Dead or Alive 6: Last Round is een heruitgave van Dead or Alive 6. De beste mensen van ontwikkelaar Team Ninja en uitgever KOEI TECMO GAMES waren nog niet uitgevochten en brengen ditmaal een verbeterde versie uit van hun meest recente vechtspel op de huidige generatie gameplatformen. Met veel microtransacties en een nog veel grotere hoop kleinere DLC werd deel zes niet zo heel erg goed ontvangen. Hierdoor was je downloadlijst een onoverzichtelijke brij, zelfs voor de geharde veteranen. Met Last Round willen ze nog eenmaal proberen om de ultieme genadeklap uit te brengen. Doen ze het dit keer wel goed en hebben ze geleerd van de fouten die ze gemaakt hebben? Wij hebben het aangedurfd om de stoute (bokshand-)schoenen aan te trekken en vinden er wel wat van. Lees gauw verder.
Het vechtspel is logischerwijs precies hetzelfde van opzet, maar dan de ‘definitieve versie’ van deel 6. Dat wil zeggen dat Last Round opgepoetste graphics, meer nieuwe kostuums en meer modi dan voorheen heeft. Ook maken dezelfde vechters weer hun opwachting, inclusief vijf DLC-vechters waar je voorheen voor moest betalen. Het is enigszins een lichtpuntje dat deze er nu bijzitten, want doorgaans zijn de prijzen van de DLC en de cosmetische attributen van deze franchise behoorlijk aan de dure kant.
Dead or Alive 6: Last Round komt in twee smaken: een gratis versie met vier vechtersbazen en een uitgekleed aanbod aan opties en een betaalde versie waarin alle 29 baasjes hun opwachting in maken. En waar de serie ook zo goed om bekend staat: een onwijze grote kledinglijn die je via in-game valuta vrij kunt spelen. Ook komen er ook weer nieuwe vechters naar het spel toe die je in verschillende DLC kunt kopen. De ontwikkelaar lijkt dus niet echt te hebben geluisterd naar de veelal negatieve feedback. Het spel zit al bomvol verwijzingen naar opties waar jij jouw zuurverdiende centen uit kunt geven.
Microtransacties blijven een hekel punt, zeker als je al een behoorlijk startbedrag hebt voor het basisspel. Dat geeft een zure nasmaak als jij een spel koopt, wat eigenlijk achteraf maar voor half aanvoelt. Het had de uitgever zeker gesierd als ze wat DLC gebundeld hadden en dat achteraf pas bekendmaken, in plaats van alle vechters los aanbieden en ze nu al te laten zien in het spel. Tel daar ook nog eens bij op dat je verkleedpartijtje kunt spelen met de vechters en je hebt een dikke FOMO-tactiek (Fear Of Missing Out) waar je u tegen zegt. Stel dat je wat mist, zeg! Toegegeven, andere vechtspellen zoals Mortal Kombat maken zich daar ook schuldig aan, maar dat geeft nog geen recht om dat ook maar toe te passen. Het voelt echt als een schandalig goedkope manier om veel geld te verdienen.
Het vechten in Dead or Alive 6: Last Round is precies zoals je gewend bent van de franchise. Met maar vier hoofdknoppen heb je het spel zo onder de knie. Je hebt slaan, schoppen, blokkeren en gooien en met een beetje knoppen rammen schud je zo moeiteloos de meest fantastische moves en combo’s uit je mouw. Alles ziet er inderdaad mooier en vloeiender uit, dus het is zeker een genot om naar te kijken. En dan heeft het spel nog een troef in handen. Door een richting te geven bij een slag, stoot, blok of gooi, voer je per richting een andere move uit. Een snel rekensommetje later leert ons dat je maar liefst 24 moves hebt per personage. Dat geeft dus aan dat het makkelijk te leren is, maar moeilijk onder de knie te krijgen is.
In die grote hoeveelheid moves schuilt zowel de kracht als de zwakte van het spel. Het hersenloos knoppen rammen heeft in het begin toch wel de overhand, maar nergens voel je de neiging om de diepte in te duiken om de officiële combo’s uit je hoofd te leren. Daarvoor is het spelen tegen de computer veel te makkelijk. Misschien dat het van toegevoegde waarde gaat zijn als eenmaal de multiplayer beschikbaar is en je tegen echte mensen gaat spelen.
Er is een Story-modus waar we niet al te veel over willen uitweiden. Dat is echt een draak van een modus die een beetje geforceerd aanvoelt. Het duurde even voordat we begrepen wat er precies gebeurt (op de L1-knop drukken helpt!), maar kortgezegd krijg je in korte snackfilmpjes een soort-van-verhaal voorgeschoteld die de belevenissen van de verschillende vechters uit de doeken doet over het zesde DOA-toernooi.
Je klikt een scène aan, kijkt een kort, onduidelijk filmpje en vecht om onduidelijke redenen tegen iemand anders. Net zo lang tot je wint. Daarmee speel je andere scènes vrij. Klik en herhaal. En wat je vrijspeelt is in willekeurige volgorde. Je volgt dus meerdere personages door elkaar heen, wat het volgen van de verhaallijn nog eens extra lastig maakt. Niet echt ons ding. Daarbij zijn de animaties droevig op zijn best en is twee lippen die van elkaar af bewegen nog de beste omschrijving van de lipsync.
Het meeste vlees zit in DOA Quest, Fight, Training (voor als je de diepte in wilt) en DOA Central. In Quest kun je namelijk verschillende opdrachten uitvoeren. Elke opdracht betekent dat je moet vechten met iemand anders, tegen iemand anders, maar met verschillende voorwaarden. Dus win de ronde, maar zorg er ook voor dat je bijvoorbeeld iemand drie keer gooit, een paar keer laag blokt of een speciale move uitvoert. Daarmee win je in-game valuta dat je uit kunt geven aan de verschillende kostuums.
Fight geeft je een Versus-, Arcade- Time Attack- en Survivalmodus. Versus is precies wat je verwacht: een-tegen-een, waarbij je zelf tegen de computer kunt vechten of tegen iemand anders naast je op de bank. In de andere modi kies je een personage en een moeilijkheidsgraad en doorloop je een serie gevechten. Het voelt hier wederom erg goedkoop aan, want behalve dat je met andere intenties vecht, blijft de uitkomst hetzelfde. Je krijgt een x-aantal punten en dat zie je dan vervolgens in een overzicht aan de rechterkant. Je speelt dus vooral om jezelf te verbeteren per personage. Zelfs in Arcademodus krijg je niets extra’s. Geen eindfilmpje of een uitkomst omdat iemand een of andere eindbaas heeft verslagen, alleen maar het aantal punten wat je aan het einde hebt vergaard.
In DOA Central kun je jouw zuurverdiende in-gamecentjes uitgeven aan nieuwe kostuums en items voor de verschillende personages. Hier steekt duidelijk de kop van het verschrikkelijke microtransactie-monster op. Er is ontzettend veel vrij te spelen, maar mogelijk nog meer te kopen. Strakke pakjes met minimale verschillen zoals hetzelfde jurkje met een ander kleur topje of een ander haarstrikje. Als je ervan houdt en een bankrekening hebt die het financieel kan dragen, dan is het alsof je thuiskomt. Dan kun je helemaal losgaan en jouw personages helemaal aankleden in doorgaans Japans-georiënteerde fantasieën. De vrouwelijke vechters zijn schaars gekleed en flink rondborstig. Het moet je liggen, zeg maar.
Wat nog wel het vermelden waard is, is de nieuwe Photo Mode. Hierin kun je alle personages (aangekleed en uitgedost en wel) in verschillende standjes laten poseren om zo hét perfecte fotomoment te creëren. Wij zijn benieuwd of hier nog een internetsensatie uit geboren gaat worden. Wie maakt de mooiste, gekste of leukste foto? En hoelang gaat dit leuk blijven?
Met deze overpeinzing sluiten we graag af, want hoelang gaat dit leuk blijven? Het vechtspel is makkelijk om in te stappen en moeilijk genoeg om echt goed onder de knie te krijgen, maar de drive om dat te doen blijft een beetje achterwege. De computer maakt het je niet echt moeilijk en er is, naast de ontzettend grote kledingkast en accessoirewinkel, niet zo veel interessants om vrij te spelen. Ook de beweegredenen waarom de verschillende personages meedoen met het toernooi blijft vaag en de Arcade-modus geeft je geen reden om door te blijven spelen, behalve om je eigen scores te verbeteren. Dat maakt deze versie van het toch al niet zo leuke spel niet erg aantrekkelijk om aan te raden. Er zijn zeker betere spellen in het vechtsegment te vinden.
Dead or Alive 6: Last Round is vanaf 25 juni verkrijgbaar voor PlayStation 5, XBOX Series X|S en pc. Voor deze review hebben we het spel gespeeld op PlayStation 5.
