Clockwork Ambrosia is een 2D steampunk Metroidvania waar je met behulp van een groot scala aan wapenmodificaties je een weg probeert te banen in een onbekende wereld. Er zijn niet zoveel verschillende wapens, maar het is bizar hoeveel mogelijkheden je hebt om deze naar eigen wens aan te passen. Is dit principe een goed gebalanceerd idee of is het zo uitgebreid dat het eigenlijk overkill is?
In Clockwork Ambrosia speel je als Iris. Na een noodlanding kom je terecht in een actievol avontuur vol met gevaarlijke scenario’s en allerlei soorten vijanden die je proberen tegen te houden. Gelukkig zijn er ook nog behulpzame inwoners, dus je staat er niet helemaal alleen voor. Door middel van nieuwe gadgets, wapens en items ben jij de aangewezen persoon om de dag te redden. Het verhaal is niet super gecompliceerd, maar uiteraard zitten er wel wat onverwachte wendingen in. Het is goed te volgen en het verstoort ook niet het tempo van de game.
De gameplay van Clockwork Ambrosia lijkt in het begin niet zo heel bijzonder. Iris is best veelzijdig en het gebruik van een wapen is simpel en effectief. Maar tijdens je avontuur kom je een groot aanbod aan wapenmodificaties tegen die je wapens enorm kunnen veranderen. Je kan bijvoorbeeld op een gegeven moment kiezen hoe je kogels eruit zien, hoe hard ze gaan, welke kanten ze opvliegen, hoe snel je kan herladen et cetera. Het is eigenlijk echt teveel om op te noemen. Ook al heb je uiteindelijk maar vier verschillende wapens tot je beschikking, de mods kunnen elk wapen zeer krachtig maken.
Er zijn eerlijk gezegd echt teveel modificaties. Daarom kan het zijn dat je de meesten niet eens gebruikt of uittest, omdat je al tevreden bent met je huidige uitrusting. Ook is er een mogelijkheid dat je al gauw je favoriete combinatie hebt gevonden of dat je de andere twee wapens nauwelijks gebruikt, laat staan de mods voor die wapens. Dit is wel een beetje jammer natuurlijk. Zeker als je je bedenkt dat het vrijspelen van deze modificaties je beloning kan zijn voor het verkennen van elk gebied.
Je nieuwe vaardigheden zijn wel een stuk minder uitgebreid. Er zijn hier en daar wel leuke varianten te vinden van standaard upgrades in Metroidvania’s, zoals hoger kunnen springen of sneller kunnen bewegen, maar het is niet vernieuwend genoeg om Clockwork Ambrosia memorabel te maken. De meesten heb je al honderden keren gezien als je een beetje bekend bent met dit genre, maar het werkt allemaal wel prima in ieder geval. Het level design is vaak ook niet zo bijzonder. Tuurlijk heeft elk gebied wel zo zijn eigen bijzonderheden, maar platformsecties zijn meestal niet zo uitdagend of speciaal.
De eindbazen in Clockwork Ambrosia zijn ook een mengelmoes en je wapenuitrusting kan heel erg de moeilijkheidsgraad beïnvloeden. Sommigen gevechten hebben verschillende fases en ze zijn zo gecreëerd dat je de eindbazen niet altijd kan raken. Maar anderen zijn de hele tijd kwetsbaar en kan je in minder dan een minuut helemaal laten verdwijnen. Het had wel iets meer in balans mogen zijn. Gelukkig zijn sommige gevechten echt wel een leuke uitdaging en testen ze op een eerlijke manier je gebruik van je vaardigheden en je reactievermogen.
Je een weg vinden door de wereld van Clockwork Ambrosia is soms ook veel complexer dan je zou denken. In het begin is er wel een aardige rode draad die je moet volgen, maar uiteindelijk wordt het vrijspelen van nieuwe vaardigheden een stuk minder lineair. Sommige vaardigheden zijn echter nodig om het einde van deze game te bereiken. Dan kan het weleens erg frustrerend zijn als je heel je map af moet gaan zoeken naar die ene deur die je net gemist hebt of dat ene pad wat je eerder hebt overgeslagen. Dit is niets nieuws voor een Metroidvania, maar het kan wel enorm tijdrovend zijn.
Ook heb je uiteindelijk nog een manier van fast travel. Dit werkt in principe best wel prima, maar toch had het beter gekund. Je kan namelijk vanaf het begin af aan al naar alle punten transporteren, maar de meesten zijn nogal zinloos omdat een obstakel de weg verder afbakent. Wanneer je zo’n punt gebruikt, opent je map niet eens. Je ziet alleen de namen van deze specifieke punten opgesomd in een rijtje staan. In het begin heb je nog echt geen flauw idee hoe alles heet en probeer je maar wat uit. Uiteindelijk krijg je wel een beter idee van waar alles is, maar nog steeds is het behoorlijk lastig om alle namen van de specifieke locaties te onthouden. Het zou een stuk makkelijker zijn als je meteen op de map kan zien waar je naartoe transporteert.
Het verkennen van deze wereld in Clockwork Ambrosia is een leuke tijd. Er zijn ook veel afsnijroutes te vinden, maar je beloning is niet altijd even zinvol. Het is behoorlijk frustrerend als je bijvoorbeeld een puzzel hebt opgelost en je dan wordt beloond met een modificatie die je wapen niet echt sterker maakt of voor een van je wapens is die je totaal niet gebruikt. Gelukkig zijn er ook nog genoeg andere items om te verzamelen, zoals kledij voor Iris. Dit verandert niet alleen haar uitrusting, maar ook haar uiterlijk. Hierdoor draagt je personage soms de meeste gekke kleurencombinatie en dit was echt een leuke toevoeging om te zien.
Over het algemeen is Clockwork Ambrosia een zeer vermakelijke Metroidvania, maar het is helaas niet zo bijzonder of memorabel. De wapenmodificaties zijn een erg leuke toevoeging, maar het aanbod is gewoon te uitgebreid. Het kan ervoor zorgen dat het verkennen van deze wereld een stuk minder de moeite waard wordt. Ook worden sommige eindbazen echt een gemakkelijk karweitje als je de juiste modificaties gebruikt. De algehele gameplay en de vormgeving van de wereld is nog steeds enorm indrukwekkend, maar helaas niet zo vernieuwend. Toch is dit een Metroidvania die je absoluut niet mag missen als je van dit genre houdt. Het zal je niet compleet wegblazen, maar het heeft genoeg variatie en creativiteit om je een leuke tijd te geven.
Clockwork Ambrosia is verkrijgbaar voor pc.
