De ultieme stedenbouwer is na tien jaar terug. Electronic Arts en Maxis hebben er lang aan kunnen sleutelen en dat is op veel punten te merken. SimCity is leuk en verslavend, tenminste, wanneer de game niet crasht of de servers vol zitten.
Virtuele burgemeesters en steden
Het concept van SimCity gaat al een paar decennia mee. De speler neemt de rol aan van burgemeester en laat in een leeg veld een stad herrijzen, zonder dat daar een duidelijk doel aan verbonden is. Naarmate de stad zich ontwikkelt naar metropool dient de burgemeester met steeds meer factoren rekening te houden: publieke voorzieningen, stroom, water, woningen, kantoren, winkels en industriegebieden. Bij het falen hierin verlaten de eigenzinnige burgers verlaten massaal de stad, met als resultaat een torenhoge schuld die niet ingelost kan worden. Dit is vanaf 1989 het onveranderde concept geweest.
De vijfde editie in de SimCity-reeks voegt kleine vernieuwingen toe. Er kan op Europese manier een stad worden aangelegd en kavels worden aan de weg geplaatst, in tegen stelling tot de enorme vlakken voorheen. Daarnaast zijn er meer speciale gebouwen die kant-en-klaar worden neergezet, waar later nog wel extra modules aan toegevoegd kunnen worden. Niks zo nieuw dat het niet gelijk kan worden opgepakt door spelers die al vertrouwd zijn met de vorige delen van SimCity. Steden zien er hierdoor mooier, meer organisch en vooral realistischer uit, ondanks de wat speelse Sims-stijl van de gebouwen.
Dichtheid en grondwaarde van de wijken worden bepaald door parken, publieke voorzieningen en de hoeveelheid verkeer wegen aankunnen. Helaas zorgt dit wel dat de stad soms inefficiënt wordt en blijkt de Amerikaanse methode (rechte vlakken, rechte vlakken en nog eens rechte vlakken) de meest efficiënte methode te zijn. Zeker door de beperkte ruimte in een stad, want die is aanzienlijk verkleind. Dit voelt soms onbevredigend, wanneer het geld wel binnenkomt, maar de stad niet kan worden uitgebreid. Blij met hoe de stad er uitziet? Tijd om je liefjes te doden en de helft plat te gooien: er moet ruimte gemaakt worden voor iets nieuws.
Nooit meer eenzaam in een grotere wereld
Het is niet meer de bedoeling om met één stad te spelen, maar met meerdere steden in een regio. Steden vullen elkaar aan en kunnen elkaar helpen daar waar nodig. Dit is vooral nodig doordat steden nu specialisaties kunnen kiezen: van gokwalhallas tot kolenmagnaten. De ene stad delft grondstoffen en de andere verwerkt ze tot eindproducten; dit is het utopische beeld dat de Maxis-medewerkers voor zich hadden. Om echt geld te verdienen zal een stad echter een beetje van alles moeten zijn, tenzij je buren supervriendelijk zijn. Handel gebeurt maar mondjesmaat. De specialisaties zijn een grote vernieuwing en hierin schuilt voor een groot gedeelte de uitdaging. Een leuke uitdaging is het wel, want het voelt zeer goed om een stad overspoeld door gele taxi’s vol toeristen of een vieze rokende industriestad te bekijken.
Ook SimCity ontkomt helaas niet aan de ingezette hype dat alles maar sociaal en online moet zijn. Hoewel een speler in zijn eentje een hele regio kan opeisen, is het leuker om dit met andere spelers te doen. En zoals vaak met andere spelers, zodra dit geen vrienden zijn, blijken ze een grotere last te zijn dan hulp.
Niet alleen de deugden (uitvindingen, ambulances, forenzen), maar ook de problemen worden tussen de steden gedeeld. Hoe feller het neonlicht bij je buurman brandt, hoe meer criminelen jouw stad inrijden. Daar zijn nog extra politiebureaus tegen te bouwen, maar tegen luchtvervuiling van je medespeler doe je niet zo veel. Vervelend genoeg kunnen medespelers hun stad ook links laten liggen en in een andere regio gaan spelen. De stad met de problemen blijft, de speler niet. Betere chatmogelijkheden had SimCity veel goed gedaan; er komt geen alert wanneer spelers contact zoeken en berichten gaan verloren in een zee van nietszeggende mededelingen zoals “Winkelaars klaar om geld uit te geven in Stad”.
[one_half]
[/one_half][one_half_last]
[/one_half_last]
Online: meer nadelen dan voordelen
Voor wie het ontgaan is: de lancering van SimCity ging allesbehalve soepel. Onder spelers heerste woede van vulkanische proporties: servers zaten vol, steden deden het opeens niet meer en steden in de regio kunnen elkaar soms niet vinden. Dit eerste werd redelijk snel verholpen door vijf servers toe te voegen aan die éne server die elk continent had gekregen; een stomme inschattingsfout, die nooit had mogen gebeuren. De problemen met steden die niet goed zijn opgeslagen blijven aanhouden. Het is teleurstellend om een stad waar vijf uur aan gewerkt is te zien verdwijnen omdat deze niet goed op de server staat. Doordat er zo weinig werkt, voelt het multiplayer-aspect van SimCity vooral aan als single player met een ranglijst (die overigens ook nog steeds niet werkt).
Kan het falen van de servers de game verwijt worden? Ja. Het altijd per se online moeten zijn is inherent aan de nieuwste SimCity, dus ook de toegankelijkheid mag beoordeeld worden. Wellicht dat in een latere stadium, na enkele patches, deze problemen verholpen zijn, maar het betreft hier geen schoonheidsfoutjes die je misschien bij de winkelversie nog mag verwachten. Dit zijn fundamentele problemen die al uit de bèta gehaald hadden moeten zijn, want ze ruïneren de spelervaring. Dit geldt zeker wanneer online zo belangrijk is, maar daar de vruchten niet van geplukt kunnen worden. Wanneer een som geld gestuurd wordt van de ene naar de andere stad en deze spoorloos verdwijnt, brengt dit de nodige frustratie met zich mee. Het spel kreeg na de release al de bijnaam SimBabwe door alle technische mankementen. Een offline-modus had niet mogen ontbreken, zeker omdat SimCity altijd een single player game is geweest.
SimCity beloofde zoveel. Het is een leuk spel, alleen met een onprettige spelervaring. Alles waarin het propageerde revolutionair te zijn stelt mateloos teleur. Dat gecombineerd met de verplichte (niet werkende) online-modus en de kleine oppervlakte van steden is SimCity niet het spel waar iedereen op gehoopt had. Tien jaar sleutelen bleek niet genoeg om een klassieker te maken.
