De laatste maanden zit ik na een lange tijd van afwezigheid weer geregeld in de bioscoop en helaas viel me één ding direct op. 3D, een technologie waarvan ik hoopte dat het de bioscopen ondertussen weer had verlaten, is voor studio’s nog altijd interessant om in hun films te verwerken. Nu voegt 3D voor mij sowieso weinig toe; ik zie geen diepte en kan dus ook maar amper 3D waarnemen in een bioscoop (Panda Droom is een uitzondering). Wat mij als brildrager echter nog veel meer stoort zijn de 3D-brillen.
Ik wil er een korte column van maken, maar wel even mijn onvrede uiten over de brillen in iedere bioscoop die je krijgt voor een voorstelling. Deze zijn nooit, maar dan ook werkelijk nooit, geschikt voor de brildrager. Nu heb ik als man nog een wat grotere neus, maar ik kan me voorstellen dat bij vrouwen letterlijk de bril constant van de neus glijdt. Dit brengt een hoop onrust en onvrede met zich mee en levert de bioscoopbezoeker geen prettige ervaring.
Het lastige is dat de bezoeker vaak geen (echte) keuze heeft. In de twee grootste bioscoopketens van Nederland is bijvoorbeeld The Hunger Games amper in 2D te zien. Dit terwijl de bezoekers in Noord-Amerika normaal gesproken deze keuze wel voorgeschoteld krijgen. Daar komt bij dat je de film in 3D met een actieve 3D-bril moet bekijken. Deze zijn nog dikker dan een gewone bril en dus nog minder comfortabel.
Gelukkig bestaat er inmiddels een oplossing in de vorm van zogenaamde “3D clip on glasses”, maar deze brengen nog eens extra kosten met zich mee. Naast dat bij passief 3D betaald moet worden voor de bril en in het algemeen een 3D-voorstelling duurder is, zijn er met deze clip on 3D-bril nog meer kosten. Daarnaast ken ik mezelf iets langer dan vandaag en ben ik het clipje binnen de kortste keren kwijt.
Misschien is het een schreeuw in niemandsland, misschien bereik ik er een bioscoop mee die zich in mijn probleem kan vinden. Ik liep al een tijdje met dit probleem en wilde het in ieder geval graag met jullie delen.
