Electro, blues, metal, rock, pop. Op de muziek van Awolnation is geen pijl te trekken, maar het klinkt wel lekker. Op vrijdag 25 januari 2013 stonden ze in de Melkweg in Amsterdam. Een prima concert, maar soms een tikkeltje afgezaagd.
De muziek van Awolnation omschrijven is best lastig. Dit komt doordat het niet echt met een andere band te vergelijken is en doordat hun nummers behoorlijk van elkaar verschillen. Zo begint Guilthy Filty als een echt bluesrock nummer, maar verandert het nummer bij het refrein in een popliedje. Van de vrolijke gitaarriffs en schetterende trompetten in I’ve Been Dreaming krijg je spontaan zin in de zomer en in Sail, hun grootste hit, horen we een bijzondere combinatie van strijkers en dikke elektrobeats wat ‘Sail’ een heel duister geluid geeft.
De kleine zaal in de Melkweg staat, ondanks dat het concert niet uitverkocht is, lekker vol. Aaron Bruno, leadzanger van de band, krijgt het publiek goed mee door steeds de microfoon naar de menigte toe te richten, waardoor iedereen enthousiast meebrult. Wat leuk is aan Awolnation is dat het makkelijk is om alles mee te zingen. Je hoeft een nummer maar één keer te hebben gehoord en je kent hem. Dit is tegelijkertijd ook weer een minpunt. Het laat namelijk zien dat de liedjes vrij oppervlakkig zijn. Ken je dat? Je vindt een nummer zo leuk dat je hem heel vaak luistert, zo vaak dat je er op een gegeven moment helemaal spuugzat van bent. Dit is ook een gevaar bij een groot aantal nummers van Awolnation.
Dit maakt het concert echter niet minder leuk. De band heeft het zichtbaar naar zijn zin en Bruno weet het publiek goed te vermaken. Het meest hilarische moment tijdens het concert is wanneer de zanger vraagt of er nog verzoekjes zijn, waarop iemand antwoordt dat Bruno zijn shirt uit moet trekken. Bruno: “No way, I’ll take my shirt off when you take your pants off”. Nog geen vijf seconden later wordt er een broek op het podium gesmeten. Vol ongeloof raapt de zanger de broek op en zegt: “We’ll that backfired right back at me”.
Soms is de show ook een beetje afgezaagd. Tijdens All I Need vraagt de leadzanger iedereen een arm om degene naast hem of haar heen te slaan en bij Burn It Down moet iedereen door zijn hurken zakken om bij de climax met z’n allen tegelijk omhoog te springen. Niet erg origineel allemaal, maar het publiek lijkt hier geen problemen mee te hebben. Awolnation klinkt live goed, maar niet erg anders dan op het album. Voor diepgaande, complexe muziek ben je bij deze band aan het verkeerde adres, maar ze weten hoe ze het publiek een mooie avond moeten geven.
