Devil’s Third is de gloednieuwe hack ’n slash/third person-shooter van Tomonobu Itagaki, de man achter onder andere de Dead or Alive-serie en Ninja Gaiden voor de Xbox. Maar of het wederom een ijzersterke titel is waar men nog lang over zal praten, valt nog te bezien.
Devil’s Third laat je in de huid kruipen van Ivan, een brute bajesklant met een iets te overdreven Russisch accent. Jammer genoeg is dat de enige manier om Ivan goed te omschrijven. Gestript van alle mogelijke persoonlijkheidstrekjes of interessante achtergrondinformatie is Ivan een heel saai hoofdpersonage. Dit zou eventueel over het hoofd gezien kunnen worden, als de game verder een waterdicht verhaal zou hebben, maar dit is helaas ook niet het geval.
Als ex-lid van een team supermoordenaars ben je in de gevangenis gegooid en moet je nu je oude teamleden opsporen om deze permanent buiten werking te stellen en ze er zo van te weerhouden hun wereldbedreigende plannetje tot uitvoer te brengen. Verder valt er erg weinig over te vertellen; je reist de wereld rond, schiet en slaat op elke locatie die je aandoet iedereen die je tegenkomt helemaal overhoop en gaat weer vrolijk verder naar je volgende bestemming. De verhaallijn biedt dus erg weinig diepgang.
Ivan is erg goed en accuraat te besturen, hij loopt, rent of springt precies waar je wil dat hij loopt, rent of springt. Daarnaast ben je met een melee-aanval er bijna altijd zeker van dat je punten scoort. Maar het gebruik van vuurwapens in de third person-modus is daarentegen niet aan te raden, kogels zullen je vijanden zeker om de oren vliegen, maar om er daadwerkelijk één mee te raken is een ander verhaal; dat zal nog een hele opgave zijn. Zelfs wanneer je via de ‘iron-sight richt’, waarmee je je precisie wat opkrikt, voelt het aan alsof je op een zak zout schiet.
De vijanden in dit spel lijden aan het Wolverine-syndroom en hebben ontiegelijk veel hits nodig om neer te gaan, in tegenstelling tot Ivan zelf, die na een handjevol welgerichte schoten het loodje legt. Melee-aanvallen daarentegen zijn weer veel te sterk, daarmee maai je dan ook met gemak alles om je heen neer. In het begin is dit erg leuk, maar nadat je talloze gerecyclede vijanden met dezelfde animatie neer hebt weten te slaan, gaat de lol er snel vanaf.
Een ander probleem waar je bij de vijanden vaak mee geconfronteerd zult worden, is dat ze onvoorstelbaar dom zijn. Je kunt tijdens een vuurgevecht dekking zoeken achter verschillende voorwerpen in de kamer, maar er zal niks gedaan worden om je daar achter vandaan te krijgen. De vijanden blijven vaak op één plek staan, of lopen wat onnozel rond voor je ze te pakken neemt en daar houd het wel mee op.
Devil’s Third heeft een lange en moeilijke ontwikkelingsperiode gehad en dat is te zien. De game zou origineel voor de Xbox 360 en de PlayStation 3 uitkomen, maar toen uitgever THQ aan faillisement ten onder ging, is de game doorgeschoven naar de Wii U. Hierdoor heeft de ontwikkeling van deze game behoorlijk wat vertraging opgelopen en is ook meerdere keren van engine gewisseld. Als gevolg daarvan lijkt het soms alsof de textures van de muren afdruipen en voelen de levels aan alsof ze van zichzelf al ongeïnspireerd zijn. En dat is jammer, want er had zoveel meer in kunnen zitten.
