Pokémon bestaat twintig jaar en het is voor ons daarom, na de aankondiging van de nieuwe Pokémon-game van een aantal dagen terug, tijd om terug te blikken. Verschillende redacteuren hebben hun eigen favoriete spel uitgekozen en delen met jullie wat daar zo tof aan was. Rutger heeft gekozen voor Pókemon Stadium voor de Nintendo 64.
Nog voordat Gold & Silver in Europa verschenen, was daar Pokémon Stadium, de allereerste game van de franchise die voor de consoles verscheen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb honderden, zo niet duizenden uren gestopt in Pokémon Yellow en misschien nog wel meer in Gold, maar Pokémon Stadium, dat sprak echt tot de verbeelding van een kind.
Voor het eerst was het mogelijk om je eigen Pokémon-gevechten uit te voeren in meer dan alleen wat 2D-pixels. De gevechten gingen precies hetzelfde als bij de Gameboyspellen, maar in een 3D-arena met, voor die tijd, levensechte Pokémon en levensechte aanvallen. Dat zorgde ervoor dat ik betoverd werd.
In Pokémon Stadium kun je zowel alle Gym-leaders en de Elite Four uitdagen, als mee doen aan verschillende leagues. Voor elke gym/league kun je je eigen team van zes samenstellen uit alle 151 Pokémon. Hierdoor kon je continu verschillende combinaties uitproberen en kreeg het spel een uitdagend strategisch laagje. Ik stak vele uren in het verslaan van alle tegenstanders, maar was nooit echt klaar met dit spel.
Dan was er nog de mogelijkheid om Pokémon Yellow aan te sluiten op je controller. Hiermee kon je het Gameboyspel spelen op je grote TV-scherm in plaats van dat kleine schermpje, wat het een stuk mooier en indrukwekkender maakte dan je ooit gewend was. Pokémon draait uiteindelijk voor een groot deel om het vangen van je eigen Pokémon om vervolgens te kijken of je hiermee bepaalde trainers kan verslaan. Ook hierbij kon dat, Pokémon die je in Yellow ving, kon je gebruiken voor gevechten in Stadium.
Alsof dit niet voor genoeg plezier zorgde, waren er nog de mini-games waar ik zo ongelooflijk veel tijd in heb gestopt. Dit vooral omdat je het met drie andere vrienden kon spelen. Denk hierbij aan simpele, korte spelletjes als ‘Run, Rattata, Run’, of ‘Rock Harden’.
Door al deze verschillende modi van het spel, werd Pokémon Stadium het soort spel dat ik altijd op kon starten als ik me verveelde. Want waar ik ook allemaal wel of geen zin in had, het spel had het wel. Die ongelooflijke diversiteit is vandaag de dag nog steeds bijzonder. Daarnaast blijft Pokémon altijd Pokémon en na 16 jaar blijft het nog steeds leuk om af en toe die Nintendo 64 af te stoffen om even wat Pokémon-gevechten te spelen in die ouderweste arena.
