Nieuwslezer Will McAvoy en zijn productieteam krijgen een tweede kans in de serie van de hand van Aaron Sorkin. Het is nieuwslezen of verzuipen voor ACN in het tweede seizoen van The Newsroom.
Het is al vaak gezegd dat voor een programma waarin de personages objectiviteit en feitelijke juistheid hoog in het vaandel hebben staan, The Newsroom een drammerig, partijdig en idealistisch schouwspel is. Enerzijds wil het ACN-nieuwsteam door meerdere standpunten uit te lichten een zo’n objectief mogelijke verslaggeving uitvoeren. Anderzijds is volgens Sorkins ietwat links leunende agenda de discussie enkel een formaliteit, want Will McAvoy (Jeff Daniels) en zijn team – en in het verlengde daarvan Sorkin zelf – hebben uiteindelijk altijd zelf de wijsheid in pacht.
Deels omdat The Newsroom nieuwsonderwerpen uit ons recente verleden behandelt, waar de uitkomst veelal van bekend is, is het voor Sorkin makkelijk om achteraf het moreel juiste standpunt in te nemen. Als er van een onderwerp destijds verkeerd verslag is gedaan, zijn McAvoy en kornuiten toevalligerwijs al skeptisch bij aanvang. Het vinden van bronnen en bevestigingen door het newsteam is dan enkel nog een bevestiging van hun eigen competentie. Hoe vaak wordt er wel niet een shot van het zelfvoldane gezicht van regisseur en producent MacKenzie McHale (Emily Mortimer) getoond, wanneer ACN het weer eens bij het juiste eind heeft. ACN is objectief en onderzoekend, maar ongeacht de verrichte werkzaamheden hebben ze uiteindelijk toch wel gelijk. Het is te makkelijk.
De tweeslachtigheid tussen objectieve verslaggeving en een drammerige politieke overtuiging is niet de enige verdeeldheid in The Newsroom. Onverklaarbaar is het kwalitatieve succes van ACN, met een team dat nooit professioneel op de werkvloer staat. De hoofdpersonen hebben ieder een erbarmelijk liefdesleven en lijken werk en privé niet gescheiden te kunnen houden. Spoedvergaderingen worden geopend met relationele problemen en personeel dat komt aansnellen met een zojuist binnengekomen nieuwsbericht, krijgt, in plaats van een productieve plan van aanpak, geklaag over zich heen over koetjes en kalfjes. Will en MacKenzie verzwijgen tot ergernis toe dat ze nog steeds verliefd zijn op elkaar en Maggie (Alison Pill) en Jim (John Gallagher Jr.) – of moet ik zeggen Jim Halpert – dansen zo lang om elkaar heen dat zelfs afleveringen van Ray Donovan een verademing lijken.
Al zou er een goede grondslag liggen voor deze relationele struikelblokken, zou het nog acceptabel zijn, maar de cast van The Newsroom is óf sociaal en emotioneel volkomen gestoord, of totaal onderhevig aan de grillen van het medium televisie, waar relatiekwesties over meerdere seizoenen uitgerekt moeten te worden. Het zou saai zijn als de die spanning die, volgens al het gezonde verstand in de wereld in een enkele aflevering opgelost zou kunnen worden, daadwerkelijk in een enkele aflevering oplost. Maar nee, het escaleert: Jim staat er op dat hij zijn werkzaamheden als uitvoerend producent opgeeft voor een kutklusje in New Hampshire om van weg te komen van Maggie, wat niets is vergeleken met Maggie, die naar Afrika vlucht. De kijker moet geloven dat dít een zeer prestigieus en effectief nieuwsteam is. Het helpt enigszins dat The Newsroom wel voortreffelijk geacteerd is, maar daar houdt het op.
Niet alleen het nieuwsteam gedraagt zich zo onprofessioneel dat het in de echte wereld ontslag op staande voet zou betekenen: vanwege een opgeblazen vergelijking tussen de Tea Party en de Taliban door Will tijdens een uitzending, wordt Jim van Romney’s campagnebus geweigerd en voorzitter van ACN Reese van een belangrijke bespreking in het congres. Als journalistieke instanties op deze grond geweerd zouden worden, zou de hele westerse wereld ondersteboven staan. Niet in Newsroom-land, waar discriminatie van de pers alledaags is.
De grootste smet op het blazoen is hoe inconsequent de serie is. Het is onmogelijk te verkroppen dat een integer nieuwsteam, dat aan het eind van seizoen 1 achter een afluisterschandaal in het eigen moederbedrijf komt (de zoon van de voorzitter draagt een roddelblad op om telefoongesprekken af te luisteren), maar vervolgens besluit dit in zijn geheel te verzwijgen omdat het toevallig goed uitkomt voor het nieuwsteam zelf. Dit komt van mensen die wat graag hun ‘leven op het spel zouden zetten’ om de kiezer te informeren, maar met de omvang het News of the World-schandaal in het achterhoofd gewoon duimen draaien. Er wordt simpelweg geen woord meer over gerept. Ook kleinere details worden weggemoffeld, zoals hoe Don (Thomas Sadoski) wonderbaarlijk van antisociale klootzak naar sympathieke gozer transformeerde, of hoe afdelingschef Charlie’s (Sam Waterston) drankprobleem plotseling vergeten is. De serie is gemakzuchtig en moralistisch wanneer het uitkomt. Het is beledigend voor de trouwe kijker.
The Newsroom is een geëngageerde serie over ware gebeurtenissen. Het bevestigt de sociale politieke overtuigingen van de kijker die Obama leuk vindt (maar niet perfect) en conservatieve republikeinen stom (maar niet allemaal). De serie is puik geacteerd. Tevens geneer je je niet om te huilen bij Grey’s anatomy-achtige montages overspoeld met expliciete, hyper-romantische Amerikaanse muziek.
The Newsroom is een tweeslachtige bende. De serie tracht rechtschapen en integer te zijn, maar blijft steken in een eenzijdige en sentimentele preek die achteraf te makkelijk is om te maken. De personages zijn onprofessionele oelewappers en tot overmaat van ramp schijnheilig. Er is een schandalig grote kloof tussen de gesproken boodschap in het programma en de manier waarop de serie gemaakt wordt. Seizoen 2 brengt hier geen seconde verandering in.
