Tweeëneenhalf jaar na StarCraft II: Wings of Liberty is eindelijk het vervolg in dit driedelige ruimte-epos verschenen. Het was even wachten op Heart of the Swarm. Heeft Blizzards perfectionisme zijn vruchten afgeworpen?
Waarschuwing: spoilers
Een hakkelende space opera
De laatste keer dat we Jim Raynor en Sarah Kerrigan achterlieten was op de Zerg-planeet Char. Raynor en zijn rebelse kornuiten hadden gedurende heel Wings of Liberty achter Kerrigan aangezeten om haar Zerg-zwerm onschadelijk te maken en haar te verlossen van de corruptie die haar koningin van deze ruimtemonsters maakte. Nu zoekt Kerrigan wraak op Arcturus Mengsk, keizer van de Terran Dominion en toevalligerwijs dezelfde persoon die haar aan haar lot overliet, wat leidde tot haar gruwelijke assimilatie in de zwerm. Al deze tijd dreigt er het overkoepelende kwaad van Amon, een eeuwenoud en oppermachtig wezen dat al het leven in het universum wil uitdoven. Het is aan de speler om Kerrigan en haar Zerg te leiden door haar grootste uitdaging tot nu toe.
[one_half]
[/one_half]
[one_half_last]
[/one_half_last]
Voor een vervolg biedt de single player campaign van Heart of the Swarm verdacht weinig antwoorden. Het grootste deel is zelfs een herhalingsoefening: in Wings of Liberty werd hemel en aarde bewogen om Kerrigan weer mens te krijgen, maar ze verandert vrijwel onmiddellijk terug in haar Zerg-gedaante. Tevens wordt de ontluiking van de mysterieuze en gevaarlijke Amon van begin af aan herhaald. De enige climax is een breed uitgemeten strijd tegen Mengsk, wat al drie spellen op zich liet wachten. De campaign is lang genoeg en bevat cinematische momenten, maar uiteindelijk heb je het gevoel alsof je geen steek verder bent.
Ook heeft de campaign te lijden onder een gebrek aan interessante personages. Kerrigan wordt gedicteerd door wraak en een ongeloofwaardige liefde; er wordt sterk geleund op de romance tussen Kerrigan en ruimtecowboy Jim Raynor, maar deze overschrijdt de grens van geloofwaardigheid. Voor de heerser van een intergalactische zwerm en een zogenaamd strategisch meesterbrein laat ze vaak alle ratio varen en maakt ze elke militaire beslissing op een emotionele opvlieger. Niet dat ze veel weerwoord kan verwachten: het is schrijnend hoe Raynor en zijn vrienden een oogje dichtknijpen voor de genocide die Kerrigan in haar sporen achterlaat en de Zerg zijn altijd een hersenloze bende geweest met eenzijdig leiderschap, wat helaas geen gelegenheid schept voor interessante dialoog. Het handjevol Zerg-bijfiguren onderscheiden zich op geen enkele wijze en zijn allerminst memorabel. Dat ze allemaal klinken als verkouden orks met een galm-effect neigt zelfs naar parodie. Dit ensemble zal geen plaatsje in je hart veroveren.
De ruimtezwerm met zwembandjes
De campaign is wel veelzijdig. Niet alleen zijn er talloze nieuwe Zerg toegevoegd; Kerrigan bezoekt in haar ruimtereis allerlei verschillende, kleurrijke locaties. Elke missie heeft een andere manier van spelen: er wordt gewisseld tussen allerlei vormen van basisje bouwen en een rpg-systeem dat sterk op Diablo lijkt. Het ene moment bestuur je hele zwermen bij een planetaire aanslag, het andere navigeer je met een enkele zerg door de gangen van een kil ruimteschip. Al wordt er soms te duidelijk leenbuur gespeeld bij Wings of Liberty en Diablo III, is elke missie weer een nieuwe ervaring.
Het zal de trouwe fan niet verbazen dat ook in Heart of the Swarm de gameplay weer verbluffend is. StarCraft staat al meer dan vijftien jaar terecht aan de top van het RTS-genre. StarCraft speelt vlot en is toegankelijk, hoewel soms een beetje hectisch. Aan de bekende gameplay is weinig veranderd, maar de interface is gestroomlijnd. Kleine aanpassingen zoals workers die bij aanvang automatisch grondstoffen verzamelen en een tellertje boven elke basis om te zien of je je economie voldoende benut zijn een welkome toevoeging.
Om Heart of the Swarm te kunnen spelen dient men Wings of Liberty te bezitten. Desalniettemin opent de campaign met een verplichte tutorialmissie en laat daarna je handje niet meer los. Niet alleen is het spel op alles onder moeilijkheidsgraad ‘brutal’ een eitje, maar brutal zelf is hoogstens ‘lekker pittig’. Tot vervelens toe hissen en spuwen je Zerg-onderdanen je de huidige opdrachten toe, waar je wel en niet aan moet vallen en welke units je wel en niet zou moeten trainen. Hoewel Starcraft: Brood War destijds door een hogere moeilijkheidsgraad een nieuwe uitdaging bood, is Heart of the Swarm makkelijker en meer betuttelend dan zijn voorgangers.
[one_half]
[/one_half]
[one_half_last]
[/one_half_last]
Multiplayer
De ware kracht van StarCraft ligt bij de Multiplayer. Goed nieuws: deze is nog steeds ongeëvenaard. Blizzard neemt elke keer weer uitgebreid de gelegenheid om de Terran, Protoss en Zerg op elkaar af te stellen. Brood War stelde de norm voor de hyper-gebalanceerde moderne RTS, waarin elke unit waardevol is en een plaats heeft in het spel zonder ooit te krachtig te worden. Hoewel de opgedirkte Terrans nog wat krachtig aanvoelen en de Protoss Colossus nog steeds een verplichte investering lijkt, zijn de ergste vouwen er al in de grote beta-test uitgestreken. De nieuwe units, met name de Protoss Oracle en de Terran Hellbat, dwingen de spelers om weer met allerlei nieuwe strategieën te komen. De juiste tegenstander vinden is nog altijd even makkelijk met Blizzards eigen Battle.net-systeem. Het spel zal je altijd tegen een tegenstander met vergelijkbare ervaring laten strijden. Het is zeker niet onwaarschijnlijk dat Heart of the Swarm minstens zo populair zal worden binnen de pro-gamingwereld als zijn voorgangers.
Beeld en geluid
Op visueel vlak valt er niets te klagen. Blizzard maakte altijd al spellen die niet leunen op technische hoogstandjes, maar op een gestileerde vormgeving die op zo veel mogelijk computers te draaien is. Heart of the Swarm is zo mogelijk nog kleurrijker dan Wings of Liberty. Voor een ras van allesvernietigende aliens beschikken de Zerg over een bijzonder levendig groen-en-paars lentepalet. Niet dat ze daar minder intimiderend van worden: vrijwel elke Zerg krijgt in de campaign een nieuw jasje en ze zien er veelzijdiger en gevaarlijker uit dan ooit. Gelukkig, want in Wings of Liberty hadden ze iets meer liefde verdiend. De planeten kleuren van een bruisende groene jungleplaneet, tot onhebbelijke ijs- en woestijnlandschappen. Zelfs de oneindige leegte van de ruimte is een schouwspel. Ook Blizzards beroemde cutscenes, en er zijn er weer een hoop, zijn een genot om naar te kijken, al vallen de anime-achtige gevechten een beetje uit de toon.
Ondanks het haast komisch sinistere gewauwel van de plotseling verrassend eloquente zwermleiders, klinken de Zerg lekker smerig. Ze hissen, spuwen en gorgelen zich een baan door het universum. De stemacteurs leveren ondanks de cliché dialoog prima werk. Ook valt er weer te genieten van meer van de typische ruimterock ’n roll die klinkt bij het spelen van de Terran.
Conclusie
StarCraft II: Heart of the Swarm biedt een hoop nieuwe inhoud voor een schappelijke prijs. De epische campaign is aanvankelijk indrukwekkend, maar het ontbreekt aan enige uitdaging en het verhaal en de personages slaan de plank mis. Gelukkig zijn de gameplay en multiplayer nog steeds van torenhoge kwaliteit. Hierom is Heart of the Swarm uiteindelijk onmisbaar voor elke RTS-fan en iedereen die van schaamteloze space opera houdt.
