People of Note is een spel dat meerdere genres combineert. Aan de ene kant heb je een turn-based RPG en aan de andere kant is het een muzikaal ritmespel. Twee ontzettend toffe genres die hun bestaansrecht al meerdere malen dik hebben bewezen. Stiekem zijn daar niet zo heel veel bekende spellen van. Natuurlijk heb je de muzikale shooters zoals Robobeat, Metal Hellsinger en Beat Slayer. Daarnaast zijn er meer muzikale games zoals Parappa The Rapper, Patapon en Bust-A-Groove. Dit zijn allemaal spellen waarbij de muziek een belangrijk element is en jouw ritmegevoel essentieel is. Om dit genre te combineren met het rollenspellengenre is dus niet eentje die veel gedaan is. Pakt dat goed uit? Wij hebben het spel voor je gespeeld en kunnen je vertellen of het de juiste snaar raakt.
Dit spel komt van ontwikkelaar Annapurna Interactive (Stray, Twelve Minutes) en je speelt als Cadence. Zij is wanhopig bezig om bekend te worden, maar het wil maar niet vlotten. Ze is rebels en heeft vooral een hekel aan de gevestigde orde en de huidige, zeer populaire artiestengroep Smolder. Je volgt haar in haar avontuur om ook een wereldster te worden, waarbij ze door verschillende mensen wordt bijgestaan en van alles meemaakt. Vooral de verschillende vijanden die ze tegenkomt moet ze een muzikaal poepje laten ruiken.
De verschillende gebieden waar Cadence doorheen loopt, zijn doordrenkt met muzikale woordspelingen en dubieuze verwijzingen. Zoveel dat het ons zelfs een beetje teveel werd op momenten. De binnenstad, in het Engels downtown, heet in het spel bijvoorbeeld Downtone. En zo kun je ook naar Uptone en Studio City reizen. Reclameborden prijzen iets aan dat ‘Noteworthy’ is, drankjes in de club zijn Rythm and Rum, Tone-ic en Amarettone. Je snapt ons punt wel. De vele nietszeggende gesprekken die we vervolgens dan met de inwoners van het stadje hebben, leggen er nog eens heel dik bovenop hoe de situatie is. Dit maakt dat we niet echt met Cadence meeleven en geen binding met haar voelen.
We moeten op een gegeven moment met een beroemdheid praten die handtekeningen zit uit te delen. Er staat een hele rij en we moeten dan de mensen in de rij ondervragen om erachter te komen dat de ster van cakepops houdt, de lolly-achtige minicakejes. Toevallig staat daar recht tegenover een stalletje dat die dingen verkoopt. Als we er dan een hebben gekocht kunnen we zo voordringen in de rij omdat die beroemdheid daar uiteraard wel oren naar heeft. In weer andere situaties trekt Cadence best wel fel van leer. Dit geeft ons sterk het gevoel dat we met een verwend meisje te maken hebben. Niet helemaal ons ding, dus empathie voor de protagonist was tijdens onze speelsessies ver te zoeken.
De levels zijn kleurrijk, maar statisch. Je ziet de scène vanuit een vast standpunt. Dit zorgt er af en toe voor dat je niet goed ziet waar je loopt. Nog erger is dat je soms niet goed ziet waar je heen kunt. De doorgangen zijn gewoon open stukken in de map die de ene keer wat beter zichtbaar dan de andere keer. In het begin hadden we dit nog niet goed door en zaten we onnodig lang vast in het begingebied. Na ruim twintig keer op en neer lopen en met iedereen praten bleek dat je in een scène ook nog naar rechts beneden kon lopen. Door het wisselende camerastandpunt kan je best wel gedesoriënteerd raken.
People of Note heeft verschillende personages in de levels en die zijn echt niets meer dan opvulling. Ze staan (bijna) allemaal stil op voorgedefinieerde plekken. Sommigen hebben wat te zeggen, dat zie je aan een doorzichtig tekstballonnetje boven hun hoofd. Wat volgt is een klein, nietszeggend gesprekje wat nog eens de muzikale omlijsting van het spel, of de haat van de heldin voor alles wat succesvol is benadrukt. Dat is in het begin nog verdraagbaar, maar al snel wordt dit ronduit vervelend. Het resulteerde al snel dat we geen interesse meer hadden om de omgeving te verkennen en om met het rondhangende publiek te praten.
Het gevechtssysteem is turn-based. Je hebt een party waarmee je om de beurt een aanval doet of juist in de verdediging schiet. Bij alle aanvallen zie je een rondje. Daaromheen is een grote cirkel die steeds kleiner wordt. De bedoeling is om precies op de maat van de muziek de bewegende cirkel te laten stoppen op de rand van het rondje. Hoe dichterbij, hoe harder de aanval. Je kunt aanvallen en verdedigingstechnieken verzamelen via Songstones. Deze vind je verspreid in de levels. Dit systeem heeft zichzelf best bewezen in het verleden, alleen is het hier allemaal net niet lekker uitgewerkt. Dat heeft wat ons betreft het meest met de muziek te maken.
Voor een muziekspel heeft People of Note namelijk behoorlijk generieke muziek. Er zit wel verschil in de stijlen, maar het blijft een hoog wachtmuziek-gehalte hebben. Zo’n instrumentaal deuntje dat op repeat staat wat je hoort als je belt naar een groot bedrijf terwijl je wacht om doorverbonden te worden. Het spettert nooit uit je geluidsinstallatie en het nodigt niet uit om lekker hard te zetten. Zelfs bij Parappa The Rapper zijn het catchy liedjes. Toegegeven, ook behoorlijk corny, maar het zijn zeker ook meezingers (You gotta believe!).
Het blijft niet hangen en het nodigt niet uit om eens lekker te gaan vechten op de maat. Iets wat bijvoorbeeld Metal: Hellsinger wel heeft. We zijn geen ontzettend groot fan van metal muziek hier op de redactie, maar het zweept wel lekker op. Het feit dat je dan precies op de maat aan het vechten bent waardoor de muziek aanzwelt, drukt gewoon keihard op die interne beloningsknop in je hoofd. Dat opzwepende heeft People of Note helaas niet en de liedjes blijven ook niet lekker hangen en dat is wat ons betreft een gemiste kans.
Al met al is dit een spel dat je heel snel weer vergeet. Zowel de omgevingen en de personages als de muziek zijn ontzettend generiek en nietszeggend. De protagonist en haar vrienden zijn irritant waardoor je geen band met ze krijgt. Het vechtsysteem heeft potentie, maar omdat het gelinkt is met zo’n duffe soundtrack slaat het ontzettend de plank mis. Je kunt deze het best overslaan of voor een paar euro uit de budgetbak vissen.
People of Note is beschikbaar op PlayStation 5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review hebben wij het spel gespeeld op Switch 2.
