Denise is de nieuwste verpleegster op een onderbemande geriatrie-afdeling. Ze wordt al snel geconfronteerd met de onmenselijkheid van haar werkomgeving.
Getting On beschrijft de dagelijkse voortgang van een Amerikaanse ziekenhuisafdeling gericht op zorg voor oude vrouwen. Het kalme middenpunt is de nieuwste aanvulling van het personeelsbestand, Denise (DiDi) Ortley (Niecy Nash). Haar gebrek aan ervaring en frisse neus maken haar naïef. Het is hozen of verdrinken op haar nieuwe werkplek: met verontwaardiging beweegt ze zich door het doorgebrande, kleinzielige en egoïstische personeel, hopeloos bureaucratische procedures en routines en de moedeloze blikken van de aan hun bed gebonden patiënten.
De nieuwe serie door Anima Sola op HBO is de Amerikaanse variant van een Engelse show die drie seizoenen heeft gedraaid, maar niet is verlengd (ik heb hem niet gezien). Getting On is bleek en treurig, maar opzettelijk zwart en erg grappig. De show opent met een drol op een stoel, die door procedure niet zomaar verwijderd mag worden. Als eerste is niet drol, maar ‘ontlasting’ de juiste benaming – de vermeende dader wordt gevraagd “Heeft u stoelgang gehad?” – en om hygiënische- en infectieredenen moet er eerst een uitgebreid rapport over ingevuld worden. Wanneer tot overmaat van ramp de egocentrische arts Jenna James (uitstekend gespeeld door een verslagen Laurie Metcalf) op komt dagen om de drol te claimen voor haar onderzoek, ligt het bruine ding al enkele uren te stinken op dezelfde stoel waar hij werd aangetroffen. Een verbaasde DiDi had de drol al uren geleden op willen ruimen, maar wordt op alle mogelijke wijzen gedwarsboomd.
Het is een typerend voorbeeld van de afstandelijke routines die het personeel hanteert om met de situatie om te kunnen gaan. Wanneer hoofdzuster Dawn (Alex Borstein) Angry Birds zit te spelen boven het bed van een patiënt die komt te overlijden, kan dat haar weinig deren. Ze houdt zich voornamelijk bezig met de taart die de overledene die dag heeft gekregen, maar nooit heeft kunnen eten. Het wel en wee van de verpleegsters is een interessant en hun werkdruk is een prangend vraagstuk. Tot nu toe zijn de ouderen als niet meer dan vee weergegeven, mompelend, dementerend, vies en verdoemd. Op het oppervlak lijkt dit ook vaak zo, maar het is een iets te makkelijk perspectief. Alsof DiDi’s simpele, menselijke contact het panacee voor de hele afdeling is, zo beuren de patiënten waar ze mee werkt op. Het is een enigszins naïef standpunt, maar wie weet hoe dat zich ontwikkelt, wanneer DiDi wat langer op de vloer staat.
Op visueel vlak biedt Getting On weinig nieuws: de beelden zijn uit de losse pols geschoten en kleuren onophoudelijk blauw. Ondanks de ongeïnspireerde presentatie is het acteerwerk goed, mede dankzij het scherpe, grappige script. Er klinkt vrijwel geen muziek op de afdeling, alleen de bliepjes van machines, het geschuifel van patiënten en de ongemakkelijke stiltes er tussenin. Dat sommige verhaalontwikkelingen geforceerd aanvoelen is vergeeflijk, omdat de kwaliteit zo hoog ligt.
Getting On is grappig en droevig tegelijk. Het laat een pijnlijk ongemakkelijke en haast absurde kant zien van het ziekenhuisbestaan die het idealistische Scrubs, het gezapige Grey’s Anatomy en het noodlottige ER vermijden. Er is weinig tijd voor gevoelige uitstapjes op de hectische werkvloer. De serie lijkt daar het meeste uit te gaan halen.
Je houdt niet van de ellende van oude mensen; ze zijn ten slotte eng. Ze confronteren ons met een ongewilde toekomst. Laat dat dan juist de reden zijn om op zijn minst de pilot te kijken (op HBO GO kan dat in ieder geval deze week gratis, zonder abonnement).
