In de horrofilm The Cabin in the Woods gaan vijf vrienden naar een verlaten huisje in het bos. Gruwelijke en bovennatuurlijke dingen staan daar te gebeuren. Klinkt bekend of al te vaak gedaan? Jazeker, maar dat is ook de bedoeling. The Cabin in the Woods is echter enger, slimmer en grappiger dan het verhaal doet vermoeden.
Het overbekende ‘studenten in een verlaten huisje’-plot
Het is moeilijk het plot te beschrijven zonder te veel weg te geven. De film geeft achtergrond aan de bekende horrorclichés. Alle clichés bekend van horrorfilms zijn onderdeel van een belangrijk ritueel van ongekende schaal. Meerdere landen hebben een bedrijf die zorgen dat deze rites een paar keer per jaar worden uitgevoerd. De hoofdpersonages in The Cabin in the Woods zijn de ongelukkige slachtoffers voor het volgende ritueel. De drie jongens en twee meisjes worden door het bedrijf bespeeld om naar het hutje te gaan. Eenmaal daar worden geuren in de lucht gespoten om gedrag te beïnvloeden, licht en warmte wordt afgesteld om sfeer te creëren én het bedrijf heeft een lading monsters klaar staan om een einde aan hun levens te maken.
Een horrorfilm over horrorfilms
Het resultaat is een indrukwekkend meta-verhaal. De film is uitermate zelfbewust, zonder zichzelf ooit te serieus te nemen. Het overstijgt zijn eigen genre, leent van andere genres en zit vol verwijzingen naar andere films. De horrorconventies worden bespot en geridiculiseerd. Hoofdpersonen in een horror die zich splitsen om op onderzoek uit te gaan komen vaak aan een noodlottig einde. In eerste instantie besluiten de vijf vrienden bij elkaar te blijven, maar het bedrijf zorgt ervoor dat hun mening over deze juiste beslissing verandert. Het enige personage wiens gedrag niet beïnvloed kan worden vraagt zich dan ook hardop af “Echt?”. De hoofdpersonen willen wel afwijken van het standaardverhaal, maar worden door het bedrijf teruggeduwd in clichématige keurslijven.
[tube]http://www.youtube.com/watch?v=TzoSSEl7-4Y[/tube]
Herontdekking van het genre
De laatste jaren vindt de traditionelere horror weinig aansluiting bij het publiek. Maar bij The Cabin in the Woods lijken het verhaal, de personages en monsters echter juist uit films van de oude stempel te komen, zoals bijvoorbeeld Dead Alive (Raimi, 1982). The Cabin in the Woods lijkt daarmee op films als Drag Me To Hell (Raimi, 2009), Cabin Fever (Roth, 2002) en Tucker & Dale vs Evil (Craig, 2011). Deze films geven allemaal blijk hun klassiekers te kennen, zonder belachelijk voorspelbaar te zijn of zichzelf er boven te verheffen. The Cabin in the Woods is dan ook geen parodie zoals misschien gesuggereerd lijkt te worden, maar eerder een hommage.
De film heeft daarmee wel een duidelijke doelgroep voor ogen. Het laatste halfuur is al helemaal een natte droom van elke horrorcinefiel. Maar ook wie minder bekend is met horror zal deze film kunnen waarderen. Laat je vooral verrassen door één van de kanshebbers op beste horrorfilm van 2012.
