The Pros and Cons of Hell is de nieuwe EP van de bezige Pim van de Werken, die o.a. meehielp aan de productie van Knalland. Hoe bevalt zijn eigen werk?
The Pros and Cons of Hell van Jesus & The Christians is een maatschappijkritische boodschap verpakt in industrial-klanken. De machinale klanken zijn schel en werken goed samen met de vaak fascistoïde scanderende zang. Ondanks alle herrie zijn nummers als ‘9-11 is overrated’ en ‘Copyright Kills Kids in Africa’ pop pur sang, met een strakke structuur en indrukwekkend aanstekelijke refreinen. Het geluid wordt enkel ondermijnd door de eentonige melodieën (die het gedreun wel weer kracht bijzetten, maar saai dreigen te worden) en het weilanden-Engels, dat gewoon knullig klinkt en alle ernst soms net zo aandoenlijk maakt als een protesterende peuter.
Inhoudelijk laat (laten?) Jesus & The Christians een steekje vallen. Zoals de recensiehulp die mij is aangeboden om dit artikel te schrijven al aantoont, probeert Van de Werken zijn luisteraars, critici en de doelwitten van zijn satire altijd een stapje voor te zijn. De teksten op de EP zijn net als Arnon Grunbergs Voetnoten op de voorpagina van de Volkskrant: cynisch en doordrenkt van pedanterie. De kritieken die Van de Werken uit, impliceren een soort vanzelfsprekendheid van zijn overtuigingen die neerbuigend overkomt op de eventueel andersdenkende luisteraar. Politiek maakt steevast de verkeerde keuzes, met prioriteit voor spionage, uitbuiting van intellectueel eigendom, fossiele brandstoffen, de kloof tussen arm en rijk, en meer. Maar deze boodschap wordt enkel dogmatisch en vijandig gepresenteerd. Alternatieven, begrip en sympathie (die bij Gharib, waarin hij meespeelt, wel naar voren komt) zijn ondanks de goede bedoelingen ver te zoeken. Immer bijdehand en strooiend met het banale woord ‘overrated’, toont hij op ‘ironische’ wijze de wijsheid in pacht te hebben. Zijn haast instinctieve, defensieve reacties op kritiek, zoals de recensiehulp, en de maatschappij in het algemeen laten echter een doodsangst voor deze kwesties doorschemeren die zijn arrogante houding fel tegenspreken.
Voor de postmoderne hippie en aanhangers van het idee dat kunst zichzelf rechtvaardigt is de ironische, ha-ha-kritiek van The Pros & Cons of Hell voldoende. Muzikaal zit The Pros and Cons of Hell goed in elkaar, maar de boodschap verpest het geheel. Als Van de Werken niet al richting de veertig zou zitten, zou hij een uitstekende kandidaat zijn voor de jong-zuur-award.
