Debuutalbum The Early Warning Company is verdeeld. Enerzijds is de band Orlando, naar eigen zeggen, “breekbaar”. De muziek wordt gedomineerd door een singer-songwriter-mentaliteit die leunt op de akoestische gitaar. Zangeres/gitarist Tessa Douwstra heeft een mooie stem, maar zingt vaak te braaf. Wanneer ze zich inhoudt, is ze een lieflijke kopie van Leslie Feist. Soms neigt Orlando naar de meeste dertien-in-een-dozijn-folk die elk huiskamerconcert domineert.
Anderzijds probeert de voltallige band, inclusief drie blazers, een robuust geluid op poten te krijgen. Nummers als albumopener ‘Put Me On The Light Box’ en ‘Where Do The Bullets Go’ zijn speelse, rommelige en energieke hoogtepunten. Vooral de leadgitaar belichaamt deze kant van de band. De ongeregelde, knullige gitaarsolo in ‘Light Box’ haalt vrijwel elke mogelijke klank uit het instrument; alleen al hiervoor verdient de gitarist minstens een handdruk en een glas bier. Ook wanneer de zang opleeft, en dan klinkt Douwstra fantastisch, valt het op waar het bij de meeste andere nummers aan ontbreekt.
Helaas halen de blazers de vaart uit het album. Hun vormloze maar overheersende bijdrage doet aan Beirut en zelfs Kyteman denken, wat zelden een compliment is. Te vaak hoempen de drie toeters er wat lange noten uit alsof ze een strijkerskwartet zijn. Zo wordt bijvoorbeeld een nummer als ‘Leave A Key’ de rust ontnomen; de gitaarsolo klinkt zelfs als een adempauze. ‘Jam Karet’ grijpt schaamteloos bombastisch naar sentiment, wat sinds ‘Fix You’ tot in den treure is uitgemolken.
Desalniettemin is The Early Warning Company een ambitieus en veelbelovend debuut. Orlando ontsnapt deels aan de ingetogen en gevoelige eenheidsworst van de folkscene en wordt daar beter van. Het album bevat enkele geweldige nummers en toont een hoop potentie. Dit smaakt naar meer.
The Early Warning Company komt 8 maart uit via Silence du Monde/Rough Trade en is nu al te vinden op de luisterpaal.
