Ook Nederlanders kunnen goede films maken, het wordt soms weleens vergeten. Met de serie A’dam – E.V.A. luidde Norbert ter Hall al een nieuwe tijd in voor de Nederlandse serie. Hij waagt zich nu aan het grote scherm, wederom samen met acteur Teun Luijkx. &Me is gebaseerd op de roman Fremdkörper en is haast on-Nederlands goed.
Een ontmoeting tussen zeer verschillende types
&Me volgt het verhaal van drie eenlingen die weglopen van hun oude leven en in Brussel neerstrijken voor een nieuw bestaan (of eigenlijk vluchten van hun oude bestaan). Eduard Schiller (Mark Waschke) zoekt rust en vastigheid. De Spaanse Edurne (Veronica Echegui) heeft al duidelijk voor haar hoe haar leven er uit moet zien, maar mist nog een man. De twee botsen tegen elkaar op en Edurne trekt bij Eduard in. Alsof de snelheid van hun relatie nog niet genoeg verbaast, maakt het feit dat Eduard thuis in Duitsland eigenlijk homoseksueel is, de relatie nog vreemder. Tussen hun liefde voegt zich een derde persoon, de Nederlandse verhuizer Richard (Teun Luijkx), die als een albatros leeft en gaat waar de wind hem mee naar toevoert. Een bizarre driehoeksverhouding neemt vanaf dat moment het verhaal over.
Brussel: de nieuwe stad van de liefde
De drie bewegen zich allemaal rondom de gebouwen van de Europese Unie in Brussel: Eduard bekleedt een belangrijke functie, Edurne loopt stage bij de EU en Richard helpt bij het verhuizen tussen Brussel en Strassburg. Brussel is de perfecte achtergrond voor dit liefdesverhaal en dat weet ter Hall; hier smelten nationaliteiten samen. Net als in A’dam – E.V.A. maakt hij de stad een belangrijk onderdeel van het geheel. &Me heeft iets poëtisch, spiritueels zelfs, wanneer het gaat om de verbinding tussen plaats en identiteit. De constante verhuizing van de EU tussen Brussel en Strassburg is een poëtische weerklank naar de rusteloosheid van de drie personages zelf. Prachtig gevonden en krachtig aangezet door Ter Hall, maar nooit op een pretentieuze manier naar voren gebracht. Ter Hall zet ook de beelden thematisch aan. Hoe prachtig is het shot van een verdwaalde Richard met het Atonium op de achtergrond? Alles in &Me blijft in harmonie met elkaar.
Het is een enorme rusteloosheid die Ter Hall probeert te vangen in zijn film. En het lukt hem ook nog. Waarom zitten mensen toch zo gevangen in hun eigen keurslijf? In &Me lijkt niemand te kunnen veranderen en iedereen slachtoffer te zijn van zijn eigen onontkoombare natuur. Het einde van de film werkt hierdoor enigszins onbevredigend. De film is slechts een snipper uit het leven van drie personages die elkaar zijdelings aanraken, maar de boodschap is duidelijk: we zijn allemaal gedoemd tot onze eigen eenzaamheid. Dit is het ware gezicht van de liefde zoals we hem liever niet zien.
[one_half]
[/one_half] [one_half_last]
[/one_half_last]
Internationale allure
Het is een dooddoener, maar vaak wordt er over de Nederlandse films heen gekeken. &Me laat zien dat Nederland zeker niet moet worden afgeschreven als filmland. Films uit Noorwegen, Zweden en Denemarken gaan steeds vaker de grens over. Hun grauwe stijl, sterke acteerwerk en de herkenbare menselijke problematiek lijken te zijn overgenomen door Ter Hall. De internationale allure, door het gebruik van buitenlandse acteurs en de stad Brussel, kan er weleens voor zorgen dat &Me ook in het buitenland goed bekeken gaat worden. Daar heeft het zeker de potentie voor.
&Me is een sterk thematisch opgebouwde film en voert dit tot in de details door. Het is een droevig portret van de liefde, maar ook één die raar blij maakt. Ter Hall heeft zijn acteurs en de locaties perfect gekozen en daarmee een bioscoopfilm afgeleverd in het verlengde van zijn serie A’dam – E.V.A. Dit is er zo’n eentje die niet gemist mag worden.
