Review: Dora and the Lost City of Gold

Stefan Manenschijn, 07 januari 2020
Profiel
Dora and the Lost City of Gold doet zichzelf de das om door geen duidelijke doelgroep voor ogen te hebben. Dat maakt de film uiteindelijk voor niemand echt een aanrader.

De live-action-verfilmingen van Disney zijn een groot succes en inmiddels zijn al bijna alle klassiekers van zo’n variant voorzien. Dit succes moet ook de makers van Dora The Explorer aan het denken hebben gezet en inmiddels ligt de live-action-verfilming Dora and the Lost City of Gold in de winkels op Blu-Ray en DVD. Weet ook deze kleine avonturierster indruk te maken in het echt?

Dora (Isabela Moner, Instant Family) heeft altijd in de jungle gewoond, maar als haar ouders besluiten om zonder haar op ontdekkingsreis te gaan, moet ze noodgedwongen deze omgeving verlaten voor de levensgevaarlijke high school-jungle waar compleet andere gevaren schuilgaan dan in het groene woud. Toch krijgt ze de kans om zich te bewijzen als avonturier, waneer ze door een bijzondere samenloop van omstandigheden toch op het spoor komt van de Verloren Stad van Goud.

Het probleem van deze Dora-verfilming openbaart zich eigenlijk vanaf het begin en dat is dat er eigenlijk geen doelgroep is waar deze film echt geschikt voor is. Voor de kinderen die Dora en haar vrienden van de tekenfilm kennen, is deze film te eng en voor wie die leeftijd al voorbij is, is de film veel te kinderachtig. Het is dan ook onduidelijk voor wie de makers deze film in gedachten hadden.

Het best komt dit naar voren in het gedrag van Dora zelf. In het begin is het nog wel grappig, wanneer ze ineens in de camera kijkt voor een welbekende les en haar omgeving vol verbijstering toekijkt. Daarna wordt het echter al snel irritant en zeker vanaf het moment dat Dora op de middelbare school arriveert wordt het tenenkrommend. Het tomeloze optimisme van de avonturier werkt op de zenuwen en hoewel leuk bedoeld, wordt het dat nergens.

Dat neemt niet weg dat het niet alleen maar kommer en kwel is met Dora and the Lost City of Gold, want de film kent ook zeker een aantal leuke momenten, waarbij de hoogtepunten komen van Swiper de vos (Benicio del Toro). Zijn geestige stem en komische acties zorgen voor een geslaagde komische noot.

Ook de beelden die de film je voorschotelt zijn bij vlagen dik in orde en zeker in de jungle komen een aantal mooie plaatjes voorbij. Dit maakt Dora toch nog enigszins de moeite waard.

Mochten de makers een opvolger in gedachten hebben, dan adviseren wij ze eerst een na te denken over de doelgroep waarvoor ze de film gaan schieten, want dit punt doet Dora and the Lost City of Gold uiteindelijk de das om. De film is eigenlijk voor niemand echt geschikt en dat is jammer.