The Order 1886 ligt vanaf morgen (20 februari 2015) in de winkels en belooft op voorhand al één van de grootste releases van dit jaar te worden. Krachtige wapens, prachtige graphics en een ijzersterk verhaal moeten samen met soepele gameplay nu al een mogelijk spel van het jaar vormen, maar lost The Order 1886 deze belofte ook echt in?
Het spel begint in het jaar 1886. De stad Londen verkeerd in een duistere tijd waarin de technische revolutie net van start is gegaan. De mensheid staat voor een periode waarin de basis wordt gelegd voor alles wat we nu kennen. Er is in Londen echter iets dat de wereld kan veranderen op een manier die de mensheid niet goed kan doen.
Een elitegroep ridders (The Order) is belast met de zware taak de stad te bewaken. Een zware en verantwoordelijke taak die als speler van het spel op je schouders rust. De vijand van The Order staat bekend als de Half-Breath (halfgeborenen) die eeuwen lang met succes hun bestaan hebben kunnen voortzetten door de mensheid te verslaan. Doordat de verbeterde technieken van wapens zijn deze monsters echter voorbijgestreefd waardoor de mensheid steeds meer kracht bezit om de monsters te verslaan.
Het unieke aan The Order 1886 is de techniek waarover de speler de beschikking krijgt. In het begin zal nog gevochten worden met op het oog simpele wapens, maar naarmate het spel vordert worden de wapens beter. Denk bijvoorbeeld aan een geweer met gaspatronen, welke wanneer afgeschoten dankzij een flair kunnen exploderen. Stroom speelt, in de tijd van Tesla, ook geen onbelangrijke rol.
Het misschien wel meest opmerkelijke is dat de wapens ondanks de technologische snufjes aanvoelen als wapens uit die tijd. Juist door de manier waarop ze tot stand komen weet Ready at Dawn (de ontwikkelaar) deze sfeer neer te zetten. Alhoewel een monster niet geloofwaardig is, maakt de setting van het spel wel alles tot één geheel.
De grafische pracht van The Order 1886 draagt hier enorm aan bij. Het komt geregeld voor dat de speler afgeleid is door de prachtige omgevingen en personages. Aan de personages is sowieso veel aandacht besteed, wat duidelijk wordt wanneer van personage wordt gewisseld. In totaal zijn er vier speelbare personages met allemaal hun eigen karakteristieken en achtergronden.
Jammer is dat het spel soms heel traag en soms juist heel snel aanvoelt. Alhoewel hier geregeld een goede balans tussen te vinden is, is deze er op bepaalde momenten ook niet. Het gaat dan van trage zoektocht ineens naar een hectisch gevecht. Een betere balans had de uiteindelijke game net iets meer eer aan gedaan. Gelukkig zorgt de besturing op deze momenten niet voor verwarring. Duidelijke quicktime-events zijn even makkelijk te doorlopen als een heftig vuurgevecht.
Wat daarentegen wel goed in elkaar overloopt zijn de cut-scenes en de gespeelde stukken. Meer dan ooit zal de speler geen verschil merken tussen beiden. Vlekkeloos zonder laadtijden loopt een gevecht over in een filmpje en andersom. Dit maakt het spel dynamischer en aantrekkelijker. Het zorgt er tevens voor dat The Order 1886 geen moment zal vervelen, het voelt soms zelfs aan als een film.
Het soepele verloop is ook terug te vinden tussen de personages. Alhoewel gespeeld wordt met vier leden van de orde, is er geen gewenning wanneer er wordt gewisseld. Ieder personage is weliswaar net iets anders, maar niet zo erg dat het storend werkt. Dit zorgt er wel voor dat ze iets minder diep zijn uitgewerkt. Een Nathan Drake uit Uncharted weet de speler aan het einde van een spel meer van, dan van de leden van The Order. Overigens is er wel degelijk aandacht besteed aan het persoonlijke verhaal, waar we omwille van de spoilers verder niet op in kunnen gaan.
