Kate Nash bracht dit jaar een rammelend en luidruchtig punkalbum uit. Girl Talk werd gefinancierd middels crowdsourcing en laat Kates pissige kant zien.
Inmiddels is Kate Nash ver verwijderd van haar oorspronkelijke rol als Britse popmuzikant in de destijds jonge traditie van Lily Allen. Haar eerste album Made of Bricks, met het liedje-dat-iedereen-om-een-of-andere-reden-uit-het-hoofd-kent ‘Foundations’, was lieflijk, maar grofgebekt en Nash was net te bits om gezellig te zijn. De agressie werd verder ontwikkeld in het luide My Best Friend is You, maar dit album is nooit echt aangeslagen.
Nu is Nash volledig haar eigen richting ingeslagen. Ze is bevrijd van het juk van haar label en kon met de financiële steun van haar fans doen wat ze maar op plaat wilde zetten. Begeleid door een volledig vrouwelijke band staat ze, lomp aan een basgitaar pulkend, te schreeuwen in de microfoon over mislukte relaties en feminisme. De transformatie van britpopper naar riot grrrl is vanzelfsprekender dan sceptici beweren, die haar van imago-wisselen betichten. Nash was altijd al pittig, maar temidden van een raggende band komt ze het best tot haar recht.
Enerzijds is Girl Talk wild. Nummers als ‘Sister’ en het monotoon rammende ‘Rap for Rejection’ zijn ongenadig lomp. Kate Nash laat haar rockaffiniteit naar voren komen wanneer ze in ‘Sister’ haar stem kapot schreeuwt. Maar de punk is niet alleen punk: Nash’s kwaliteiten als songwriter worden ook regelmatig vertoond in het grimmig opbouwende ‘Part Heart’ en het opgewekte ‘Frie-end?’. Hoewel de meeste nummers simpel zijn, zijn ze tevens gepolijst. Het blijft punk; Nash weet wat ze doet, en ze doet het goed. Het album heeft een wisselende dynamiek tussen de harde, snelle nummers en ruimere kost als ‘Oh’. Girl Talk verveelt niet snel en is luid en vervelend op de beste manier. Kate Nash heeft een uitzonderlijk punkalbum gemaakt.
