Na het dubstep-georiënteerde The Path of Totality (2011) heeft Korn beloofd om op hun elfde album terug te gaan naar het geluid van eind jaren negentig. De muzikale inspiratie zou afkomstig zijn van de albums Issues (1999) en Untouchables (2002) maar The Paradigm Shift overstijgt deze twee, want het is een ode aan alles wat de band heeft uitgebracht.
Korn heeft een glansrijk bestaan achter de rug en heeft nagenoeg al jaar en dag dezelfde bezetting. Ongeveer elke twee jaar brengt de band een nieuw album uit. In 2005 verliet Brian “Head” Welch de band voor een periode van zeven jaar. De periode kenmerkt zich als de slechtere uit de geschiedenis van de band, want hun grootste hits zijn in het vorige millennium verschenen en de band blijft teren op deze muziek. De terugkeer van Welch luidde het nieuwe album in en de band lost een belofte in: terug naar het melodieuze nu metal-genre met een agressieve insteek, waarin Korn zich onderscheidt.
Toch zou Korn Korn niet zijn als er geen experiment van gemaakt wordt. Ze zijn er niet vies van en ook op The Paradigm Shift is de band te betrappen op een poging om te blijven vernieuwen. Dit keer gebeurt het niet door een geheel ander genre aan te spreken maar wordt alle opgedane ervaring in hun bestaan verenigd, dit inclusief de top uit het verleden, de dubs van het voorgaande album en het dal van Take a Look in the Mirror. ‘Prey For Me’ zet de toon met subliem basgitaarspel van Reginald “Fieldy” Arvizu en een kleine seconde aan dubstep. Alle elementen die het album verder gaat opvoeren zijn in één nummer verpakt. Zo heerst een elektronische beat op ‘Never Never’ en ‘Spike In My Veins’ en leidt ijzersterke rock op ‘Mass Hysteria’ en ‘Paranoid And Aroused’. Op elk nummer is een stukje herkenning te vinden uit het verleden van de band. De liedjes zijn voorzien van een leidende melodie, met daaromheen de bombast van de gitaren. Jonathan Davis speelt met zijn stem door deze veelvuldig op een andere manier te gebruiken. Korn dendert op The Paradigm Shift door een ruig landschap waarbij er op het relatief rustige ‘Lullaby For A Sadist’ stilgestaan kan worden op alles wat de revue heeft gepasseerd. Onvervalst eindigt de band met het agressieve ‘Victimized’ en ‘It’s All Wrong’.
