Drake heeft zichzelf definitief in de schijnwerpers weten te werken met zijn Grammy-bekroonde Take Care. Met het moeilijke tweede album ging dit in het geval van de rapper niet op. Album drie, Nothing Was The Same, is een vooruitgang.
De definitie rapper gaat bij Drake niet helemaal op. Muziek wordt hij beïnvloed door pop en R&B en door zijn zangerige raps wordt hij door zijn gelijken niet als de hiphopper gezien van zijn ambities. Dit is dan ook gelijk kracht van Drake, maar dat neemt niet weg dat zijn muziek een veel commerciëlere insteek heeft dan van menig collega. Rappen kan hij wel degelijk. Voornamelijk als gastartiest laat hij zijn kunsten duidelijk horen, waarbij R&B-collega’s ervoor zorgen dat er daadwerkelijk verschil zit in R&B-muziek en de R&B die Drake aanspreekt. Hij eist een aanzienlijke rol op in het nummer ‘Cabaret‘, afkomstig van Justin Timberlake’s The 20/20 Experience: 2 of 2, en op The Weeknd’s ‘Live For‘ komt de kwaliteit die Drake als rapper heeft duidelijk naar voren.
Op Nothing Was The Same neemt hij afstand van het poprap-imago maar laat Drake de R&B niet verdwijnen. Geef hem eens ongelijk, want waarom zou hij zijn onderscheidende geluid verwerpen waarmee eerder een Grammy mee gewonnen is. Toch doet hiphop meer zijn intrede: ‘Tuscan Leather’ is een zes minuten refreinloos rapnummer en ook ‘Started From The Bottom’ en ‘Wu-Tang Forever’ zijn volledig hiphop-georiënteerd. De discussie laait echter opnieuw op bij de samenwerkingen met Jay Z (‘Pound Cake’) en Big Sean en 2 Chainz (‘All Me’). Juist op deze nummers komt naar boven waarom Drake niet de rapper is zoals zijn omgeving, maar hoe hij zich weet te onderscheiden.
