Hoewel Sam Fisher van zijn iconische stem is beroofd, speelt de Amerikaanse geheim agent nog wel de hoofdrol om de Verenigde Staten te redden van meedogenloze terroristen. Het is een uitgekauwd verhaal wat gelukkig in deze game ondergeschikt is aan de traditionele, doch verbeterde, gameplay van de Splinter Cell-reeks. Splinter Cell: Blacklist combineert nagenoeg perfect toegankelijkheid met diepgang en zorgt ervoor dat de game voor iedereen uitdagend is.
De wereld redden, alweer
In de nabije toekomst bestaat er een groep die zichzelf ‘The Engineers’ noemen. Deze groep laat via de ‘Blacklist’ weten wat voor aanvallen zij zullen uitvoeren tegen de Amerikaanse bevolking. Sam Fisher, die nu direct voor de president van de Verenigde Staten werkt, moet hier met een klein team een einde aan maken. Opererend vanuit een vliegtuig reist het team de wereld over om verschillende missies uit te voeren, die gelukkig onderling veel verschillen. In het vliegtuig, dat als menu dient tussen de opdrachten, kunnen verschillende aankopen gedaan worden die verschillende voordelen bieden tijdens missies. Deze maken absoluut geen supersoldaat van Sam Fischer, maar bieden extra ondersteuning aan bepaalde speelstijlen die de speler kan nastreven.
[one_half]
[/one_half]
[one_half_last]
[/one_half_last]
Een uitdaging voor iedereen
In Splinter Cell: Blacklist draait het er volledig om hoe bepaalde opdrachten worden vervuld, met drie goed verdeelde speelstijlen is de game op veel verschillende manieren te spelen. Ten eerste kan de game gespeeld worden op een manier dat de speler de vijanden en de omgeving onaangetast laat. Dit lijkt in sommige scenario’s onmogelijk, wat een dik compliment is voor de ontwikkelaars van het spel. Ten tweede kan de speler ervoor kiezen om vijanden dodelijk uit te schakelen, maar toch verborgen te blijven. Als laatste kan de speler ervoor kiezen om al schietende missies te voltooien. Hoewel het laatstgenoemde theoretisch gezien het makkelijkste zou moeten zijn, is de intelligentie van de computertegenstanders van zodanig niveau dat deze optie meestal negatief eindigt voor de speler.
[one_half]
[/one_half]
[one_half_last]
[/one_half_last]
Op basis van de speelstijl krijgt de speler geld uitgekeerd, waarmee verschillende upgrades gekocht kunnen worden die bij een bepaalde speelstijl horen. De game speelt ontzettend lekker doordat de speler soms gedwongen wordt om van zijn favoriete speelstijl af te wijken. Vijanden zijn meedogenloos, schaduwen opzoeken is eerder verplicht dan optioneel en het executiesysteem doet in tegenstelling tot de vorige delen het spel geen kwaad. De makers van Splinter Cell: Blacklist zetten een heel gevarieerde game neer die toegankelijk is voor beginners, maar ervaren Splinter Cellfanaten meer dan genoeg uitdaging biedt.
Het uiterlijk van Splinter Cell: Blacklist past prima bij de sfeer die het spel wilt neerzetten. Grauw en donker zijn de voornaamste elementen en sluiten daarom naadloos aan op de sfeer die de speler krijgt. Met uitzondering van enkele cinematische momenten, doet de presentatie Splinter Cell: Blacklist niet veel bijzonders, maar laat daarom des te meer zien dat het echt draait om gameplay.
Samen is niet altijd beter dan alleen
In het onlinegedeelte heeft de speler de mogelijkheid uit twee verschillende spelmodi. De eerste modus is een strijd tussen spionnen tegen huurlingen. Deze multiplayermodus is eerder al geïntroduceerd in Splinter Cell: Pandora Tomorrow, het tweede deel uit de reeks, en is nu weer beschikbaar in Blacklist. De taak van de spionnen is om in bepaalde gebieden te hacken en de huurlingen moeten de spionnen hiervan weerhouden en ze uitschakelen. Naast verschillende gebieden biedt deze multiplayer-modus weinig uitdaging. De tweede online-optie is een co-op modus. Hierin spelen twee spelers in verschillende missies die mooi inhaken op het verhaal uit de singleplayer. In deze missies is het samenwerken noodzakelijk om verder te komen en is een stuk aangenamer om te spelen en biedt meer uitdaging, maar zal zwaar tegenvallen wanneer de medespeler niet goed meewerkt.
