Deze week is het derde seizoen van The Walking Dead hervat na een lange stop. Wie de comics heeft gelezen zal met gemengde gevoelens de serie volgen, want het kan zo veel beter. Gaat seizoen drie dan eindelijk wel goed worden? Hier enkele doodzondes die nooit hadden mogen gebeuren.
Gaat dit een fanboy rant worden? Reken er maar wel op. Robert Kirkmans comic The Walking Dead is één van de meest geliefde strips van het moment en heeft al enkele prijzen voor beste comic binnengehaald. De serie daarentegen laat veel te wensen over. Natuurlijk zou een één-op-één-verfilming van de comic ook een slecht idee zijn en weet de serie af en toe beter uit de hoek te komen. Toch blijven er genoeg grote ergernissen over. Hieronder de vier grootste tegenvallers van de serie in vergelijking met de comic.
Niet elk personage kan even goed uitgelicht of uitgediept worden; daar is ook helemaal niks mis mee. De serie maakt het echter wel heel bont. Wie herinnert zich het vertrek van de familie Morales nog? Wie moest de tranen in zijn ogen wegvegen toen Jacqui besloot achter te blijven in het CDC? De vraag is misschien eerder of de namen nog enigszins bekend voorkomen. Een personage dat slechts opgevoerd wordt om dood te gaan en te laten zien dat de situatie gevaarlijk is, voegt maar weinig toe.
In de comic wordt dat beter aangepakt. Hoewel ook hierin de lezer niet tot tranen wordt geroerd bij elk verlies van een personage, hebben deze in ieder geval meer dan twee of drie zinnen gezegd en ken je tenminste zijn of haar naam. Laatst kwam nog de 100ste issue uit waarop iedereen die in de lange reis gevallen was werd uitgebeeld. Het aangezicht van hun dode lichamen op elkaar gestapeld en de emotie die dat opwekt, illustreert goed wat de comic wel lukt, maar de serie niet: je verbonden voelen met de personages.
Er gaat veel te veel screentime naar een select gezelschap die ook maar nauwelijks de dialogen boeiend weten te houden, alsof in het script stond: “ze praten nog wat meer”, zonder de cast ooit van tekst te voorzien. De eerste helft van het tweede seizoen was saai en langdradig. Waarom werden Patricia, Beth of Jimmy niet wat meer uitgelicht? De gesprekken tussen de vaste kliek liepen stroef en waren oninteressant, verspilde tijd die gebruikt had kunnen worden om de andere personages wat te zeggen te geven. De serie richt zich veel te veel op Rick en zijn directe consorten.
Dit was één van de grootste afwijkingen, wat het verhaal betreft, die de serie maakte ten aanzien van de comic. In de comic vond een haast thematische beweging plaats van stad, naar villawijk, naar platteland. Een terugkeer van de geëmancipeerde en multiculturele metropool naar het kneuterige platteland waar mannen nog de baas waren. De tijden vroegen er weer om. Hoewel deze poëtische verschuiving en kritiek op het hedendaagse leven natuurlijk mooi is meegenomen is er een belangrijke reden om niet terug naar de stad te gaan: het is vooral heel, heel, heel erg dom.
Teruggaan naar de stad waar de groep al twee keer ternauwernood aan de dood is ontsnapt? Op basis van een gis dat het Centrum for Control Disease wellicht nog wel veilig is … alsof ze die enorme vloedgolf van zombies waar de stad door overspoeld is niet hebben gezien. Hoe kan dat ooit als een goed idee hebben geklonken? Regel nummer één in het handboek om een zombie-apocalyps te overleven is: ga niet naar plaatsen waar veel mensen samenkomen.
Daarnaast zijn wetenschappers in zombiecinema die ook maar iets proberen uit te leggen over het hele gebeuren een groot taboe. Hoe de zombies er opeens zijn weet niemand – er is geen enkele verklaring die niet stóm klinkt – en hoe ervan af te komen weet al helemaal niemand. Dit is de charme van zombiefilms; een leven in onzekerheid. Tijdens hun verblijf in het CDC werd te veel bevestigd en te veel mysterie gelijk verknalt.
Zombies de schedel inslaan op talloze, kleurrijke manieren is allemaal prima, maar een beetje naakt gaat te ver. Het is natuurlijk geen HBO waar The Walking Dead op wordt uitgezonden en commerciële televisie moet nou eenmaal aan zijn kijkertjes denken. Vervelender is echter dat romantische relaties die niet doorsnee burgerlijk zijn niet in de serie zitten. In de comic is Dale een oude snoeper die de twee meisjes Andrea en Amy meeneemt en zelfs een relatie krijgt met eerstgenoemde. In de comic is Andrea aanzienlijk jonger dan dat zij in de serie is.
Een andere rare relatie is die tussen Caroline en Lori. Caroline wil graag met Rick en Lori een koppel vormen. Tevens mist de serie Tyreese zijn dochter en haar vriendje, die nu het toch het einde van de wereld is nog even van elkaar willen genieten. Deze momenten hadden er in moeten zitten – niet voor het voyeurisme, maar eerder – om duidelijk te maken dat normen en waarden van wat gangbaar is veranderen. De keuze voor een partner is nou eenmaal beperkt.
De televisieserie introduceert enkele nieuwe personages. Merle is hiervan de meest onwaarschijnlijke. Hoe eindigt zo’n haatvolle redneck bij een groep van families met kinderen? De vraag hierop blijft de serie de kijker verschuldigd. Dat er geen logica in zit, schijnt niet uit te maken. T-Bone, de naam zegt het al, is eveneens een slechte invloed op de serie. Hij lijkt er vooral te zijn omdat er ook een neger in de serie moet zitten. Dat terwijl in de comic de donkere Tyreese – een favoriet van de fans – een gelaagde persoonlijkheid biedt. Dat is het probleem met veel personages in de serie: ze zijn te ééndimensionaal: te duidelijk goed of slecht. Dat terwijl het einde van de wereld juist de mogelijkheid geeft tot innerlijke strijd en morele dilemma’s. Shane, die logische keuzes maakt om te overleven, is hiervan een prima voorbeeld. Hij wordt echter als de onsympathieke antagonist afgebeeld.
De serie laat die verdeeldheid niet in het hoofd van de personages zelf afspelen, maar tussen de personages onderling. Het gevolg is eindeloos gekibbel over problemen waarbij het oplossen vaak wordt uitgesteld totdat het te laat is. Aan het einde van het tweede seizoen breekt Rick eindelijk en schreeuwt dat het geen democratie meer is, maar dat hij alleenheerser zal zijn. Eindelijk houdt hiermee het oneindig wikken en wegen van keuzes op. Het derde seizoen is daarmee gelijk een stuk spannender.
De ergernissen gaan nog wel verder dan deze vier punten: soms maar matig acteerwerk, slappe dialogen en te vaak te weinig actie. Is er dan écht helemaal niks leuk aan de serie The Walking Dead? Dat ook niet, maar de platitude ‘het boek is beter’ gaat zeker op. Toch hoeft dat niet altijd zo te zijn. Harry Potter-fans lijken redelijk tevreden te zijn met de boekverfilmingen. The Walking Dead-fans zijn vooral teleurgesteld. Soms weet de serie hier en daar blij te verrassen en heeft zelfs enkele interessante nieuwe personages geïntroduceerd (zoals Daryl; Merle en T-Bone daarentegen zijn nogal vlak). Het derde seizoen lijkt beter te worden dan de vorige twee, maar ook in dit seizoen zitten zeer slechte afleveringen. Wellicht wordt het vierde seizoen, met wederom een nieuwe showrunner, dan eindelijk het seizoen waar de fans van de comic op hebben zitten wachten. Voor nu moeten fans vooral blij zijn dat er tenminste een zombiedrama op televisie is.
