Review: Days Gone

Johan van de Westerlo, 25 april 2019
Profiel
De Freakers voegen spanning toe aan de game, vooral wanneer ze met honderden tegelijk lijken te komen. Je gaat bewust kijken naar bepaalde elementen om te overleven en dat is ook waar het om draait in Days Gone. Helaas zijn er ook wat minpunten aanwezig die invloed hebben op het speelplezier. Desalniettemin is de game prima weggelegd om je de komende tijd wel mee te vermaken.

We wachten sinds de aankondiging inmiddels al enkele jaren op deze exclusieve PlayStation-titel van Bend Studio. Nadat de game enkele keren is uitgesteld, kunnen we nu dan eindelijk aan de slag met Days Gone.

In Days Gone kruipen we in de huid van Deacon St. John, een verbitterde man die flink wat te verduren heeft gekregen. De wereld zoals we die kennen is er niet meer, want het wemelt van de Freakers, zombie-achtige wezens die in grote getale jagen op alles en iedereen. Al vrij snel duiken we in de actie wanneer Deacon en zijn handlanger Boozer op hun motor door de open wereld trekken. Ze proberen daarbij het thuisfront veiliger te maken door onderweg verschillende voorwerpen te verzamelen en vijandelijke facties uit te schakelen. Deacon heeft voornamelijk een voorliefde voor het uitschakelen van Freakers en wil daarvoor ook graag even een rondje omrijden. Vrij snel word je beroofd van je motor en komt Boozer in een lastig parket waardoor je op jezelf bent aangewezen. De verschillende kampen waar je terechtkomt bieden verschillende hoofdmissies die je door het hele gebied sturen. Het blijft een open wereld dus je bepaalt zelf welke richting je opgaat. Ga je eerst voor je hoofdmissie of stop je onderweg eerst even om wat nesten te vernietigen om wraak te nemen en de wegen veiliger te maken?

Het verhaal speelt een grote rol in de game. Er zijn behoorlijk wat cutscenes die je er doorheen loodsen en je weer een nieuwe richting op sturen. De cutscenes zijn helaas niet altijd even boeiend en het acteerwerk is ook niet altijd op en top. Het hele verhaal draait voornamelijk om overleven en dit wordt ook overal benadrukt. Niet alleen in het verhaal, maar ook in de gameplay.

Als eenling heb je het zwaar te halen in The Farewell Wilderness, de grote open wereld waarin de game zich afspeelt. Verschillende groeperingen roven erop los en hebben vaak geen goede bedoelingen. In de bosrijke gebieden kom je regelmatig een troep hongerige wolven tegen of een reusachtige beer en alsof dat nog niet genoeg is, wemelt het van de bloeddorstige monsters. Deacon is niet helemaal alleen: zijn trouwe tweewieler helpt hem om door de gevaarlijke gebieden te komen. Helaas is dit vervoersmiddel ook niet altijd te meest veilige manier gezien het herrie maakt en de aandacht trekt van alles en iedereen in de buurt. Het is daarbij ook belangrijk dat je de motor goed verzorgt en tijdig voorziet van een opknapbeurt en een kwak benzine want je wilt niet stil komen te staan op het moment dat je door honderden Freakers wordt achtervolgd. Het zorgt daarentegen wel voor spannende momenten. Je blijft regelmatig naar je benzinemeter kijken of je nog wel genoeg hebt om het volgende punt te halen. Niets is zo vervelend om in een donker bos in de regen te staan en angstaanjagende kreten te horen van deze moordlustige zombies.

Er zijn verschillende soorten Freakers in Days Gone. De “Hordes” kom je regelmatig tegen in afgelegen gebieden of verlaten treinstellen. Ze jagen agressief in grote groepen en komen op je afgerend. In zo’n geval is maar één ding verstandig: vluchten. Ze zijn simpelweg met te veel om ze als Rambo allemaal neer te schieten. Je hebt bovendien ook niet genoeg kogels om dit voor elkaar te krijgen. Ook kom je kinderlijke zombies tegen. Je vindt ze vaak in kleinere groepjes en zijn wat terughoudender. Ze blijven normaliter bij je uit de buurt en zullen ook vluchten als je eraan komt. Let wel op je gezondheid en drijf ze niet in het nauw, want op dergelijke momenten zijn ze gevaarlijk en als ze bloed ruiken zullen ze je aanvallen. De verschillende zombies zie je overal terug en hebben allemaal hun karakteristieke eigenschappen. Ze bewegen erg onnatuurlijk, schreeuwen erop los en trekken vreemde gezichten zoals je ook verwacht van dergelijke wezens. Ze zorgen daarmee voor een spannend effect in de game en voor een freaky ervaring.

Overal waar je komt zijn voorwerpen te vinden die je kunt gebruiken om je motor te repareren, maar ook om wapens of verband te maken. Het is ook van belang om bij te houden of je nog voldoende verband hebt en dat je niet voor verrassingen komt te staan als je enkele klappen hebt ontvangen. Gelukkig zijn de voorwerpen in overvloed te vinden waardoor je niet urenlang aan het zoeken bent om vervolgens een kleine voorraad te kunnen maken. Met de gevonden voorwerpen kan je ook je wapens verbeteren. Zo is een simpel stuk hout veel minder sterk dan wanneer deze wordt uitgebreid met een handvol spijkers. Helaas kan je niet eindeloos rond blijven zwieren met je puntige knuppel. Na enkele rake klappen zal deze uiteindelijk kapot gaan en ben je afhankelijk van je dolk of eventuele vuurwapens, mits je nog kogels hebt. Ook dit zorgt voor extra spanning en vereist oplettendheid om niet voor verassingen te komen staan.

De gameplay an sich is verder prima in orde. Je volgt in grote lijnen de verhaalmissies waarmee steeds meer duidelijk wordt waar we mee te maken hebben en wat er met Deacons grote liefde Sarah is gebeurd. De hoofdmissies zijn verdeeld over verschillende kampen waarbij ook vertrouwen gewonnen kan worden door de missies te voltooien. Als het vertrouwen hoog genoeg is, krijg je andere wapens en upgrades tot je beschikking. Er zijn ook nog talloze zijmissies in de zin van het redden van een man in nood tot het uitroeien van verschillende Freaker-nesten. Als je de nesten in een bepaald gebied hebt vernietigd, levert je dit een ‘fast travel’-punt op. Ook hierbij verdien je vaak het vertrouwen van een kamp naar keuze.

De besturing is prima voor zowel de vuurgevechten als de korteafstandsgevechten. Op dit vlak komen helaas wel regelmatig wat bugs voor. Een voorbeeld is dat je met je motor stil staat en dan begint te trillen alsof je niet goed staat. Ook gebeurt het regelmatig dat er voorwerpen door elkaar lopen of dat je half door een muur kijkt. Wellicht worden deze zaken wel opgelost met een patch na de release, maar het zijn toch aandachtspuntjes die het speelplezier beïnvloeden. Helaas zijn de computergestuurde vijanden ook niet altijd even goed. Dit valt op wanneer je naar een kamp loopt en ze je hebben gezien. Sommige komen op je afgelopen en sommige blijven wat verward staan en lijken niet goed te weten wat ze moeten doen. Je kan dan heel lang blijven wachten zonder dat er iets gebeurt, maar op het moment dat je een beetje beweegt dan lijkt het alsof ze weer geactiveerd worden en dan gaan ze lopen of schieten.

Als we naar de graphics kijken, had ook hier wat meer aandacht in gestoken mogen worden. Het ziet er niet bijzonder slecht uit, maar het is ook niet verbluffend. Nu is Days Gone in 2016 al aangekondigd, maar het lijkt er een beetje op alsof ze door de jaren heen niet verder hebben gewerkt om de graphics wat op te poetsen. Toch biedt Days Gone een prima verhaal en afwisseling om je de komende tijd mee te vermaken. Je bent al gauw enkele uren verder wanneer je alle nesten hebt vernietigd en de omgeving veiliger hebt gemaakt.

Days Gone is voor deze review gespeeld op de PlayStation 4. De game is exclusief voor de PlayStation 4 beschikbaar.