Het achtste album van Nine Inch Nails barst van de experimentele geluiden. Trent Reznor geeft elektronische invloeden de vrije loop waardoor Hesitation Marks een ontdekkingsreis is, een tocht door een ruig landschap dat gevuld wordt met verlaten industrieën.
Nine Inch Nails heeft lang gewacht met het uitbrengen van nieuwe muziek. Reznor heeft in 2009 aangegeven de band een tijdje uit het zicht te laten verdwijnen. Het einde van NIN werd gevreesd, tot de aankondiging van een nieuw album in februari van dit jaar kwam. De band is terug, Reznor barst van de inspiratie en deelt deze met de wereld.
Hesitation Marks staat als een huis, alsof de band al jaar en dag op deze manier hun muziek maakt. Niets is minder waar, want Reznor houdt van een experiment. Album nummer acht is een hoogstandje voorzien van een hoog industrial-gehalte en zijn de snerende gitaren waarmee NIN zich onderscheidt te horen. De muziek temporiseert, brengt je in trance en wisselt af in verschillende lagen. Hoe dit album geluisterd wordt is aan de persoon zelf. NIN neemt je mee op ontdekkingsreis waarin het pad je drie mogelijkheden geeft: links afslaan voor een elektronische tocht, rechts voor het typische NIN-geluid, rechtdoor voor de zang van frontman Reznor. Blijf je staan, kruisen deze drie paden paden zich en komt al het geluid op je af. Het is op dat moment moeilijk om je aandacht op één pad te vestigen. Geef je je over aan het elektronische, hoor je op de achtergrond Reznor en komt het gitaargeweld langzaam je kant op. De opbouw is zo subliem gedaan dat er een constante verschuiving is in de muziek. NIN speelt met het gehoor en zorgt ervoor dat de focus steeds verplaatst wordt. Op het moment dat het gaat vervelen, wordt er een nieuw stuk muziek geïntroduceerd om de aandacht er weer volledig bij te brengen.
Hestitation Marks is op perfecte wijze geproduceerd, gemixt en samengesteld waardoor het vloeibaar in elkaar overloopt. Het is energiek zodra onder andere ‘Came Back Haunted’ en Dissapointed’ ingezet worden. De muziek is voorzien van een rauw randje en het elektronische is donker. Het album blijft zodoende hangen en boeiend als geheel. Echter heeft het album wel één probleem: de ingeslagen weg is zoals ‘Copy Of A’ al aangeeft een kopie van de voorganger. Zodoende start met elk nummer opnieuw de ontdekkingsreis maar is er, gelukkig, meer dan genoeg te ontdekken. Dit in de vorm van speelsheid met tempo en het eerder genoemde pad met muzikale keuzes. De ruige ‘Everything’ en ‘Various Methods Of Escapes’ laten meer gitaren horen waardoor het industriële naar de achtergrond verdwijnt, maar nooit afwezig is. Op deze manier wordt het album een lang nummer waarin continue een afwisseling hoorbaar is.
