Tales of Graces f kwam 3 jaar geleden uit voor Wii in Japan. De game verscheen in 2010 weer op de Playstation 3, helaas was hij wederom exclusief voor Japan bestemt. Dan uiteindelijk na twee lange jaren wachten komt de game toch naar Europa op de Playstation 3. Was het het wachten waard of is het verspilde tijd geweest?
Tales of Graces f is een echte JRPG. Dit is te zien aan de stijl van de game, zowel visueel als in de gameplay. De game gaat over Asbel, Cheria, Hubert, prins Richard en Sophie. Er vindt een tragisch ongeluk plaats waarbij Sophie om het leven komt. Als gevolg van dit ongeluk wordt Hubert geadopteerd en Asbel besluit te gaan trainen om sterker te worden. Zeven jaar later komt de groep elkaar weer tegen, maar het is niet meer zoals vroeger.
Door het spel heen zijn er mooie getekende cutscenes. Helaas is dit zo’n beetje alles wat het spel grafisch te bieden heeft. Tijdens het spel zelf is alles namelijk driedimensionaal. De game laat niet zien wat de Playstation grafisch te bieden heeft, er zit zelf bijna geen verschil tussen de Wii en de Playstation versie. De animatie van de karakters is matig tot slecht. Ze bewegen namelijk zelden en als ze dat doen ziet het er heel onnatuurlijk en statisch uit. Bij sommige cutscenes is het zelfs zo dat het geluid helemaal niet synchroon loopt aan de mond, het voelt dan niet alsof het karakter echt spreekt.
Het gevechtssysteem van de game is echter heel leuk in elkaar gezet. Elk karakter heeft 2 verschillende soorten aanvallen, Assault-Artes en Burst-Artes. Door tactisch na te denken is het mogelijk om lange combo’s van skills te gebruiken. De skills ontdek je door middel van een nieuwe titel aan je vechters te geven. Deze titels verkrijg je door verder in het spel te komen en bepaalde doelen te voltooien. Het vechten zelf is in real-time, dit wil zeggen dat je actief mee doet aan het gevecht en niet alleen commando’s geeft. Als je het eenmaal onder de knie hebt is het erg leuk om te doen.
De muziek is helaas heel erg eentonig. Het lijkt wel alsof er maar één liedje in heel het spel zit want bij elke gebeurtenis zal hetzelfde liedje weer op de achtergrond afgespeeld worden. De stemacteurs maken de game er niet veel spannender op. Het enige karakter die een goede stemacteur heeft is Pascal. De slechtste is die van prins Richard die heel het spel door bijna geen emotie laat zien. De meeste karakters hebben steeds dezelfde, toonloze stemmen. Het grootste deel van het spel zul je naar de conversaties tussen de karakters moeten luisteren en dit zal door het slechte acteerwerk niet altijd even leuk zijn.
