review
Flatiron

Flatiron is een strategisch bordspel voor twee spelers. Je gaat je eigen straat opbouwen met actiekaarten waarmee je acties uitvoert om overwinningspunten te scoren. Zo werk je samen aan de bouw van de historische wolkenkrabber van New York, maar ondertussen probeer je je tegenstander goed in de gaten te houden en het hem zo moeilijk mogelijk te maken om meer punten te scoren dan jij. Wij waren benieuwd of wij het in ons hebben om echte architecten te zijn.

Je begint in Flatiron allebei met een eigen tableau waarop vier straten staan die je tijdens het spel gaat uitbreiden met actiekaarten. Door je architect naar het Manhattan-speelbord te verplaatsen, kun je uit het openliggende kaartenaanbod nieuwe straten kopen om je eigen straten te versterken en extra acties uit te voeren.

Tijdens het activeren van je straat kun je munten verzamelen, pilaren kopen, verkopen of plaatsen, verdiepingen bouwen of overwinningspunten scoren. Daarnaast heb je ook de optie om je architect te verplaatsen naar de New York City Hall. Hier kun je wetkaarten kopen die aan het einde van het spel punten opleveren, activeer je een krantfiche voor speciale acties of verzamel je extra munten.

Flatiron is een tactisch tweespelersspel waarin je constant vooruit moet plannen en je tegenstander in de gaten moet houden. Zo ben je elke beurt aan het overwegen of je een bezoek brengt aan de straten van Manhattan of dat je de City Hall gaat verkennen. Je probeert vooral je eigen straten zo slim mogelijk te optimaliseren zodat je zoveel mogelijk acties kunt uitvoeren in je volgende beurt. De plaatsing van je straatkaarten is belangrijk, omdat je maar drie kaarten per straat mag aanleggen en deze in vaste volgorde moet uitvoeren.

Het is echter best pittig om de juiste kaarten te scoren voor jouw straten. Als je tegenstander al een van de vier straten op het Manhattan-bord bezet houdt, mag jij daar niet meer gaan staan. Dit is erg frustrerend, aangezien dit je plannen compleet in de war kan schoppen en je weer opnieuw moet uitvogelen wat de beste strategie voor jou gaat zijn. Dit zorgt tegelijkertijd wel voor leuke spelersinteractie, omdat je goed in de gaten houdt wat je tegenstander bouwt en waarmee die extra punten kan scoren. Zijn of haar tactiek probeer je dan onderuit te halen, zonder dat je er zelf de dupe van wordt. Zo moet je steeds afwegen welke acties je uitvoert, waardoor het spel soms langer duurt dan de 45 minuten die op de doos aangegeven staat. Naarmate het spel vordert, zie je het Flatiron-gebouw hoger worden, wat een leuke toevoeging is.

Tijdens het spel probeer je ook goed te scoren op het scorebord, want de krantenjongen die daar aanwezig is kan je extra fiches opleveren voor bonusacties. Ook de reputatiepunten op je actiekaarten zijn aan het einde van het spel erg belangrijk, omdat ze min- of pluspunten kunnen opleveren. Zelfs als je achterstaat op het scorebord kun je in de eindtelling nog een inhaalslag maken, wat altijd weer een leuk verrassingseffect geeft.

Flatiron bevat ook een solomodus waarin je speelt tegen architect Daniel Burnham. Hij heeft een eigen kaartendeck waarvan je in zijn beurt kaarten omdraait en de acties uitvoert. Hij kan soms extra vervelend zijn, omdat Daniel wél samen met jou op een straat mag staan. Deze solo-variant is een leuke toevoeging en een uitdaging om te spelen wanneer je even geen medespeler kunt vinden.

Of je nu dus met z’n tweeën speelt of solo aan de slag gaat, Flatiron blijft interessant door de wisselende tactieken en verschillende uitdagingen.