Er zijn weinig spellen die je gelijk het gevoel geven dat iets goed zit. Meer dan goed zelfs. Fallen Tear: The Ascension is daar een van. Dit spel grijpt je gelijk bij de start en laat je niet meer los. Dit heeft deels te maken met hoe het eruitziet, maar zeker ook met het verhaal. Want dit spel is niet zomaar een Metroidvania. Nee, dit is er een met een ontzettend tof verhaal en dito ingesproken stemmen. Dit zijn toch stiekem wel de spellen die je doen beseffen hoe tof het is om dit werk te mogen doen.
Fallen Tear: The Ascension is dus een Metroidvania-spel. Een subgenre onder het actie-avonturengebeuren, waarbij je in een grote, aaneengesloten spelwereld verkent. Daarbij loop je wel eens tegen een dichte deur (niet letterlijk, maar soms ook wel) aan. Verken de wereld en speel nieuwe vaardigheden vrij, waardoor je de dichte deur open kunt maken, theoretisch omschreven dus.
Wat een fantastische bezigheid is dat dus in dit spel. Want het eerste wat je opvalt, is hoe ontzettend mooi alles eruitziet. Van de handgetekende personages en omgevingen tot aan de ongelooflijk vloeiende bewegingen die men in-game maakt. Het is echt smullen geblazen. Iedereen die Hollow Knight wel eens heeft gespeeld of het enigszins kent, weet wat we bedoelen. De moeilijkheidsgraad is dus ook precies wat je van een Metroidvania-spel kunt verwachten. Geen rechtlijnig pad van a naar b, maar regelmatige omzwervingen van a naar c, omdat dat punt iets heeft waardoor je naar punt b kunt, om zo verder in het verhaal te geraken.
Het verhaal is zeer diepgaand, waarbij de personages echt tot leven komen. Jij speelt als Hira, een mysterieus kind met bijzondere, maar zeer duistere gaven. In het land Raoah gaat het niet zoals gepland en alles lijkt erop dat jouw kwade, sluimerende krachten de overhand nemen. Dit merk je door de steeds erger wordende nachtmerries. Maar zijn het wel nachtmerries?
In jouw reis kom je de meest uiteenlopende figuren tegen die de wereld echt kleur geven. En ze zijn daar niet alleen als spelopvulling. Je schept echt een band met hen. En daar is Fallen Tear: The Ascension net even wat anders dan het standaard Metroidvania-spel. De verschillende tovenaars, zwaardkunstenaars, dieven of boogschutters die je tegenkomt, kun je in investeren. Hoe meer je investeert, hoe dieper je band met die persoon is. Dit heeft niet alleen effect op het vechten, maar ook op hoe je het land kunt ontdekken.
Ga je dus een band aan met een tovenaar, dan krijg je nieuwe krachten die je kunt gebruiken. Doe je dit met een boogschutter… je snapt het punt. Maar alhoewel het vechten goed en vloeiend aanvoelt, is hier toch een minpuntje boven komen drijven. Je komt al snel in het begin in gebieden waarbij de gewone poppetjes heel zwak aanvoelen en je ineens tegenover een mini-baas staat die ontzettend sterk is. Zo sterk dat het aanvoelt dat je in een gebied verzeilt geraakt bent, waar je eigenlijk nog niet had mogen komen. Dit zorgt ervoor dat je teruggaat om te grinden, het eindeloos (her)halen van punten om verschillende krachten vrij te spelen.
Het is een kleine smet op verder een behoorlijk tof spel dat er met een patch of twee wel uitgestreken kan worden, ongetwijfeld, maar het ongebalanceerde element geeft het spel toch een gehaast en nog niet helemaal af-gevoel. En daarnaast kosten de nieuwe krachten best veel, dus je bent een hoop tijd kwijt aan het herhalen van zetten. En dat is echt jammer, want het land van Raoah smeekt er gewoon om om verkend te worden.
Fallen Tear: The Ascension is nu verkrijgbaar voor pc, alwaar we het voor deze review ook op gespeeld hebben.
