Black Paradox klinkt als iets dat we tegenwoordig een verzameling van clichés kunnen noemen: een roguelite, retro, pixel-art, side-scrolling, shoot ‘em up met zweverige elektronische muziek van de jaren 80. We zijn echter erg dankbaar dat het roguelite/roguelike-genre het ouderwetse shoot ‘em up nieuw leven in heeft weten te blazen, dus we nemen graag een kijkje in de wereld die Black Paradox heet.
Met heerlijke synthwave-muziek en een soort DeLorean die zo uit Back To The Future had kunnen komen, vliegen we door de ruimte en schieten we op alles dat los en vast zit. Black Paradox bestaat uit zeven levels en al deze levels bestaan uit zo’n twee minuten van een typisch shoot ‘em up-level dat afgesloten wordt met een eindbaas. Ga je dood, dan verlies je alle upgrades die je in je sessie vergaard hebt en behoud je alleen je verdiende credits.
Zeven levels en elk level duurt zo’n twee minuten, is het dan niet een heel kort spel? Met een simpele rekensom zou je dat inderdaad al snel kunnen stellen, als het niet zo was dat Black Paradox een behoorlijk hoge moeilijkheidsgraad heeft en je dus enorm vaak dood zal gaan. In het begin zal het behalen van de eerste of tweede eindbaas al als een behoorlijke overwinning voelen en lijkt het halen van alle zeven levels vrij onmogelijk. Echter is er een reden dat het spel roguelite heet en niet volledig roguelike. Voor de leek: dit betekent dat je wel wat dingen houdt voor je toekomstige speelsessies na het doodgaan.
Je krijgt bij het verslaan van vijanden credits en met name krijg je een boel bij het verslaan van een eindbaas. Deze credits gebruik je weer om ‘chips’ te kopen voor je DeLorean-achtige vliegauto en deze chips fungeren als permanente upgrades. Het is echter vervelend dat de chips heel duur zijn, wil je versies kopen die daadwerkelijk iets uithalen. Zo geven de goedkoopste chips bijvoorbeeld een 1% kans dat wanneer je een kogel afschiet, je er drie afschiet. Je begint je pas echt veel sterker te voelen als dit percentage een stuk hoger ligt, maar daarvoor moet je enorm veel spelen. Hierdoor voelt de curve van het voortgangssysteem wat scheef aan, omdat je lang niets merkt van je upgrades, maar dan opeens een enorme boost krijgt wanneer je een daadwerkelijk goede chip koopt.
Daarnaast speelt de buit die je vindt een iets te grote rol. Zoals we allemaal wel kennen van de ouderwetse games in dit genre, zoals Raiden, kan je wapens vinden in de levels door vijanden te verslaan. Weinig van de wapens voelen origineel aan, maar dat geeft helemaal niet want het is heerlijk om op een boel verschillende manieren korte metten met de vijandige schepen te maken. Het wordt wel vervelend wanneer je je meer gaat richten op het overleven van de levels en je begint te merken hoeveel sterker sommige wapens zijn dan de andere. Zo is er een wapen dat een soort roze bolletjes afschiet in enorm groten getale, dat absoluut alles twee keer zo snel kapotmaakt dan alle andere wapens dat doen. Aan de andere kant is de shotgun een stuk minder bruikbaar: deze is wel heel sterk, maar heeft een erg kort bereik waardoor je jezelf in het gevaar moet werpen om hem te kunnen gebruiken.
Dit is jammer, hierdoor voelt het alsof je speelsessie staat of valt met het wapen dat je vindt. We kwamen drie levels verder simpelweg omdat we in het eerste level ons roze-balletjes-wapen vonden. Hierdoor begin je bijna zin te krijgen om gewoon het begin opnieuw te blijven spelen totdat je het ideale wapen vindt, terwijl het meer zou moeten gaan om een constante verbetering van je eigen vaardigheden als speler.
We hebben vooral een hoop kritiek gegeven, maar toch hebben we de nodige uurtjes in Black Paradox gestopt en kunnen we beloven dat we er nog heel wat meer in gaan steken. De actie voelt namelijk wel erg goed aan en ondanks de grote onbalans van de wapens, nodigt het spel je wel uit om elk level te leren. Elk level heeft steeds dezelfde vijanden als de vorige keer, alleen komen ze misschien op een andere plek te staan. Ook de eindbazen kom je steeds tegen in dezelfde volgorde en dit zorgt ervoor dat je beloond wordt als je de patronen van de aanvallen leert en snapt hoe je ermee om moet gaan.
Hierdoor heeft Black Paradox toch een enorm prettige gameplayloop, die vooral ook een lekker tempo heeft door de korte levels en de snelle actie. Daarnaast is het visuele stijltje niets bijzonders, maar met name door de geweldige soundtrack van synthwave heeft het toch een heerlijke sfeer. Het is jammer dat door de voortgangssystemen en de missende balans van de wapens de plank een beetje mis wordt geslagen als het gaat om het roguelite-gedeelte van de game, maar voor de rest is het toch vooral een erg vermakelijke shoot ‘em up.
Black Paradox is voor deze review gespeeld op de Nintendo Switch. De game is beschikbaar op PlayStation 4, Xbox One, Nintendo Switch en pc.
