Vier jaar geleden heeft Jay Sean zijn nieuwe album aangekondigd. Freeze Time, zoals het album aanvankelijk heette, heeft twee naamswijzigingen gehad met als definitieve titel Neon. Het lange opnameproces pakt niet positief uit, maar Neon kent wel degelijk sterke nummers.
Met Neon borduurt de Londense zanger voort op All Or Nothing uit 2009. R&B is verder naar de achtergrond verdreven en pop heeft meer grip gekregen. Het album had sterker uit de boeken moeten komen, maar Neon is geplaagd voordat het überhaupt zijn vorm heeft gekregen. Singles lekte in een vroeg stadium, de tracklist is meerdere malen aangepast en ook samenwerkingen zijn geschrapt. Zou het album aanvankelijk gevuld worden met gastbijdrages van Lil’ Wayne, Pitbull en Nicki Minaj, hebben deze plaats moeten maken voor andere artiesten.
Deze samenwerkingen zorgen wel voor afwisseling op het album. Neon kan moeilijk temporiseren en blijft in het veilige hangen. ‘Luckiest Man’ en ‘Words’ zijn directe kopieën van Bruno Mars’ ‘Just The Way You Are’ en ‘Guns N Roses’ had net zo goed door Ne-Yo gezongen kunnen worden. Het is aan Rick Ross om deze veilige trend te doorbreken. ‘Mars’ is een echt R&B-nummer met de typische raps van Rozay. De rapper laat, net als op Jay Z’s Magna Carta Holy Grail, horen waarom hij de koning van de samenwerking is. Het zijn de gasten die voor de afwisseling zorgen en het album kracht bijzetten. Dit is echter niet ter verdienste van Jay Sean, want ook de nummers ‘All On Your Body’ en ‘Break Of Dawn’, waar respectievelijk Ace Hood en Busta Rhymes op te horen zijn, komen door de rappers sterker uit de voeten.
Alleen redt Jay Sean het niet. Hij blijft terugvallen op langzaam gezwijmel waardoor Neon een zware hap wordt. De zanger laat echter wel zijn kwaliteiten horen. Voornamelijk de tweede helft van het album is sterker. Hoe traag het album in het begin mag klinken, zo energiek is het op ‘Close To You’ en ‘Deep End’. Zodra Jay Sean temporiseert en dance-invloeden aanspreekt komt hij beter tot zijn recht, echter komt hierbij wel de vraag omhoog of het door het genre komt of Jay Sean zelf. Het antwoord wordt gegeven op ‘Worth It All’ (de oorspronkelijke tweede titel van het album) en het reggae georiënteerde ‘Sucka For You’, hier gaat de zanger terug naar zijn veilige basis, maar overtuigt wel.
Neon blijft geplaagd. Het album is een te grote tweedeling: de tempoloze eerste helft en de meer overtuigende tweede helft. Naarmate het album vordert komt goed naar voren dat tempo en R&B beter voor Jay Sean zijn weggelegd dan langzame popnummers. Dit houdt in dat hij wederom zou moeten schrappen wat hij voor het album uitkwam reeds meerdere keren gedaan heeft.
