Iets meer dan een jaar geleden besloot DC Comics dat het helemaal anders moest: alle lopende verhalen werden stopgezet en opnieuw begonnen. En voor Animal Man heeft dat meer dan goed uitgepakt, want niemand kon voorspellen dat deze superheld één van DC’s spannendste en interessantste helden zou worden.
Jeff Lemire (Sweet Tooth) kreeg de taak van DC Comics om Buddy Baker (Animal Man) nieuw leven in te blazen. Hij wordt bijgestaan door tekenaar Travel Foreman. In essentie blijft het eerste deel van de Nieuwe 52, The Hunt, trouw aan de gevestigde Animal Man. Nog altijd is de leefwereld van deze superheld lekker duister en misschien betreedt The Hunt ietwat meer het gebied van populaire horrorgenres dan voorheen. Hoe dan ook, Lemire blijft trouw genoeg aan wat de fans kennen, maar biedt daarnaast vooral gelegenheid om in te stappen voor nieuwkomers.
Animal Man – The Hunt leest heerlijk weg, vooral door zijn goede opbouw en prettige vertelstijl. Lemire introduceert in de eerste paar bladzijden de Baker-familie: vader Buddy, moeder, zoon en dochter. Buddy is een rusteloze man die te veel hooi op zijn vork neemt en overal een vinger in de pap wil hebben. Buddy is familieman, acteur, activist, politici en (nog belangrijker) superheld. Het lukt hem allemaal maar half om alles in zijn drukke schema te jongleren. En dat maakt Buddy Baker zo leuk: hij is superheld en mens, huisvader en bekendheid (als één van de weinige superhelden kent iedereen zijn alter-ego). Een superheld met net zoveel tekortkomingen als menig ander mens: ook hij is of kan niet overal nummer één in zijn. Zijn wispelturigheid maakt Animal Man tegendraads in vergelijking tot al die superhelden die vastberaden een ultieme waarheid verdedigen.
Deze introductie is slechts het begin, want Lemire laat echte problemen op Buddy neerstorten. Problemen die alleen opgelost kunnen worden door superhelden. Buddy’s dochtertje begint dezelfde krachten als haar vader te vertonen; de overleden huisdieren van de Baker familie lopen plots weer rond in de woonkamer. Dochter Maxine is een agent voor The Red (de levenskracht waar alle dieren hun kracht uittappen), net als Buddy dat is. Echter blijkt The Red niet Buddy als de verkozen verlosser te hebben gekozen, maar zijn dochtertje; hij moest er slechts voor zorgen dat zij gebaard werd. Met deze teleurstelling valt nog wel om te gaan, maar het blijkt allemaal nog een stukje erger te zijn: The Rot (de belichaming van verval en gezworen vijand van The Red) is achter nieuw verkozen messiah Maxine aan. The Rot stuurt agenten om Maxine te doden. De familie Baker wordt onderdeel van deze eeuwige strijd. Aan het einde van The Hunt is de enorme schaal van waar de familie Baker in is beland pas echt duidelijk geworden. Op knappe wijze weet Lemire de lezer steeds meer in het verhaal te sleuren.
Alles wordt prachtig weergegeven door Foreman. Zijn stijl is even wennen, zeker de eerste paar pagina’s komen niet helemaal tot zijn recht. Wanneer hij overgaat op monsters tekenen zien we waar Foreman goed in is en waarom de toon die hij schept zo goed werkt. Het geheel brengt de lezer uit evenwicht; de rare vormen, kleuren en gedetailleerde gedrochten zijn bijna letterlijk misselijkmakend. Vooral wanneer mensen bizarre vormen beginnen aan te nemen wordt The Hunt lekker vies en choquerend: de geur van rottend eten maal diertjes onder je huid. Foreman laat zijn tekeningen perfect aansluiten op het verhaal. Het komt niet vaak voor dat er zo’n perfecte wisselwerking tussen beeld en taal is.
The Hunt is in positieve zin zoveel tegelijk: het is een superheldenstrip, maar ook horror en zelfs familiedrama. Deze herstart is één van de beste reeksen van de Nieuwe 52: alles zit erin voor de liefhebber, maar ook nieuwkomers zullen weglopen met de sympathieke Buddy. En dan te bedenken dat The Hunt nog maar een belofte is, want Buddy’s beproeving moet nog komen.
