Één van de vermakelijkste albums van het Gregoriaanse jaar 2013 is van de hand van oostkust-westkustmengeling Foxygen. We are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic is een laconiek en sarcastisch hoogstandje.
Foxygen is vleesgeworden postmodernisme. De band schommelt constant tussen hommage aan haar invloeden als de Rolling Stones (met name de zang, maar tevens het melodieuze en veelzijdige gitaarwerk), Bowie en een heel scala aan jaren ’60 psychdelica, en een spottend zelfbewustzijn van het band-zijn. Als een bende baldadige pubers schoppen Foxygen tegen de muziek en de waarden die ze tegelijk spuwen in hun lieflijke, doch sexy rockmuziek. Neem bijvoorbeeld het contrast tussen de olijke muziek van ‘San Fransisco’ en haar melancholieke, doodvermoeide boodschap. ‘In the Darkness’ opent het album als een faux-theatrale ‘Magical Mystery Tour’. ‘No Destruction’ is met passende folk- en country-invloeden een perfecte kritiek op de geveinsde nostalgie van de Instagram-generatie (vergelijk met Pavements ‘Range Life‘).
Foxygen is opgericht door vrienden Jonathan Rado en Sam France. Omdat de knapen al op zeer jonge leeftijd begonnen met spelen en opnemen is Ambassadors al het derde album van de band. Dit is te horen: het album klinkt gepolijst maar is bovenal scherp gecomponeerd. De muziek is altijd erg melodieus en fris, speelt met texturen en is zo veelzijdig opgebouwd dat het niet snel verveelt. De band speelt vaardig een veelvoud aan instrumenten. De teksten zijn poëtisch genoeg om interessant te blijven. Er is geen aspect van de muziek waar Foxygen niet in uitblinkt, op emotionele integriteit na.
Op Le Guess Who? speelde de band al een hilarisch nonchalant optreden, bol van slechte grappen die de geringschatting van de bands eigen bestaan naar voren brachten. 3voor12-goeroe Atze de Vrieze kon de grap echter niet waarderen (waarschuwing: taalkundig populisme).
