Als je de televisie-uitzending moet geloven, is het debuut De Wereld Draait Buiten een weergaloos succes geweest. Het zonovergoten festival was uitverkocht en een tweede editie is reeds voorspeld op Twitter. Helaas blijkt DWDB een tweeslachtige ervaring die niet voor herhaling vatbaar is.
Trots als “een pauw met zeven veren” mag de zelfbenoemde gastheer Matthijs van Nieuwkerk aan een tafeltje bij Giel en de lumineuze Isolde Hallensleben aanhoren hoe uniek zijn festival is. Er wordt meer gedaan dan alleen muziek, zegt Giel. Muziek, Waar DWDD altijd al een hoop mee doet, zegt Matthijs. Isolde grijnst en werpt er een nutteloze opmerking tussendoor. Het publiek zit lekker in een laag zonnetje met dichtgeknepen ogen naar de camera te turen. Even verderop zat Nico Dijkshoorn in het gras spontaan wat te dichten. Hij heeft samen met Tim Knol een liedje van de Band gespeeld. Het festival is uitverkocht en vol. Iedereen krijgt een schouderklopje.
Nooit wordt er vermeld hoe druk het festival daadwerkelijk is: de kleine gebouwen Westerliefde en Westerunie, waar Giels Singer/Songwriters de dag openen (“Giel’s”, vermeldt een programmaboekje vol leenwoorden en anglicismen. En hippe, korte zinnen. Die bevestigen hoe fun het wel niet is. Maar geen zinnen zijn.) zijn afgeladen met rijen buiten de ingang. Deze drukte geldt tevens voor elke act die ooit langer dan één minuut aandacht heeft gekregen in DWDD. Als je Leo Blokhuis wilt zien kletsen over oude soulplaatjes moet je vroeg uit je bed stappen.
Maar het festival is bij lange na niet vol. Integendeel: de bands in het naastgelegen Transformatorhuis mogen rekenen op een halfvolle zaal. Het lawaaierige Parquet Courts zien met chagrijn toe hoe het voor zo’n drie meter leegte voor het podium speelt. Het lag niet aan de set: liefhebbers van Douwe Bob kunnen er simpelweg niets mee. Bij het hoofdpodium, de Westertent, is het bij elke bezochte act mogelijk om ver vooraan te komen zonder geweld of misleiding. Nog erger is de situatie in de Gashouder: zelfs al staat het halfvol voor Trixie Whitley, alsnog worden betalende bezoekers wegens ‘de drukte’ door de beveiliging geweerd bij de ingang. Tevens, dit is een festival dat het woord ‘Buiten’ in de naam draagt, maar waar álle optredens overdekt zijn.
En dan wordt de verdeeldheid in het festival zichtbaar: enerzijds wordt DWDB bevolkt door aanhangers/liefhebbers van de hele DWDD-cultus die hun favoriete kandidaat van de Singer/Songwriter-competitie graag een kwartiertje zien spelen, maar na een half uurtje van elke willekeurige band gewoon lekker ellenlang in de rij gaan staan voor een hamburger en daarna op een bank neerstrijken. Zitplaatsen zijn er ten slotte genoeg.
Anderzijds is er de veel kleinere groep festivalgangers die wel benieuwd zijn naar optredens van de Nederlandse Palio Superspeed Donkey en Mozes & the Firstborn, Parquet Courts, of het exclusieve optreden van Vampire Weekend. Veel verder komt de line-up niet, gezien Lianne La Havas en Ben Howard nog steeds uitblinken in veilige saaiheid. Maar deze muziekbezoekers hebben niets te zoeken bij de masturbatoire tentoonstellingen van de DWDD-cultuur van Singer/Songwriters (een term die inmiddels aan stevige betekenisinflatie lijdt: in welke band zit ten slotte niet iemand die zingt én schrijft?), komedianten die niet grappig zijn en een debat tussen Prem en Jan. En de mensen die voor dat vermaak komen, zoeken niets in de tenten waar muziek wordt gespeeld. En als ze dat al doen, lopen ze halverwege weer de zon in.
Dus dan blijft er een festival over met een handjevol interessante acts, een aantal acts die waarschijnlijk geboekt zijn vanwege hun status op televisie (opdat de De Wereld Draait Door-smaak zichzelf in stand houdt) en waar je €2,70 betaalt voor een klein biertje. De Wereld Draait Buiten kan de pretenties van muzikale betrokkenheid en grootsheid beter laten vallen, want meer dan een minuut muziek en de sekte van De Wereld Draait Door gaan simpelweg niet samen.
