Review: The 8-bit Adventure Anthology

Joost Klein Middelink, 14 november 2017
Profiel
The 8-bit Adventure Anthology is een verzameling van drie klassiekers van vroeger die enigszins verouderd zijn. De gameplay is exact hetzelfde als toen en de toevoegingen zijn minimaal. Tof als je er bekend mee bent, maar meer dan nostalgie biedt de collectie niet. Een remaster zou beter op zijn plaats geweest zijn.

Games waren vroeger heel anders dan de hedendaagse dynamische spellen. In de jaren negentig waren namelijk point-and-click-avonturen erg populair zoals de Full Throttle en Monkey Island-games. Hierbij moet een speler door middel van het oplossen van puzzels verder komen in het verhaal. Het spel The 8-bit Adventure Anthology is een collectie van drie van deze klassiekers van uitgever MacVenture. Het lijkt erop dat de ontwikkelaars in de toekomst overigens ook andere games gaan bundelen, aangezien dit spel als ondertitel: Volume 1 heeft. Hier bespreken wij niet alleen deze collectie maar ook elk spel afzonderlijk. Deze drie spellen zijn de versies die in 1989 en 1990 uitgebracht zijn door Kemco voor de Nintendo Entertainment System. Het eerste deel van The 8-bit Adventure Anthology is nu uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Deja Vu 

Als detective Ace Harding dien je in Deja Vu een moord-mysterie op te lossen dat zich afspeelt in 1942. Hij wordt wakker in een wc-hokje en heeft het gevoel gedrogeerd te zijn geweest. Ace pakt zijn jas en pistool om het avontuur tegemoet te gaan. Veel zaken kosten geld in het spel en mocht de speler geen geld meer hebben, biedt het casino een vangnet. Spelers ontmoeten dieven, prostituees en rioolkrokodillen die elk overwonnen dienen te worden. Ace kan slaan of zijn wapen gebruiken, maar veel andere oplossingen zijn er niet. Gedurende het spel moet Ace met mensen praten om aanwijzingen te achterhalen omtrent de moord.

Dit was het spel van The 8-bit Adventure Anthology dat als eerste verscheen en dat is de merken in de lompheid van de besturing. De animaties, besturing en tekst gaan allemaal langzaam, waardoor geduld vereist is. Het verhaal zelf is interessant maar weet niet lang te boeien. De moord die je moet oplossen is erg oppervlakkig en het gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden is snel aanwezig. Puzzels zijn wel interessant, maar soms wat simpel aangezien het overduidelijk is wat er moet gebeuren. Het is een enorm lineair spel met vrijwel geen verrassingen. De muziek is redelijk repetitief en eentonig en dialogen zijn oppervlakkig. Toch speelt het weg als een luchtig boek want point-and-click past perfect bij dit verhaal.

Uninvited

Uninvited draait om een griezelig landhuis waarin je zus zich bevind. Na een auto-ongeluk is je zus hulp gaan zoeken maar niet teruggekomen. In het landhuis zijn vele spookachtige wezens die alles zullen doen wat in hun macht ligt om te voorkomen dat jij haar vindt. Doordat er onverklaarbare zaken gebeuren in het landhuis, zijn oplossingen voor puzzels niet altijd even logisch. Hierdoor zijn er de meest rare figuren in het spel. Ook is dit de meest non-lineaire game van de drie waardoor de speler snel kan verdwalen. Zodoende kan de speler snel en onverwacht het einde van het spel bereiken als er exact de goede keuzes worden gemaakt. Vanwege de diversiteit en complexiteit van een hoop puzzels is die kans echter zeer klein. De speler kan het zichzelf moeilijk maken door het oprapen van een juweel, waardoor duistere krachten langzaam de speler overnemen.

Wij vonden Uninvited het lastigste spel, voornamelijk vanwege de complexe oplossingen voor puzzels en de hoge kans op verdwalen. Het spel weet wel goed de sfeer op te bouwen vanwege alle rariteiten die plaatsvinden in het landhuis. Zo ontstaat het gevoel dat een deur ingaan of een kast openen nooit veilig kan. Qua verhaal duurt het lang voor het aantrekkelijk wordt want in de eerste helft is er nog veel onzekerheid en verwarring qua doel. Zeker in het doolhof kan iets simpels over het hoofd worden gezien, waardoor veel heen en weer lopen de standaard wordt. Puzzels zijn regelmatig onlogisch je zult bijvoorbeeld een spin aan een spook moet geven of een vliegende tomaat naar een havik moet brengen. Hierdoor probeer je maar wat en vervolgens hoop je maar dat het werkt. Kies je het verkeerde, dan is de dood vaak het resultaat, dus regelmatig tussentijds opslaan is hier erg verstandig.

Shadowgate

In Shadowgate moet de speler een kasteel doorzoeken om te voorkomen dat een tovenaar een duister wezen oproept. Gedurende het avontuur zullen er vele puzzels opgelost en monsters overwonnen moeten worden. In elke kamer zijn interessante voorwerpen te vinden, waarbij het ene voorwerp je later zal helpen in je zoektocht, het andere voorwerp zorgt ervoor dat je snel de dood ontmoet. Soms zul je voorwerpen op ingenieuze wijze moeten combineren of gebruiken om verder te komen. Vaak is dit een kwestie van trial-and-error of op het goede moment iets gelezen hebben. Zorg daarom dat je vaak opslaat om te voorkomen dat je grote delen opnieuw moet spelen, want de dood is snel gevonden. Shadowgate zorgt voor extra spanning want dit is het enige spel met een tijdslimiet. De toortsen die gedurende het spel worden gevonden, tellen als tijd die de speler heeft.

Wij vonden Shadowgate het leukste spel van The 8-bit Adventure Anthology. Qua besturing en animaties is dit het beste van de drie spellen en het is duidelijk dat MacVenture heeft geleerd van de twee andere games. Door een combinatie van een spannende verhaallijn en de complexiteit van de puzzels zorgt de game voor een mooi avontuur. Voeg daarbij de zichtbare tijdsdruk en de passende muziek toe voor een compleet plaatje.

De uitgever van dit pakket heeft ook enkele minieme zaken toegevoegd. Zo is er een menu waar men een spel selecteert en er zijn enkele opties voor het type beeld voor het gevoel van vroeger. Zo kan je kiezen uit een CRT-filter, oude tv met ruis of zelfs een oude pc-terminal. Verder heeft het spel geen opties om het de speler interessant te maken en zelfs geen soepel werkende save-functie. Om op te slaan dient de speler in het gekozen spel de langzame manier van opslaan te gebruiken in plaats van een overkoepelend menu, wat onhandig is. Er is ook niks aan de besturing veranderd. Zo is het spelen met een controller trouw aan het gevoel van de originele spellen maar daarbij hoort ook frustratie. Met een muis kunnen acties het snelst worden uitgevoerd en dat voelt het meest modern. Zo kost het openen van een deur drie handelingen en zonder muis duurt dat tergend lang.

Voor kenners van deze spellen is The 8-bit Adventure Anthology een perfect pakket om deze toppers opnieuw te kunnen ervaren. Helaas zijn de spellen erg verouderd en zal een nieuwkomer niet zo snel wennen aan de trage en soms ingewikkelde gameplay. Dit alles geeft toch het gevoel dat er een enorme kans is laten liggen en het voelt als een goedkope manier om aan geld te komen. Een remaster van deze spellen of een grafische update had deze verzameling veel beter gemaakt. Ook is het jammer dat Deja Vu II niet bij de collectie zit, aangezien dit de vierde en laatste MacVenture game is. Zo voelt The 8-bit Adventure Anthology verre van een geweldige game.

Lees volledig artikel
firstlook