review
Code Vein II

In 2019 verscheen Code Vein en dat was een feestje. Het was een Souls-like die misschien niet zo gelikt was als een Bloodborne of een Sekiro, maar het wist heel erg zijn eigen ding te doen. Het was toegankelijker voor nieuwkomers, was helemaal in co-op met een vriend of vriendin te spelen, had iets meer focus op verhaal en een overduidelijke Anime stijl. Het was geen gigantische hit, maar wij vonden het uitermate vermakelijk en het wist een niche publiek te trekken.  Het gekke is dan dat Code Vein II op bijna geen van deze dingen blijft leunen. De co-op is weggehaald, de Anime stijl is ook iets afgenomen en het is minder toegankelijk voor nieuwkomers. Laten we daar verder op in gaan.

Code Vein II is zeker niet in alle opzichten een minder spel dan zijn voorganger, want het breidt de game enorm uit. Code Vein II speelt zich af in de toekomst, lang na het eerste deel en de mensheid en Revenants moeten nog steeds vechten voor hun bestaansrecht. In plaats van dat je van hot naar her gaat om monsters te verslaan, ga je nu ook door de tijd reizen. Er zijn verschillende helden die op verschillende plekken en tijdstippen de strijd met kwade krachten op de een of andere manier hebben verloren. Jij gaat op pad om die helden bij te staan en zo de geschiedenis (en de toekomst) te veranderen.

In de beste gevallen werkt dit tof. Je gaat naar een nieuw tijdperk, ontmoet mensen en komt erachter wat er fout is gegaan en hoe je ze kan helpen. Via jouw speciale krachten kan je een emotionele band met ze vormen en hun verleden onderzoeken. Zo stap je soms in een reeks aan herinneringen. Het is dan overal om je heen donker en je ziet niets behalve twee of drie mensen die wat tegen elkaar zeggen. Vaak zijn dit traumatische gebeurtenissen van de helden die je helpt. Het probleem met deze presentatie is dat je gewoon stil staat en naar vrijwel niets staat te staren terwijl je dialoogjes hoort. Het resultaat is dat wanneer het emotioneert, het écht emotioneert. Want je wordt geconfronteerd met een traumatische ervaring en kan nergens afleiding zoeken: je moet even zitten met die gevoelens en wat het met je doet. Het zorgt er echter ook voor dat wanneer iemands verhaal je niet raakt, je maar stilstaat en je zit te vervelen terwijl je wacht om weer verder te kunnen.

En dat principe, “hit or miss”, oftewel dat het soms de juiste snaar raakt en soms volledig de plank misslaat, dat valt eigenlijk te zeggen voor elk nieuw aspect van Code Vein II. Zo heb je meer een open wereld dan voorheen. Niet van het niveau als een Elden Ring, maar toch zijn gebieden een stuk meer open dan in het eerste deel. Daarom is het ook irritant dat je bij het ontdekken continu tegen de zogeheten “invisible walls” aanloopt. Dit zijn grenzen die ervoor moeten zorgen dat je dingen niet per ongeluk in de verkeerde volgorde doet. Alhoewel we het doel ervan snappen, is het een redelijk inspiratieloze manier om de vrijheid van de speler in te perken.

Ook zal je snel in de open wereld merken hoe slecht de performance van de game is, oftewel hoe goed de game draait. We hebben Code Vein II gespeeld op een PlayStation 5 Pro met instellingen voor ‘performance mode’ (dus meer focus op framerate) en dat was niet te merken. Met name bij het bewegen van de camera, wat je continu doet in een spel als deze, hapert het spel enorm en zijn er echt gigantische framedrops. Het was niet een beetje, maar gewoon zo erg dat we bij sommige speelsessies even moesten pauzeren omdat het voor hoofdpijn zorgde. Dit is minder erg in besloten gebieden, maar in de open lucht is het dus dramatisch.

Daarnaast ziet Code Vein II er niet goed uit. Sterker nog, het spel ziet er wat ons betreft slechter uit dan het vorige deel. Hoe komt dat? De overstap naar Unreal Engine 5 is gemaakt en alhoewel de personages nog erg Anime zijn, heeft de wereld een minder overduidelijke Anime stijl gekregen. Het is nog steeds meer Anime dan een game die de stijl absoluut niet heeft, maar minder dan de voorganger. Overdreven kleurrijke gebieden zijn ingeruild voor gebieden met gewoon wat doffere kleuren, met name meer grijs. Na het spelen van de eerste game, voelt het een beetje alsof dit vervolg een soort kleurenfilter mist. Ja, je kan misschien zeggen dat op technisch niveau het een stap vooruit is, maar voor de gebruiker komt dat niet tot zijn recht. De raytracing is daarbovenop echt belabberd slecht. Lampen dansen over vloeren en plafonds alsof het grote vuren zijn en trappen lijken te bewegen terwijl je stilstaat. Als je de ‘quality mode’ (minder FPS, meer raytracing) aanzet, dan krijg je gek genoeg een minder mooi spel. Dit omdat de raytracing in deze modus meer te merken is en die is gewoon héél slecht. Het was beter geweest als er gewoon helemaal geen raytracing was. Dan had je wellicht een betere performance gehad en misschien zelfs een (iets) mooier spel.

Qua gameplay is Code Vein II meestal een prima spel. Het basisprincipe van aanvallen ontwijken en vervolgens een of twee van je eigen aanvallen op je vijand loslaten en weer ontwijken, is nou eenmaal een bewezen succes. De gameplay is uitgebreid met dingen als ‘Blood Bonds’ en ‘Formae’, manieren om je personage aan te passen. Je kan verschillende banden met helden gebruiken om bepaalde eigenschappen beter te maken en extra bonussen te krijgen. Daarnaast kan je met Formae allerlei verschillende aanvallen en vaardigheden aan je wapens binden. Al met al zijn er dus gewoon heel veel manieren om je personage eigen te maken. Ook visueel trouwens, want de aanpassingsmogelijkheden om je eigen Anime droompersonage te maken zijn eindeloos.

De gameplay van het spel is dus zeker niet slecht, maar ook niet bijzonder. Een beetje als een pannenkoek zonder spek en kaas, geen stroop of suiker. Het is zeker niet vies, maar je wordt er ook niet écht enthousiast van. Ja, die basis van ontwijken en aanvallen zit goed in elkaar. Maar is dat een verdienste van Code Vein of een verdienste van de formule die al lang geleden uitgevonden is? Het is leuk om je personage helemaal te maken hoe jij dat wilt, zowel qua gameplay als qua uiterlijk, maar het is allemaal ook weer niet zo interessant. Het is niet zo spannend om een ander wapen te gebruiken in Code Vein als het is om na een Strength playthrough van Elden Ring een Magic playthrough te doen.

En dat is ook wel een beetje een deel van het probleem. Code Vein II bevindt zich in een redelijk niche genre waar hele sterke andere games zijn die mensen met liefde tien keer opnieuw spelen. Nioh 3 verschijnt nota bene volgende week al en dat is een game waar fans van actiespellen enorm op zitten te wachten. En Code Vein II doet in een genre vol met titanen heel veel dingen matigjes in plaats van zich op een paar dingen te richten en die dingen heel erg goed te doen. Terwijl het eerste deel dat juist wel deed! Wil je goede co-op? Speel Code Vein. Iets meer verhaal in je Souls-like? Speel Code Vein. Wil je Anime Dark Souls? Speel Code Vein. Wil je een Souls-like voor beginners? Speel Code Vein. Voor wie is Code Vein II? Wij weten het niet. De Anime kant is verminderd, de co-op is verwijderd en het is minder makkelijk voor beginners. Code Vein II is voor de mensen die elk andere Souls-like al helemaal kapot hebben gespeeld en liever iets nieuws en middelmatigs spelen.

De liefste interpretatie van dit alles is dat de ontwikkelaars het spel graag heel erg wilden uitbreiden en te ambitieus hierin zijn geweest. Het had een mooier en grootser spel moeten worden met eindeloos veel mogelijkheden. In plaats daarvan is het de ziel van Code Vein kwijtgeraakt. Als voorstanders van het eerste deel zijn wij in ieder geval teleurgesteld achtergebleven.

Code Vein II is voor deze review gespeeld op een PlayStation 5 Pro. De game is daarnaast beschikbaar op Xbox Series X|S en pc.