Dragonkin: The Banished is een actie RPG van de redelijk onbekende indiestudio EKO Software. Dat gezegd hebbende is het logisch dat er niet veel over dit spel gepraat wordt, maar tegelijkertijd is het niet logisch dat men er niet méér over praat. Want al met al hebben we een aardig tijdje als drakendoder en/of temmer doorgebracht, en dat hebben we met een grote glimlach op ons gezicht gedaan. Deze snack, die ons pad kruiste, zou in eerste instantie niet veel tijd in beslag nemen, dachten we. Dat pakte heel anders uit. Laat ons je vertellen waarom.
De Dragon Lords hebben het land verwoest en zijn daardoor verbannen naar een andere dimensie. Hun bloed zorgt er echter voor dat de ellende nog niet over is. De Draconic Corruption is een zeer reële dreiging die iedereen die ermee in aanraking komt muteert in vreselijke monsters. Jij gaat op jacht om deze corruptie voor eens en altijd uit te schakelen. In het spel ben je een drakenjager, maar maak je ondertussen ook gebruik van hun krachten. Je hebt namelijk al snel beschikking tot je eigen draak als huisdier. Deze volgt je trouw en brengt, mits goed geconfigureerd, flink wat schade toe aan de ongelukkigen die jou de doorgang durven weigeren. Met deze kleinere draken ga jij dus op pad om de grotere te verslaan. Alle krachten zijn gebaseerd op verschillende elementen: ijs, vuur, elektriciteit en gif.
Alle gevechten leveren punten op en met die punten stijg je in level. En waar het in traditionele RPG’s vooral gaat om deze punten verdelen in de meer klassieke vorm, zoals magie, kracht en uithoudingsvermogen, pakt Dragonkin: The Banished het iets anders aan. Je hebt een rooster in de vorm van een honingraat. Op het moment dat een vijand doodgaat, laat hij een, twee of drie van die stukken vallen die daar precies invallen. Deze stukken bevatten vaardigheden, krachten die jouw vaardigheden complementeren en andere upgrades. Maar nu komt de crux. Deze gevallen stukken zijn te draaien zodat je ze op vier verschillende manieren in het rooster kunt plaatsen. En het plaatsen daarvan is cruciaal, want als twee specifieke krachten naast elkaar liggen, versterken ze elkaar ook nog eens.
Dan heb je daarnaast ook nog de verantwoordelijkheid over de stad Montescail. Deze centrale hub is de spreekwoordelijke spin in het web en is helemaal naar eigen inzicht in te richten en te upgraden. Heb je ultra zeldzame ringen nodig om je nog sterker te maken? Bouw een juwelier en upgrade die maximaal, zodat deze in no time de meest exclusieve ondersteuning voor je brouwt. Toch liever wat meer jouw build oefenen? Maak dan je trainingskamp. Enzovoort. Dat geeft een hele leuke twist aan het spel. Jouw stad groeit letterlijk met jou mee als je in level stijgt. Ga erop uit om vijanden te verslaan, neem de buit mee terug naar de stad en maak zowel jezelf als de stad steeds sterker.
Het verhaal neemt je in zes hoofdstukken en dito gebieden mee. Het heeft geen open wereld-systeem zoals in Diablo 4, maar meer een gesloten karakter. Naast het hoofdverhaal is er niet heel veel meer te doen en zijn er geen zijmissies te voltooien. Dat wil niet zeggen dat het hoofdspel niet leuk is en de endgame, de nasleep nadat je het verhaal uitgespeeld hebt, niet de moeite waard is. Er zitten wat kleine tweaks in waar de grootheden wel eens een voorbeeld aan kunnen nemen.
Via een klein menu kun je zien welke krachten je het meest gebruikt, welke het sterkst zijn, maar ook welke je helemaal niet gebruikt. Dat wijst er dan op dat jouw rooster misschien niet tiptop ingedeeld is en je terug naar de tekentafel moet. Heb je dan een uitstekende build en wil je hier en daar wat veranderingen aanbrengen? Dan heb je een handige savefunctie waarmee je jouw personage opslaat. Je kunt hier tot vier verschillende builds opslaan. Doe je iets fout of klopt er iets niet, waardoor je personage ineens een stuk zwakker is? Gewoon je opgeslagen versie opnieuw laden en klaar is kees. Echt heel erg handig!
Het honingraatsysteem is heel ingenieus gemaakt. Je kunt echt op honderden verschillende manieren jouw krachten tweaken. Level 2-krachten, die je al heel snel vindt op het slagveld, kun je door de upgrades ontzettend sterk maken. Je moet alleen wel het inzicht hebben. Dit zorgt ervoor dat je constant aan het puzzelen bent en snel nog even een rondje ventjes in de pan wil hakken, om toch nog die ene extra sterke power-up te bemachtigen.
Er zijn verschillende zones waar je in vecht en alhoewel de eerste levels en zones wat saai aanvoelen, zijn de latere levels wel van onwijs goede kwaliteit. Maar dat is wel iets waar je even doorheen moet. De eerdere levels zijn smal, kleurloos en behalve de constante stroom vijanden, gebeurt er niet veel. In de latere levels gebeurt er veel meer: vliegende draken, neerstortende projectielen. Daar zit wel echt verschil in.
Is Dragonkin: The Banished dan wat voor jou? Laten we vooropstellen: het is geen Diablo en het lijkt niet op Path of Exile, maar toch heeft het zijn eigen bestaansrecht. Het mist aan de ene kant de open wereld-aanpak. Er zijn geen zijmissies om te doen, je kunt niet een grote, open vlakte oplopen en kijken wie je tegenkomt die wat voor je te doen heeft. Het mist ook de diepgang van een intens moeilijk systeem, waarbij de verschillende synergiën pas naadloos op elkaar aansluiten als je eerst minimaal dertig Excelsheets hebt bestudeerd. Maar aan de andere kant heb je een laagdrempelige actie RPG die best wel wat dingen ontzettend goed doet. Dus zet vooral die vergelijkingsbril af en behandel dit spel als een volwaardig stukje entertainment dat je ontzettend lang geboeid houdt.
Dragonkin: the banished is verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc. Voor deze review hebben wij het gespeeld op PlayStation 5.
