Van speluitgever White Goblin Games verscheen afgelopen maand het vrolijke spel Propolis. In dit spel ben je de leider van een bijenkolonie en zet je jouw kolonie aan de slag om verschillende soorten stuifmeel te verzamelen. Met alle propolis die je onderweg verzamelt probeer je de mooiste gebouwen te maken en daarmee de bijenkoningin gelukkig te stemmen. Uiteindelijk kun je misschien zelfs werken aan een paleis voor de koningin.
Propolis is een spel dat beurtelings gespeeld wordt. Elke beurt kun je kiezen uit vijf acties en dit gaat zo door tot één van de spelers tien gebouwen heeft gebouwd. In het midden van de tafel ligt er een aantal rijen met grondstofkaarten. Je kan ervoor kiezen om bijen op de vrije velden op deze kaarten te plaatsen en hiermee grondstoffen of extra werkbijen te verdienen. In plaats van het plaatsen van bijen, kun je twee bijen die er al liggen versterken door ze op hun kant te leggen. Op die manier krijg je dezelfde inkomsten als tijdens het plaatsen. Als er na het plaatsen van een bij geen lege kaart meer in de rij ligt, dan kijkt iedereen wie in die rij de meeste werkbijen heeft geplaatst. Diegene met de meerderheid verdient een joker, zolang dit niet de actieve speler is.
Met de verzamelde grondstoffen en werkbijen bouw je vervolgens gebouwen. Dit levert punten op aan het einde van het spel, maar kan je ook directe voordelen opleveren, zoals permanente grondstoffen. De normale gebouwen kunnen normale punten opleveren of ze leveren punten op voor speciale kaartcombinaties of grondstoffen. Eenmaal per spel mag je een paleis voor de koningin bouwen, zolang je maar genoeg permanente grondstoffen en werkbijen hebt. Dit levert extra veel punten op. Aan het einde wint de speler met de meeste punten het spel.
Wat Propolis extra leuk maakt, is de vrolijke en kleurrijke vormgeving. De gebouwenkaarten zien er schattig uit door hun pastelkleuren en eenvoudige vormgeving. Het kan zijn dat de kleuren op de grondstoffenkaarten niet voor alle spelers goed te herkennen zijn, maar deze zijn naast hun kleur ook aan een eigen symbool te herkennen. Leuk is dat beide zijden van de kaarten gebruikt kunnen worden. Zo is de achterkant van een startkaart altijd een paleis voor de koningin en gebouwenkaart altijd ook een grondstoffenkaart. Hierdoor zijn er een stuk minder kaarten nodig, zonder diversiteit in te leveren.
De regels zijn wel wat onduidelijk. Zo wordt bijvoorbeeld bij het uitleggen van het versterken van werkbijen vermeld dat je een joker krijgt wanneer je een werkbij versterkt in een rij waar geen lege kaarten meer zijn. Je kunt een werkbij echter alleen versterken wanneer deze er in een vorige beurt al neergelegd is en je na die beurt al een meerderheid zou moeten bepalen. Tijdens het versterken kan dit dus alleen voorkomen als er sprake is geweest van gelijkspel. Dit soort onduidelijke regels komt een aantal keer naar voren in de spelregels, maar zodra je hier een keuze in hebt gemaakt en je daaraan vasthoudt, speelt Propolis lekker weg.
Je speelt Propolis in ongeveer een half uur uit, afhankelijk van het aantal spelers kan dat iets meer of iets minder zijn. Het doel is immers elk spel hetzelfde, met hoeveel spelers je het ook speelt. Het is een vrij tactisch spel en je moet goed nadenken waar je heen wil, omdat je (permanente) grondstoffen maar moeilijk verzamelt. Het is jammer wanneer een speler net voor jou een gebouw bouwt dat jij had willen bouwen. Op dat moment kost het veel acties om je tactiek bij te sturen. Het is dus raadzaam om jouw planning flexibel te houden en meerdere gebouwen in het vizier te hebben. Het is een mooi spel voor liefhebbers van tactische spellen die niet veel tijd hebben voor een uitgebreid spel.
