Blizzard verschuift de komende jaren zijn aandacht naar snelle ‘free-to-play’ games die hun zakken moeten vullen. Hearthstone: Heroes of Warcraft is de eerste van de twee. Het spel is momenteel in gesloten bèta. Gaat dit kaartspel onze tijd waard worden of gaat het om een goedkope truc om geld te verdienen?
Hearthstone is een variant op het zogenaamde TCG (Trading Card Game, nl: ruilkaartspel) en leent hevig van anderen in zijn genre, met als bekendste en hofleverancier Magic: The Gathering. Hearthstone is wel een veel simpelere variant die zich beperkt tot de basisbenodigdheden. De spelers kruipen elk in de huid van één van de World of Warcraft-klassen. Eenheden, toverspreuken en wapens zijn de voornaamste kaarten die een speler gedeeld kan krijgen. Elke kaart heeft als uiteindelijke doel de andere speler schade toe te brengen totdat deze dood is; hierbij is de juiste combinatie van eenheden, aanvallen en spreuken de sleutel tot de overwinning. Bij elke beurt komt er een extra manakristal (de grondstof van het spel) bij de manapoel, waardoor uitgaven gereguleerd worden en niet behoort tot één van de kopzorgen. Het is één van de vele versimpelingen op de oude kaartspellenformule. Hearthstone krijgt hierdoor een vlot karakter, maar het echte spel is toch één van de lange adem. Wie wint die krijgt goud en goud koopt nieuwe kaarten. Met zo’n vierhonderd kaarten, naast de standaardkaarten waar elke held mee start, is dat niet binnen een paar dagen te verzamelen. Nadeel hierbij is wel dat er overduidelijk betere helden zijn om in het begin te spelen, omdat hun standaardkaarten simpelweg beter zijn. Hunter, Rogue en Warrior voelen veel vollediger aan dan een Druid die geamputeerd speelt zonder zijn beste kaarten.
Hier schuilt ook gelijk de kracht in van Hearthstone: de gameplay is recht-toe-recht-aan, tot vervelends toe simpel, maar wie langer speelt wordt steeds meer beloond. In het begin lijken slechts de krachten van helden en hun eigen unieke gimmick (Druid heeft kaarten voor extra manakristallen, Hunter heeft beesten, Rogue heeft combinatiebonussen, enzoverder) een stempel te drukken op de speelstijl. Naarmate het spel vordert ontrafelen steeds meer tactieken zich. Wie denkt dat het enkel beestjes en vuurballen tegen elkaar gooien is heeft het mis. In geen één kaartspel kan een beurt zoveel verschil maken: de Hunter speelt een Starving Buzzard uit en krijgt een kaart voor elk beest dat hij vervolgens speelt waardoor met een beetje geluk hij nu vijf beesten op tafel heeft liggen, vervolgens speelt hij Unleash The Hounds en de tegenspeler krijgt een beestachtige mokerslag te verduren. Dit maakt Hearthstone onvoorspelbaar, fris en elke keer weer een uitdaging.
Dat beurten zo belangrijk kunnen zijn en het tempo torenhoog ligt brengen ook nadelen met zich mee. Doordat elk personage (zowel speler als eenheden) elk ander personage kan aanvallen – en er genoeg schadetoverspreuken zijn – wordt bijna elke beurt het bord leeggeveegd. Combinaties waarbij het de bedoeling is een lange aaneenschakeling te maken van kaarten zal hierdoor zelden lukken. De teleurstelling is soms schrijnend wanneer in beurt één alle kaarten worden gebruikt om een wezen tot epische proporties op te blazen om deze in beurt twee vervolgens door één kaart te zien sneuvelen. Dit is onderdeel van het spel en een bewuste keuze van Blizzard. Logischerwijs moet daarop gespeeld worden. Het hoort bij het credo dat Blizzard hanteert: makkelijk in te stappen, moeilijk meester over te worden. Ook kleine spelers kunnen een geweldig bedachte combinatie kapotspelen.
Eén van de opvallende dingen aan Hearthstone is dat er niet geruild kan worden. Het is een bewuste keuze om ervoor te zorgen dat er geen scheefgroei komt, wellicht iets wat ze geleerd hebben van het veilinghuis uit Diablo III. Een speler kan zijn kaarten openbreken voor stof waarmee hij nieuwe kaarten kan maken. Het fijne is dat onnodige kaarten zo vervangen kunnen worden, maar het kan ook behoorlijk pijnlijk zijn om goede kaarten kapot te maken. Eveneens is het mogelijk stof te winnen tijdens de arena, waarbij de speler willekeurige kaarten krijgt gedeeld waaruit hij zijn stapel moet samenstellen. Dit is één van de grote pilaren van Hearthstone: een echte uitdaging voor de kenner die heel erg belonend aanvoelt. Blizzard heeft er alles aangedaan om het openen van prijzen en kaartenpakketjes zo episch mogelijk te doen aanvoelen. Wanneer de dwerg “Golden Epic” schreeuwt voordat je de kaart ziet gaat er een kleine adrenalinepuls door je lichaam.
Hearthstone is wanneer puntje bij paaltje komt geldklopperij. De speler die meer geld uitgeeft is sneller beter af dan zijn medespelers. Ondanks dat er genoeg strategieën en combinaties zijn, heeft Blizzard ook enkele superkaarten bedacht. Deze legendarische kaarten zijn niet onbereikbaar, maar wie er geld in gaat stoppen zal eerder drie of vier in zijn kaartenstapel kunnen stoppen. Blizzard gaat met zeer minimale middelen hier veel uit kunnen slepen én dat weten zij ook. De vraag is of spelers dit soort marktmodellen moeten ondersteunen, ondanks dat het makkelijk is om over het hart te strijken omdat Hearthstone nou eenmaal goed is.
Potjes speel je binnen 5 á 10 minuten. Er zit een goede leercurve in het spel alsmede de kaarten zelf, waardoor niemand achterblijft maar het ook mogelijk is boven de rest van de spelers uit te stijgen. En er zit veel meer tactiek in dan dat er in het begin lijkt in te zitten; het spel is nog in gesloten bèta en alles is onderhevig aan verandering. Zo is tijdens het schrijven van dit artikel een patch toegevoegd die eerstgenoemde Hunter-combo afbreekt. Blizzard heeft de goede elementen van kaartspellen als Magic: The Gathering behouden en de onnodige dingen overboord gegooid. Het zou echter niet moeten verbazen dat naarmate Hearthstone uitbreidingen krijgt daar ook nieuwe soort kaarten bijkomen. Dat er een uitbreiding gaat komen staat wel vast, want dit spel is ontzettend verslavend.
