Lady Gaga weet als geen ander dat muziek een vorm van kunst is. ARTPOP brengt deze boodschap daarentegen maar weinig over.
Lady Gaga shockeerde op een positieve manier met haar doorbraak in vijf jaar geleden. De excentrieke zangeres heeft sneller dan welke artiest ook de titel ‘nieuwe Madonna’ gekregen. Er zijn grote overeenkomsten met haar en de Britse zangeres, waarvan de grootste de toevoeging in het muzieklandschap is. In haar voorkomen doet Gaga wat ze wil en met haar muziek zorgt ze ervoor dat haar boodschap naar haar fans, Little Monsters, overgebracht wordt. De zangeres is van mening dat mode, muziek en technologie onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. ARTPOP benadrukt echter meer muziek dan kunst, want deze is maar weinig te vinden.
De nummers, geproduceerd door mensen met voorliefde voor elektronische muziek, laten een trend terugkeren die dit muziekjaar veelvuldig is gebruikt: Eurodance- en jaren ’80-invloeden. ARTPOP is een popdance-plaat waarop iedereen zijn dansjes kan doen, met een hiphop-afwisseling op ‘Jewels ‘N Drugs’ en de piano die te horen is op ‘Dope’. Op deze manier is de kunst die de zangers aanspreekt meer een replica van veel verschenen muziek.
Er is weinig mis met de muziekkeuze als het op de teksten aankomt. De melodieën zijn zo sterk dat het geschreven deel meer een bijzaak is. Het ontbreekt in de teksten echter compleet aan inspiratie en de titels van de nummers impliceren wat anders dan de naam aangeeft. Het gros is voornamelijk sexueel georiënteerd. ‘MANiCURE’ werkt naar het moment toe dat de nagels in iemands rug gezet kunnen worden, ‘Fashion!’ zet het kleden als een onderdanig gebeuren neer (de maatschappij zegt wat je aan moet trekken) en ‘Donatella’ vertelt het verhaal over alle slechte kanten van Donatella Versace.
