13 Hours is de verfilming van de gelijknamige bestseller van Mitchell Zuckoff. Het waargebeurde verhaal over de aanval op de Amerikaanse ambassade in Benghazi, Libië wordt vier jaar na dato door regisseur Michael Bay op het doek getoond.
Nadat dictator Moammar al-Khadaffi is gedood ontstaat er een machtsvacuüm in Libië. De Arabische Lente heeft het land verdeeld en verschillende groepen strijden om de macht. De Amerikaanse regering probeert zich niet te mengen in deze strijd, maar ziet wel dat zwaar militair materieel in verkeerde handen kan vallen. Daarom besluiten zij dat er naast een ambassade ook een geheime CIA-basis zich moet vestigen in Libië. De afdeling wordt beschermd door zes oud militairen genaamd Annex. De groep heeft als doel het bewaken van de veiligheid in het kamp en het begeleiden van CIA-agenten op hun missies in Benghazi.
Direct als de film begint merk je dat de spanning in de stad om te snijden is en dat Annex het niet makkelijk zal krijgen. Annex bestaat uit een combinatie van verschillende legereenheden. Mariniers Mark ‘Oz’ Geist (Max Martini), Dave ‘Boon’ Benton (David Denman) en John ‘Tig’ Tiegen (Dominic Fumusa), Ranger Kris ‘Tanto’ Paronto (Pablo Schreiber) en de Navy Seals Tyrone ‘Roon’ Woods (James Badge Dale) en Jack Da Silva (John Krasinski), Zodra Jack zich op de basis meldt begint een deel waar je als kijker je doorheen moet worstelen. Alle zes de leden hebben een gezin thuis in de VS en dat moet vaak herhaald worden zodat het verhaal emotioneler wordt. Tevens denkt Annex structureel anders over missies dan het hoofd van de CIA-basis. Een duidelijke voorbode voor wat komen gaat. Zodra de datum van 11 september in beeld verschijnt weet je dat de actie nabij is. Je voelt de spanning toenemen en gaat er maar goed voor zitten. Want met Michael Bay (Transformers) als regisseur moet alles wel gaan ontploffen. Helaas moet nogmaals in je gezicht gedrukt worden dat iedereen een gezin thuis heeft zitten. De uitgang lijkt wel dichter bij te komen. Gelukkig bleef ik zitten want daarna bewijst Michael Bay zich als regisseur. Je wordt in de film gezogen en denkt en leeft met de personages mee. Zes ‘beveiligers’ die zowel met een legioen aan terroristen als de niet ingrijpende Amerikaanse regering moeten strijden. Blue collar versus white collar, heerlijk Amerikaans.
Zodra je het eerste shot van acteur Krasinski ziet denk je toch even aan The Office, de sitcom waarin hij 9 seizoenen speelde. Maar doordat het begin je direct wakker schud en Krasinski zeer goed acteert verdwijnt die gedachte al snel. Met de chaotische en schokkende beelden zorgt Michael Bay ervoor dat het voelt alsof je midden in de hectiek van Benghazi zit. Al is het wel vermoeiend om naar te kijken. Door middel van overzichtsshots van een drone die boven het kamp hangt zorgt Bay ervoor dat duidelijk is hoe de terroristen aanvallen. Slim gedaan en hard nodig, het geeft de ogen wat rust.
13 Hours is te Amerikaans voor de Nederlandse kijker. Steeds maar weer refereren aan de families thuis. Een paar geforceerde grappen, want het blijft een pijnlijk onderwerp in Amerika. Er hadden zeker een paar scenes uit gemogen, want met 2 uur en 24 minuten duurt de film wat lang. De sterke prestaties van de acteurs zorgen ervoor dat de film een stuk beter is dan wat we normaal van Micheal Bay gewend zijn.
