Je bent een persoon in een droomwereld die bestaat uit een blauwe lucht en zee zover het oog kan zien. De enige afwisseling is te vinden in eilanden die uit het water schieten als je een puzzel hebt voltooid en een ‘diepe’ vraag over de liefde hebt beantwoord. Dit is Solo, het nieuwste ontdekkingsspel van Team Gotham, een klein team uit Madrid.
Het spel draait niet alleen om het ontdekken van de wereld en het voltooien van puzzels, want het is ook een “introspectief” spel: het draait om het ontdekken van jezelf. Beter gezegd, het gaat over jouw visie van liefde en of je wat dat betreft wel sterk in je schoenen staat. Dan zullen veel mensen hier al afhaken en dat zullen we ook gelijk toegeven: hierdoor is het spel zeker niet voor iedereen weggelegd. Het is namelijk zo dat Solo alleen enigszins interessant kan zijn als je hier met een open geest (en hart) instapt en eerlijk bent, tegenover zowel jezelf als het spel. De opzet is namelijk dat je eerst op een klein eilandje een puzzel voltooit. Zo’n puzzel bestaat altijd uit een soort standbeeld dat je moet bereiken, maar wat hoger ligt dan jijzelf. Om dit beeld te bereiken, moet je dozen op bepaalde manieren stapelen of kantelen om hier toch te komen. Dit klinkt uitermate simpel alsof het een spel voor kleine kinderen is, maar dat is het zeker niet. Er zijn namelijk verschillende soorten dozen die verschillende eigenschappen hebben. Soms moet je zeer creatief te werk gaan om ze in precies de juiste combinatie te gebruiken en zo het doel te halen.
Eenmaal aangekomen bij zo’n beeld, wordt er een vraag aan je gesteld. Dit is iets in de richting van “Geloof je dat de liefde met tijd zal vervagen?” en vervolgens kun je aan de hand van een aantal multiple choice-opties zo je antwoord geven. Vervolgens komt er een geest die hier weer een soort kritische opmerking over maakt met als doel je te laten twijfelen aan je antwoord. Maar goed, wat je ook antwoordt: het volgende eiland schiet uit de zee en je doet weer precies hetzelfde, zonder dat je vraag verdere impact op het spel heeft gemaakt.
Hier komt meteen het meest interessante en helaas ook meest zwakke punt van Solo naar boven. Gewichtige vragen en antwoorden hebben absoluut geen invloed op de gameplay of de wereld om je heen, die door de muziek en visuele stijl overigens wel goed sfeervol overkomt. Het zou alleen invloed op jou als persoon in het echte leven moeten hebben. Als je echter enigszins zeker van je zaak bent, zijn de vragen of opmerkingen lang niet genoeg om je te doen twijfelen. Zou je dan aan het eind een transformerende reis gemaakt moeten hebben, valt dat eigenlijk wel mee.
Dat maakt Solo nog geen slecht spel, want het is zeker een interessant concept. Echter is het lastig om al te positief over het puzzelelement van de game te zijn. Het puzzelen, en daarmee de hele voortgang, voelt als een waar sisyfusarbeid: heb je eindelijk een puzzel opgelost en praat je met het standbeeld, moet je letterlijk meteen weer precies hetzelfde doen op een nét iets andere manier op een ander eilandje. Er zit geen pauze in, geen afwisseling. Na zo’n half uurtje puzzzelen zijn 95% van alle puzzels ofwel zo simpel dat het niet interessant is, of zijn ze zo irritant dat het alleen een kwestie is van zoveel mogelijk verschillende dingen proberen tot iets eindelijk werkt. In beide gevallen is het niet goed. Uiteindelijk speel je Solo alleen nog verder om te weten of er een of ander spectaculair einde is dat je helemaal wegblaast. Dat is er ook niet. Na vier tot vijf uur doet het einde alsof jij als persoon, dus niet je personage in het spel, een veranderd persoon zou zijn met andere ideeën, puur en alleen door deze reis en die paar clichématige vragen.
Solo heeft een ongelooflijk interessant concept dat geprezen moet worden, maar tegelijkertijd waant het zichzelf te belangrijk en te impactvol, terwijl het dat simpelweg niet is. De puzzels zijn op de beste momenten briljant, maar op de meeste momenten ergerlijk of saai. Hierdoor kan het best de moeite waard zijn als je enorm enthousiast wordt van het thema, maar het zal je niet wegblazen.