Directive 8020 is het nieuwe spel van ontwikkelaar Supermassive Games en is een nieuwe aflevering in hun The Dark Pictures Anthology. Het is het vijfde spel en het eerste deel in het tweede seizoen van de anthologie. Waar de ontwikkelaar in het eerste seizoen de horrorverhalen opzoekt, gaat het ditmaal de science fiction-kant op. We reizen met een ruimteschip namelijk ver van de aarde af met een ontzettend belangrijke missie. The Dark Pictures-franchise is een serie spellen waarbij het verhaal centraal staat en een grote rol speelt. De gameplay komt daarbij duidelijk op de tweede plaats. Dit gaat al een seizoen lang best goed, met best succesvolle spellen. Kunnen ze hun momentum vasthouden en met dit kosmische avontuur het succes behouden? Wij hebben het voor je uitgezocht.
Het voortbestaan van de mensheid staat op het spel. De aarde is te druk, te vies en staat op het punt onbewoonbaar te worden. Vervelend voor ons, want er is geen alternatief. Diepe scans van het universum leverden allemaal hetzelfde resultaat op: geen een planeet redelijk in de buurt van ons is bewoonbaar. Te hoge straling, extreme klimaatverschillen en heftige zwaartekrachtverschillen gooien allemaal roet in het eten. Maar dan is er ineens een sprankje hoop aan de horizon: Tau Ceti f. Deze planeet in het Tau Ceti-zonnestelsel heeft de meest gunstigste omstandigheden voor ons om daar te gaan wonen.
Maar voor dat het tijd is om onze spulletjes in te pakken en massaal de reis daarheen te maken, moet de planeet eerst verkend, gekoloniseerd en leefbaar gemaakt worden. Zo geschiedde, het ruimteschip Cassiopeia wordt bemand en maakt een retourvluchtje Tau Ceti. De missie is simpel: vlieg erheen, verken de planeet en kijk of de data die wij verzameld hebben wel klopt. Als alles goed is, plannen ze een landingsplaats voor de Andromeda en vliegen ze terug naar de aarde. De Andromeda zorgt er dan in zes maanden tijd voor dat Tau Ceti f bewoonbaar wordt.
Na een ruimtereis van ruim vier jaar, vlak voordat de Cassiopeia het Tau Ceti-zonnestelsel bereikt, komt het in botsing met iets en dat slaat een groot gat in de romp. Twee techneuten worden automatisch uit de hyperslaap gewekt en gaan op onderzoek uit wat de schade is. Onwetend lopen ze een buitenaardse levensvorm tegen het lijf die niet veel goeds in de zin heeft. Daardoor is in een klap de missie in gevaar en daarmee dus ook het voortbestaan van de mensheid. Maar de bemanning heeft daar vooralsnog geen boodschap aan. Er loert namelijk een gevaarlijk monster in de donkere, claustrofobische gangen van het ruimteschip, die ook nog eens de uiterlijkheden van de verschillende bemanningsleden aan kan nemen…
Directive 8020 borduurt voort op het concept waar ontwikkelaar Supermassive Games zo ontzettend goed in is. De verhalende spellen van hun zijn doorgaans van hoge kwaliteit. Het ziet er goed uit en het verhaal is erg diepgaand, met verschillende plottwists die je op het puntje van je stoel houden.
Het spel introduceert de setting en al snel volgen de spannende momenten zich in rap tempo op. Je hebt als kijker al snel door dat het monster gedaantewisselende capaciteiten heeft, of liever gezegd: lichamen overneemt. Dat neemt helaas wel een stukje spanning weg. Wij dachten in eerste instantie dat het zou gaan om een soort The Thing-situatie. In die film kan het monster zich gewoon onder de nietsvermoedende bemanningsleden begeven en toeslaan wanneer niemand het verwacht. In dit spel is het altijd duidelijk wie wanneer bezeten is en waar je dus voor moet uitkijken.
Dat wil niet zeggen dat Directive 8020 niet spannend is. De claustrofobische gangen van het ruimteschip zorgen meerdere malen voor billenknijpende momenten. Als de lichten uitvallen en de noodstroom en het alarm het overnemen, is het toch wel echt heel erg beklemmend om door de verlaten ruimtes te kruipen. Het spel heeft op momenten ook wel echt gruwelijke dingen. Helaas komen die net niet lekker uit de verf, omdat de animaties best houterig zijn.
An sich ziet het spel er mooi uit. De personages zijn goed uitgewerkt en hebben allemaal een eigen smoel en karakter. De huidtextuur ziet er mooi uit en ook de haren op het lijf en hoofd hebben flink aandacht gehad. Maar de bewegingen lijken een beetje in een vergeethoekje te zijn gekomen. De personages voelen op momenten houterig aan en hebben een lege uitstraling. Voor een spel dat een filmische ervaring pretendeert te hebben, is dat toch een minpuntje. Het haalt je een beetje uit de beleving. En wij weten dat Supermassive Games echt beter kan, als je kijkt naar hun vorige spellen.
Directive 8020 speelt verder precies zoals je verwacht. De verschillende quicktime-events zijn weer van de partij om je in tijdsdruk precies de juiste knoppen op je controller in te laten drukken om het evenement succesvol te doorlopen. Ook zijn er ontzettend veel zogeheten Turning Points, de cruciale momenten. Dit zijn scènes in het spel waarin je een keuze maakt die onomkeerbaar is en de verloop van het verhaal aanpast. De Dark Pictures-spellen staan bekend om hun vertakkingen en verschillende eindes, en dat is nu niet anders. Wat wel anders is, is dat je nu veel meer controle hebt over het spelverloop. Aan het begin van het spel kies je namelijk voor Explorer- of Survivor-modus.
De Explorer-keuze is de makkelijkste. In deze modus krijg je de cruciale momenten in een menu weergegeven en die kan je vervolgens opnieuw laten afspelen. Dit geeft ons zowel een positief als een negatief gevoel. Het positieve eraan is dat je nu makkelijker geheimen kunt vinden, andere keuzes kunt verkennen en dingen over kunt doen. Als je bijvoorbeeld keihard op je bek bent gegaan omdat je onverwachts overvallen worden door een quicktime-event, dan kan je die dus opnieuw doorlopen om nu wel de juiste knoppen in te drukken.
Het negatieve gevoel wat wij hiervan kregen, is dat het zo wel erg makkelijk wordt. Het spel geeft aan dat je ‘keuzes ertoe doen’. Maar ja, als je een cruciaal moment even later rustig over kunt doen voor een andere uitkomst… Wat hebben je keuzes dan nog voor impact? Het komt vele malen harder aan als een personage doodgaat en jij moet leven met die consequentie. Ons advies is dan ook die modus pas te spelen op het moment dat je het verhaal voor de eerste keer hebt uitgespeeld.
Verder speelt het verhaal van Directive 8020 zich af in acht episodes. Het is alsof je een serie op jouw favoriete streamingsdienst aan het bingen bent. Een beetje gek, want aan het begin van een nieuwe episode krijg je een korte terugblik van het gebeurde. Maar als je een paar episodes achter elkaar speelt, dan heb je dat eigenlijk niet nodig. Leuker was geweest als dit als een lange film had afgespeeld. Het verhaal is alleen te doorlopen, of net als de andere delen in een multiplayer-variant met vier van jouw vrienden naast je op de bank. Daarin kun je kiezen of je met vaste personages speelt, of dat je om de beurt de controller krijgt toegewezen.
Al met al is Directive 8020 best een leuk spel en met vlagen ontzettend spannend. We zijn ook een paar keer goed geschrokken, maar er zitten ook wat momentjes in die al in de eerdere spellen voorkwamen. Deze zagen we dus al van ver aankomen en is dus wat ons betreft een gemiste kans. Ook zijn de animaties wat houterig waardoor die je soms uit de beleving halen en is het episode-systeem een beetje gek. Leuker was geweest als dit als een film was gepresenteerd en dat je een terugblik krijgt op het moment dat je een savegame laadt. Deze minpuntjes zorgen ervoor dat dit niet een perfecte score krijgt en zeker niet het beste deel uit de anthologie is. Maar het is ook zeker verre van een slechte game. En het is hilarisch met een paar vrienden naast je op de bank, gordijnen dicht en paar drankjes erbij.
Directive 8020 komt uit op dinsdag 12 mei op PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc. Voor deze review hebben we het spel gespeeld op PlayStation 5.
