Deze documentaire laat het leven van ‘de Mozart van het schaakspel’, Magnus Carlsen zien. De Noor wordt in 1990 geboren en groeit na twintig jaar uit tot de beste schaker ter wereld. In Magnus volgen we het wonderkind; we zien hem als vijfjarige die zijn vader verslaat maar ook als twintiger op het wereldkampioenschap schaken. Je zou niet verwachten dat het leven van een schaker zo avontuurlijk zou zijn.
Als kind is Carlsen al anders dan de rest: hij is een ster in getallen en heeft een enorme geheugencapaciteit. Waar zijn zussen met elkaar spelen, zit Magnus uren in een boekje te kijken over bewonersaantallen van Noorse provincies. ‘Hij zal later wel goed kunnen schaken’, grapte zijn vader als Magnus nog maar vier is. Die voorspelling komt uit: als tienjarig jongetje speelt Magnus al in het Noorse kampioenschap, als dertienjarige neemt hij het op tegen de beste schaker ter wereld en uiteindelijk zal hij schaken in het wereldkampioenschap tegen vijfvoudig kampioen Vishy Anand.
Aan de hand van (archief)beelden van de afgelopen tien jaar en Magnus’ vader als verteller word je van begin af aan door het leven van het schaakgenie geleid. Je ziet al zijn hoogte- en dieptepunten en wordt er aardig in meegesleept. Van buitenstaander op het schoolplein tot beroemdste schaker ter wereld. De regisseur is erin geslaagd de wereld van het schaken van een andere kant te laten zien. Het blijkt zo waar een spannende professie: Magnus laat je op het puntje van je stoel zitten.
Wel mist de film een aantal aspecten. Magnus, zijn vader en af en toe een zus zijn de enige sprekers die je te horen krijgt. Wat dus mist en de film te niet doet zijn verhalen van andere schakers of experts en daarnaast misschien een psycholoog. Je krijgt niet helemaal te weten wat er precies in het hoofd van het wonderkind afspeelt en dat is echt jammer. Magnus weet vaak niet eens wat hij zeggen moet. Het blijft allemaal enigszins op de oppervlakte. Daarnaast had de regisseur er wat scènes in hotels uit kunnen laten, die overspoelen nog net niet de film.
Magnus is zeker een lieve film. Het gaat niet alleen over schaken maar ook over familie, passie en doorzetten. Het had professioneler gekund, maar misschien zou dat het lieve aspect van de film afhalen. En vermakelijk is het zeker. Magnus is een film die je gezien moet hebben, zelfs als je tien jaar geleden met je opa voor het laatst hebt geschaakt.
