Nadat Kliff Pywel in Crimson Desert bevrijd heeft, is de rust teruggekeerd in het land. Kliff kan zijn wapens aan de kant leggen en van zijn welverdiende rust genieten. Of is het misschien toch nog niet de tijd om te genieten van het vissen in Crimson Desert: Charting the Unknown?
In de DLC Charting the Unknown wordt nog meer content toegevoegd aan een game die al heel veel content had. Crimson Desert voelt met deze uitbreiding nog meer als een singleplayer MMORPG, wat een vreemd concept is maar wel werkt voor deze game. Er zijn nieuwe story missions. De zee is toegankelijk geworden door middel van zeilboten en je kunt nu duiken en onder het wateroppervlak de zoektocht in. Er zijn nog meer bazen bijgekomen die de wereld bedreigen. Je kunt je relaties verder uitbouwen en zelfs de liefde vinden. Kortom, Charting the Unknown brengt heel veel nieuwe content met zich mee.

Voor ieder speelbaar personage is een eigen korte story geschreven. Dit is een verfrissende toevoeging, omdat in de maingame alle main storyline quests enkel met Kliff te spelen zijn. Je bouwde zodoende eigenlijk geen band op met Oongka en Damiane, de andere speelbare personages. Nu kan dat wel. Met Kliff ga je achter een cult aan die de orde in het land probeert te verstoren. Met Damiane kom je achter een groot politiek complot en is het aan haar om dit tegen te gaan. En Oongka wil betere wapens gaan ontwerpen om zich in een volgend conflict niet meer machteloos te voelen.

Maar voordat je aan deze verhaallijnen kunt beginnen, moet je wel het een en ander hebben gedaan. Allereerst moet je de maingame en de epiloog hebben uitgespeeld. Zelf hebben we de game op de Playstation gespeeld en daar heeft maar 13,5 % van alle spelers het einde van de game bereikt. Voor een groot deel zullen de DLC-verhaallijnen dus niet direct toegankelijk zijn. Daarnaast lijdt deze content aan hetzelfde probleem als de mainstory: er is weinig diepgang en de quests zijn voornamelijk weer ‘ga hierheen’ en ‘versla een groep vijanden’. Als het verhaal dan heel goed is, is dat te overzien, maar helaas gaan de verhalen alle kanten op. En dat maakt het lastig te volgen.
Hoewel de verhaalgedeeltes van de game niet heel sterk zijn, hebben wij ons bijzonder goed vermaakt met het roleplay-element. De hoeveelheid uren die wij hebben zitten in het onderhouden van onze winkels, durven we eigenlijk niet toe te geven. Dit is een ontzettend leuke toevoeging aan de game. Je krijgt de volledige vrijheid om je winkels helemaal zelf in te richten. Zelf hadden we vooraf nooit verwacht dat we hier zoveel tijd aan zouden gaan besteden. Het helpt ook wel dat we er flink geld mee konden verdienen. Dit geld konden we vervolgens weer steken in de andere grote toevoeging van de game: boten.

Net als in het echte leven zijn boten in Charting the Unknown niet goedkoop. De standaard boot om de DLC mee te starten kost gelukkig wel iets minder, maar het vraagt nog steeds 30.000 van je campfunds. Tegen de tijd dat je hier bent, heb je dat echt nog wel ergens liggen. En dan, als die boot gebouwd is, kun je de zee op om de eilanden in Pywel op de kaart te zetten. Op je zeereis neem je ook je Greymane comrades mee. Het zeilen is een leuke toevoeging en is een vrij rustige bezigheid in een verder soms hectische game. Je vecht soms met wat piraten, je gaat wat kleine eilanden af en je kunt met je kameraden gaan vissen. Vooral dat vissen zag er geweldig uit; een stuk of vijftien mensen op een klein bootje die hengels uitslaan.

Het zeilen kent echter wel hetzelfde probleem als de DLC storyquests: je moet heel veel sidecontent doen in de maingame om tot dit punt te komen. Om te beginnen met zeilen moet je op zijn minst de questline afgerond hebben waarin je het Greymane camp uitbreidt. Als je hier nog niet mee begonnen bent, kost dat je nog wel een goede 10 tot 15 uur om dat af te krijgen. Het zeilgedeelte in de game is wel echt een toffe toevoeging, waardoor het de tijd wel waard is om daar te komen. Het diepzeeduiken daarnaast is ook prachtig. Vooral visueel zijn de duikmomenten prachtig in het spel. Zoals we al gewend zijn van de maingame.

In onze tijd in Charting the Unknown hebben we lang niet alles kunnen doen. Er is simpelweg te veel content in deze DLC. Zo is er nog een boss-rush-mode waar we niet aan toe zijn gekomen en kun je Pailune verder uitbreiden. In Pailune kun je relaties opbouwen met de mensen die er wonen en zijn er zelfs romance-opties.
Al met al is Charting the Unknown zeker geen slechte DLC. Het voegt genoeg toe om je nog dagen bezig te houden met de wereld van Crimson Desert. Het grootste nadeel is dat je zoveel moet doen om te kunnen beginnen met de DLC. Het zal menig speler afschrikken voordat ze überhaupt een duik in het diepe hebben kunnen nemen. Het is zeker niet voor iedereen, maar voor wie nog meer tijd wil doorbrengen in Crimson Desert, is er meer dan genoeg te doen.