The Witness, het geesteskind van ontwikkelaar Jonathan Blow is dit jaar eindelijk verschenen. Blow baarde eerder opzien met de indiegame Braid, dat een unieke vormgeving combineerde met bijzondere puzzels en een filosofisch tintje. Met The Witness worden nu dezelfde speerpunten gebracht in een nieuwe, vooral unieke, game.
Alleen al de vormgeving van The Witness is zeer bijzonder. De game speelt zich af op een eiland waar een grote verscheidenheid aan omgevingen moeiteloos worden gecombineerd. Bossen, stranden, ruïnes, jungles en tempels vormen het toneel van een grote hoeveelheid puzzels. Al deze omgevingen zijn vanaf het begin bereikbaar, maar nog niet volledig te verkennen. Elke omgeving heeft zijn eigen soort puzzels, al is de basis telkens hetzelfde. De puzzels hebben de vorm van een raster, waar verschillende icoontjes in kunnen staan. Wat deze icoontjes betekenen moet de speler al gaande ontdekken; er worden geen hints gegeven. Ook zullen voor sommige puzzels hints uit de omgeving moeten worden gehaald. Om het eiland volledig uit te kammen zal de juiste kennis in de juiste volgorde verzameld moeten worden. Dat latere puzzels verschillende manieren van oplossen combineren, maakt dit niet bepaald een eenvoudige taak.
The Witness biedt hiermee een diepgaande structuur die zelfs de meest doorgewinterde puzzelaar uren zal kunnen vermaken. De open-wereld-game vereist vooral een hoop geduld en kan hierdoor worden gezien als de anti-GTA of anti-Far Cry. De game bevat niet bijzonder veel content, maar is door de hoge moeilijkheid zeker een lange zit. De intrigerende setting daagt wel uit om het spel te voltooien, al valt het einde wel wat tegen. Jonathan Blow lijkt iets te ver doorgeslagen in het creëren van mysterie en laat net iets te veel vragen onbeantwoord. De game voelt hierdoor uiteindelijk toch vooral aan als een ‘simpele’ puzzelgame in een luxe verpakking. Eentje die het waard is om een keer te proberen, alleen niet voor de huidige prijs van €36.
