review
Milano’s Odd Job Collection

Het gebeurt al decennia dat er veel meer games verschijnen in Japan dan in de rest van de wereld. Gelukkig zien we steeds vaker dat Japanse exclusives ook vaker uitkomen of worden heruitgebracht in Europa. Milano’s Odd Job Collection is daar een voorbeeld van. Of we hier blij van moeten worden, hebben we voor je onderzocht.

Laten we beginnen bij de gameplay. Daar is namelijk helemaal niets mis mee. Milano, een jong meisje van 11 jaar oud, zou een vakantiebezoek brengen aan haar oom. Aangekomen bij het huis is hij echter zelf op vakantie gegaan. Milano moet het dus veertig dagen alleen uit zien te houden. Met behulp van allerlei ‘odd jobs’ komt ze de dagen door en kan ze met het extra verdiende geld wat spullen voor het huis kopen. Zo wast ze bijvoorbeeld borden bij een restaurant, melkt ze vliegende koeien en gaat ze aan het werk in een bakkerij of fastfoodrestaurant.

De werkzaamheden komen in de vorm van kleine minigames die best vermakelijk zijn. Door de steeds lastigere moeilijkheidsgraad blijft het leuk om terug te keren naar dezelfde klus. Er zijn in totaal acht verschillende klussen, maar je kunt vaak maar één klus per dag doen. Naast het spelen van de minigames kun je er ook voor kiezen om het huis van de oom in te richten met verdiend geld. Na het maken van de keuze, beland je in het huis om een aantal huishoudelijke taken te doen. Denk aan eten, drinken, wassen, stofzuigen en nog wat andere opties. Hier zijn maximaal drie opties mogelijk. Door deze taken te verrichten krijg je soms plusjes op het gebied van een vaardigheid, gemoedstoestand of energie.

Milano’s Odd Job Collection is eigenlijk niet veel meer dan dat. Je kunt de game natuurlijk steeds opnieuw spelen om de cyclus anders te spelen, maar daar moet je maar net zin in hebben. De grafische prestaties zijn er, maar de uitgever had wel iets meer moeite mogen doen om de beelden speelbaar te maken op een 4K-televisie. De twee ‘zwarte balken’ aan de zijkant zijn wat opgeleukt met plaatjes van Milano, maar anno 2026 is dat wat magertjes. Tot slot wordt de soundtrack ongelooflijk irritant op een gegeven moment. Als we de game op de televisie speelden, kwamen er vaak mensen klagen over de vervelende muziek. De lokalisatie is daarentegen wel netjes gedaan. Als er gesproken wordt, is dat netjes omgezet naar het Engels en uiteraard is het ook gewoon mogelijk om de game in het Japans te spelen. In de cutscenes was de balans tussen muziek en spraak trouwens niet helemaal goed. De stemmen waren slecht te horen, met name na het uitspelen van de game.

Milano’s Odd Job Collection is een cadeautje voor ons in Europa, want deze game is hier nooit uitgekomen. Het is daarom jammer dat de uitgever niet heel veel moeite heeft gestopt in het oppoetsen van een best leuke game. Met een prijskaartje van €15 mogen we natuurlijk niet al te veel klagen, maar er zijn helaas gewoon wat veel aandachtspunten. De lokalisatie is daarentegen netjes gedaan: de stemmen klinken goed en alles is helemaal naar het Engels vertaald. Voor ons was Milano’s Odd Job Collection na één keer spelen wel genoeg.

Milano’s Odd Job Collection is voor deze review gespeeld op de Nintendo Switch 2. De game is daarnaast beschikbaar op PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc.