Ze Mannschaft – Gosu Ckac Ock!
Nieuws

Ze Mannschaft – Gosu Ckac Ock!

2 min leestijd

"Dit is gevaarlijk voor de toekomst van de band, maar voorlopig kan er lang genoeg geteerd worden op Gosu Ckac Ock!. Ze Mannschaft is swingend en niet serieus te nemen maar leveren een waardig debuut af."

Kermisriedeltjes, Duitse rock en een vleugje Britpop zijn prominent aanwezig op het debuutalbum van Ze Mannschaft, een band uit Amsterdam. Gosu Ckac Ock! bevat een dikke knipoog en is eigentijds.

Ze Mannschaft is een Nederlandse band uit Amsterdam. Ze omschrijven zichzelf als een band naar Duits model. In de naam komt dit al duidelijk naar voren, maar ook in de nummers zijn er aanwijzingen dat de muziek van onze Oosterburen als inspiratie dient. Om het makkelijk te maken zingen ze Engelstalig en wordt de muziek gemixt met Britpop. Ze Mannschaft is dus een Nederlandse band met een Duitse naam en Engelstalige zang.

Heel serieus moet Gosu Ckac Ock! niet genomen worden en juist dat is de kracht van het album. Teksten zijn oppervlakkig, de muziek soms mysterieus en toch is het geheel een energieke plaat. Albumopener ‘Cologne’ start met overheerlijk gitaarspel, stevige rock en een robotstem. Het daaropvolgende ‘Cokebottlebody’ laat meer het Duitse model horen. Deze is vooral terug te herleiden naar de Neue Deutsche Welle, de periode voordat de muur is gevallen. Swingend speelt de band met de ritmes, zingt Olivier ten Brink met een wasknijper op zijn neus en zorgt de muziek voor de ene naar de andere verrassing.

Zo verveelt het album geen moment en is het vooral genieten van sterke rock ‘n’ roll. De muziek verschuift continu tussen dansbare Britpop en Duitse jaren ’80-kermisdeuntjes. Eigentijds is het wel want ondanks dat aan beide genres veel aandacht geschonken wordt, vult de band geheel naar eigen inzicht de nummers door er veelvuldig mee te spelen. De niet-serieuze insteek heeft echter wel een keerzijde, want in hoeverre is Ze Mannschaft een band? Op Gosu Ckac Ock! voeren humor en referenties de boventoon en moet de band meer als een act gezien worden. In het straatje comedyrock passen ze op deze manier prima, mede door het rare hardcore-einde in ‘H.a.M.M.E.R.’, het bizarre ‘Bohemian Rapsody’ of het geheel eigentijdse net-niet-cover-‘Billie’s Jeans’. Het enige serieuze waar de band op te betrappen is, zijn hysterische maar sterke composities.