Wie op vakantie gaat en wat meer te weten wil komen over zijn bestemming kan natuurlijk de reisgids erbij pakken. Ook films kijken die uit het land komen waar je naar toegaat helpen je te leren over de cultuur, omgeving en gewoontes. Vandaar deze rubriek, met deze keer als land: Italië. Vanwege de GamesCom in Keulen is er vorige week geen filmreisgids geweest. Deze week pakken we dit weer op.
De allereerste Italiaanse beelden zijn die van de Paus toen hij de filmcamera inzegende. Italië is een grote speler geweest op het gebied van film. Dure en grote decors, epossen over de klassieke oudheid en bekende acteurs waren de Italiaanse handelsmerken. Neorealistische films en spaghetti-westerns werden na de oorlog volop gemaakt, maar ook op het gebied van horror wisten de Italianen indruk te maken. Momenteel is de Italiaanse filmindustrie vooral inspiratieloos; dezelfde thema’s en verhaallijnen keren volop terug in films. Desondanks zijn dit nog geliefde films die een een romantische beeld van Italië tonen.
La Strada (Fellini, 1954)
Begin 1940 tot en met 1950 werd de Italiaanse filmindustrie gedomineerd door Italiaans neorealisme. De arbeidersklasse, alledaagse leven, armoede en wanhoop waren de voornaamste thema’s. Fellini is een bekende regisseur in Italië en La Strada één van zijn meesterwerken. De sterke man van het circus koopt een jong meisje en neemt haar mee op reis om de wereld te zien. Het duo ontmoet de oude rivaal van de sterke man. Deze ontmoeting leidt tot hun uiteindelijke ondergang.
Ladri di biciclette (De Sirca, 1948)
Bicycle Thieves is meerdere malen uitgeroepen tot één van de allerbeste films ooit door gerenommeerde filmmagazines en critici. De Britse Film Institute heeft het in 2005 zelfs op een lijst van 40 films gezet die kinderen voor hun veertiende zouden moeten zien. De film vertelt het verhaal van een arme man die in Rome op zoek is naar zijn gestolen fiets. Het moderne stadsleven en de Italianen worden op een lelijke manier neergezet; het zorgt voor een film waarin de frustratie van het hoofdpersonage letterlijk voelbaar is.
La vita è bella (Benigni, 1997)
Zonder twijfel mogelijk de meest bekende Italiaanse film van het moment. Een hartverwarmende alswel hartverscheurende film over de Jodenvervolging in Italië. De bekende Italiaanse komiek Benigni speelt zelf de hoofdrol van een Joodse vader die de gruwelen van de oorlog voor zijn zoontje wil verbergen. De eerste helft van de film is een flauw slapstick film, maar verandert daarna in een intens drama wanneer de twee zich in een concentratiekamp bevinden. De ongewone combinatie van de Holocaust met humor is bewonderingswaardig.
Zombi 2 (Fulci, 1979)
Het zombiegenre kende een tijdlang een sterke opleving dankzij Italiaanse regisseurs. Zombi 2 wordt gezien als de onofficiële opvolger van George A. Romero’s Dawn of the Dead uit 1978. De films hebben echter niets met elkaar te maken naast dat er zombies inzitten. De film was een groot succes, maar werd ook verafschuwd in verband met de grote hoeveelheid bloed en geweld. Eén van de meest memorabele scènes uit de film is wanneer een haai en een zombie het onder water uitvechten.
La battaglia di Algeri (Pontecorvo, 1966)
Een film die met alles wat er in het Midden-Oosten gaande is weer heel recent lijkt. In The Battle of Algiers is de strijd van koloniale Algerije tegen Frankrijk het onderwerp. De film concentreert zich voornamelijk op guerilla oorlogsvoering en hoe dit tot stand kwam, maar ook welke methodes Frankrijk gebruikte om dit tegen te gaan. Geprobeerd is de indruk af te geven dat er gekeken wordt naar een nieuwsbericht of documentaire. Wellicht te gedramatiseerd voor sommige, doch heel meeslepend voor iedereen.
