Pijn en plezier liggen heel dicht bij elkaar. Deze twee fundamentele ervaringen grenzen aan elkaar met een hele dunne scheidingslijn. Althans, als we de Hellraiser-boeken en daarna de gelijknamige filmfranchise mogen geloven. Auteur Clive Barker had er in ieder geval een zeer scherpe kijk op. Maar naast de films en boeken is er nooit een spel over uitgekomen. Dat viel ontwikkelaar Saber Interactive en Boss Team Games ook op en besloten daarom om Hellraiser: Revival te maken.
In Hellraiser: Revival speel je als Aiden. Hij komt door ongelukkige omstandigheden samen met zijn vriendin in aanraking met de Genesis Configuration. Dit is een van de zeer bekende puzzeldoosjes, de Rubiks kubus uit de hel, zeg maar. Met deze puzzel open je letterlijk de poorten naar de hel en roep je daarmee de dienaren, de Cenobites, op die je komen halen. Ze zijn er toch. Dit ophalen gaat vaak gepaard met heel erg veel pijn en grote kettingen met haken. Het plezier ontgaat ons hier een beetje bij, zeker bij de ontvangende partij, maar dat terzijde.
De vriendin van Aiden raakt kwijt in het doolhof en aan Aiden de schone taak om haar terug te vinden. Zij blijkt nog te leven, dus het is nog wel de moeite om haar te gaan zoeken. In jouw zoektocht dwaal je af door de meest nachtmerrie-achtige omgevingen. Maar het is niet alleen de hel wat je in de weg staat. Ook de levenden werken je tegen, want je wordt ontvoerd door een sekte die Leviathan aanbid, de oppergod en heerser van de hel. En deze lieden zijn mogelijk nog gekker dan de Cenobites.
Gelukkig sta je er niet alleen voor in jouw queeste. Al gauw vind je de Genesis Configuration. In de boeken en de films zijn verschillende soorten puzzels, waarvan de Lament Configuration de meest bekende is. Alle puzzels dienen één ding: het oproepen van de Cenobites. Maar de Genesis Configuration is meer dan dat. Deze puzzelkubus is een actief wapen en hulpstuk bij sommige puzzels.
Waar je de kubus kunt gebruiken om omgevingspuzzels mee op te lossen, is het daarnaast ook een ontzettend bruut wapen. Deze hou je in je linkerhand en heeft verschillende krachten. Je kunt het gebruiken om met telekinese voorwerpen naar je vijanden te gooien en als je dichtbij genoeg durft te komen kun je ze ook kennis laten maken met de eerdergenoemde, oh zo iconische kettingen met haken voor een zeer gewelddadige finishing move.
Hellraiser: Revival is bruut. Het spel is gewelddadig. Het zit vol met seksuele content en sommige scènes waarin je mensen gemarteld ziet worden zijn ongehoord wreed voor spellen, dit zie je echt niet vaak en we hebben echt heel wat gezien. De Unreal Engine die gebruikt is, maakt het geheel haarscherp af. Je begrijpt dat we dan ook erg enthousiast zijn. Niet dat er allemaal psychopaten op de redactie lopen, maar meer dat de ontwikkelaar deze mate van goorheid aandurft. Het is ook niet zo gek, want niemand minder dan Pinhead (uit de films) zelf, Doug Bradley, heeft een adviserende rol gehad in de ontwikkeling.
In het begin zijn er een paar scènes die een hoog trial-and-error-gehalte hebben, waarbij je elke keer doodgaat, maar net een stukje verder komt. Zo word je door Chatterer achternagezeten in het doolhof. Je loopt elke keer vast doordat hij verschijnt en na een paar keer dood te gaan, ontdek je het patroon. Dit voelt best goedkoop aan. Gelukkig heeft het spel niet heel veel van die scènes, maar er komen soms missies voorbij die wel erg simpel aanvoelen (zoek drie dingen, voer een aantal opdrachten uit). Het voelt een beetje inspiratieloos aan en haalt de vaart uit het spel.
Een ander minpuntje is toch wel de zuinige aanwezigheid van de Cenobites. Ze schitteren echt door afwezigheid. Je ziet ze in het begin in de intro even en dan eentje bij de hierboven genoemde achtervolgingsscène. Daarna duurt het echt een tijdje voordat je ze weer ziet; het overgrote deel van het spel ben je tegen de sekte aan het vechten. De sfeer en de omgevingen zijn wel doordrenkt met de lore van de Hellraiser-verhalen, maar laten we eerlijk zijn, we openen de poort naar de hel niet omdat het er zo lekker warm is, maar omdat we de Cenobieten willen zien.
Er zitten wat sluipmomentjes in, maar het is overduidelijk dat Hellraiser: Revival hier niet voor gemaakt is. De vijanden zien je vrij snel, ook al zit je voor je gevoel goed verstopt. Na een paar keer merkten we dat we net zo goed alle vijanden in een kamer konden uitschakelen en dan rustig op zoek konden gaan naar de benodigde items, zoals een sleutel of iets dergelijks. Een beetje afwisseling zou eventueel leuk geweest zijn, maar tegelijkertijd mis je in een spel zoals dit niet veel.
Al met al heeft het ons best vermaakt. De ranzigheid is ongekend hoog en voor de liefhebbers van de Hellraiser-franchise is het flink smullen. De mensen die hier minder mee bekend zijn houden een ontzettend bruut spel over wat op sommige stukken wat steken laat vallen, maar desondanks leuk speelt. De achtervolgingsscènes laten je een beetje op het puntje van je stoel zitten, maar hebben een hoog trial and error-gehalte en de sluipmomentjes hadden niet persé gehoeven. Kortom: Dit heeft niets meer met plezier te maken… je bent hier om mensen pijn te doen. Ligt dat toch dichterbij elkaar dan we dachten. Lekker toch?
Hellraiser: Revival verschijnt op 8 oktober 2026 voor PlayStation 5, XBOX Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review hebben we het spel gespeeld op PlayStation 5.
