Elke vrijdagmiddag, om het weekend alvast in te luiden, is er op NieuwerwetsTV een korte film te bewonderen: van stop-motion-animatie tot tekenfilm en van sciencefiction tot romantisch drama. Daarnaast recenseert de redacteur van dienst de short. Bekijk deze keer, een dag te laat, Zucht van Margien Rogaar.
Zucht begint ongemakkelijk, met een ietwat onsmakelijk shot van de jonge Erik die door overdadige zon vervelt op zijn rug. Zonder aarzeling trekt hij de losse vellen los. Zijn vrienden Sofie en Arend halen hem op om te zwemmen in een meertje. Na een idyllische fietstocht kleedt Erik zich onwennig om, terwijl zijn vrienden zonder pardoes halfnaakt het water induiken. Hoewel Erik zich aanvankelijk niet op zijn gemak voelt en spelen in het water hem niet zo lijkt te bekoren, raakt hij na een vluchtige, intieme aanvaring met Sofie beter in zijn sas.
De zon overheerst in Zucht. De buitenspelers deert de onophoudelijke zonneschijn niets. Erik baadt in het water en in het licht, en laat zich insmeren. Toch ontstaat er temidden van alle natuurromantiek pas echte intimiteit achter de beschutting van een groene parasol. Na wat tekenspellen met zonnebrandcrème en een verkapt potje verstoppertje komt Erik los. Zelfs met Arend, tegenover wie hij tot dusver afstandelijk was, kan hij nu uit de voeten. Erik durft eindelijk Sofie te kussen. En dan neemt Arend een duik, maar er is geen plons. Het is kalm.
De strakke shots en abrupte montage geven de aanvankelijk ongemakkelijke stukken treffend weer: de loshangende vellen, het schurende zand, de bleke kont van Arend. Maar wanneer het gezelschap zicht laat verdwijnen in de prachtige omgevingen, dan beweegt de camera mee en wordt het beeld korrelig en warm. De luide muziek draagt bij aan de paradijselijke belevenis, echter zet het het argwaan kracht bij dat Zucht te gemakkelijk aan de kijker voorbij gaat. Misschien is dat wel het idee.
