Recensie: Chaos on Deponia
Nieuws

Recensie: Chaos on Deponia

3 min leestijd

Chaos on Deponia is het snelle vervolg op Deponia, een point-and-click adventure die eerder dit jaar uitkwam. Het tweede deel van wat uiteindelijk een trilogie moet worden belooft dezelfde prachtige omgevingen en knotsgekke puzzels te bieden waarmee zijn voorganger furore maakte.

Deponia
Even een snelle samenvatting (en spoiler alert voor degenen die het eerste deel niet gespeeld hebben): in het eerste deel zagen we hoe hoofdrolspeler Rufus zijn thuisplaneet Deponia zat is. Deponia is een planeet die getekend wordt door de gigantische hopen rotzooi waartussen de bewoners leven. Wanneer Goal, een meisje van de nabij gelegen planeet Elysium hem in de schoot wordt geworpen ziet hij dit als een mogelijkheid zijn thuisplaneet te verlaten. Echter heeft Goal haar geheugen verloren en is dus niet in staat Rufus hiermee te helpen. Deel één draait om het helpen van Goal haar geheugen terug te krijgen, terwijl een interplanetair complot zich ontvouwt.

Het vervolg Chaos on Deponia begint precies waar het eerste deel ophoudt. Goal wordt mee teruggenomen naar Elysium zonder Rufus wat hij niet over een kant laat gaan. Aan de speler is het de taak Rufus te bij te staan in zijn queeste om Elysium te bereiken, samen met zijn geliefde Goal. Het spel is echter prima te spelen voor hen die het eerste deel niet gespeeld hebben.

[tube]http://www.youtube.com/watch?v=WszI_y9nQS0[/tube]

Point-and-click
Chaos on Deponia is een waardige voortzetting van het aloude point-and-click adventure-genre. Waar jaren geleden de klassieke series van Lucasarts zoals Indiana Jones, Maniac Mansion/Day of the Tentacle en natuurlijk Monkey Island het genre staande hielden zijn spellen in deze stijl in de vergetelheid geraakt. Hier en daar zijn is er een oplaaiing geweest, dit meestal vanuit het Telltale Entertainment die de Sam ’n Max en Monkey Island reeks voortzetten. Helaas hebben deze spellen niet het vertrouwde van de eerder genoemde pareltjes wat vooral door de 3D-omgevingen komt. De Deponia serie heeft dit echter wel, wat de fan van de simpele point-and-click adventure tevreden zal stellen. Het wordt zelfs hier en daar de Monkey Island van deze generatie genoemd.

De vormgeving is wederom fantastisch. De omgevingen waarin Rufus zich bevindt zijn kleurrijk en prachtig getekend en weer even vreemd als zijn voorganger (vliegende vogelbekdieren, vleesetende modderkrabben). Humor speelt de boventoon wat de puzzels des te leuker en absurder maakt.

[one_third][/one_third][one_third][/one_third][one_third_last][/one_third_last]

Lastig
Het enige nadeel van het spel is echter dat het soms niet helemaal duidelijk is waar de volgende stap in de lijn van het verhaal gezet zou moeten worden. Toegegeven: het idee van een puzzel is natuurlijk dat het moeite kost deze op te lossen maar een subtiele hint hier en daar zou op sommige momenten niet misstaan. Dit ook omdat de spelwereld vanaf het begin vrij groot is. Geduld is dan geen overbodige luxe. De euforie bij het oplossen van de lastige puzzels geeft echter genoeg voldoening om het spelen interessant te houden.

Ondanks enkele kleine aanmerkingen is Chaos on Deponia een parel voor zowel de liefhebber van het genre als de beginnende point-and-click-speler. De vormgeving, humor en puzzels maken het tot niet alleen een waardig opvolger van zijn voorganger maar maakt duidelijk dat het genre verre van dood is.